Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Βίντεο: Ημερίδα Βόλου: Χρυσ. Σμύρνης-Μασωνία-Οικουμενισμός


ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ

 ΤΑ ΟΣΑ ΕΛΕΧΘΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

στις 26 Ιανουαρίου 2013

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

ΤΗΝ ΜΑΣΩΝΙΑ, ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ 

ΤΟ ΘΕΜΑ:
 
Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΤΟΥ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΡΓΑΜΟΥ (ΙΩΑΝΝΗ ΖΗΖΙΟΥΛΑ) 

ΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ
ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

ΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΑΝΕΠΤΥΞΑΝ ΟΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ :

π. ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ (ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ)
ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ ΝΤΕΤΖΙΟΡΤΖΙΟ 
(ΕΚΔΟΤΗΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ , ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΦΕΚΦ)
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΗΜΑΤΗΣ 
(ΘΕΟΛΟΓΟΣ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΗΣ ΦΕΚΦ)

ΕΝΑΡΞΗ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΗ 
κ. ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΝΤΕΤΖΙΟΡΤΖΙΟ

 


ΕΙΣΗΓΗΣΗ 
κ. ΣΗΜΑΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ



ΠΡΟΒΟΛΗ ΒΙΝΤΕΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ
ΤΩΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
(Σχολιασμός ἀπὸ π. Εὐθύμιο)



ΕΙΣΗΓΗΣΗ 
π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ


ΣΥΖΗΤΗΣΗ






Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

π. Θεόδωρος Ζήσης, "κοινό ποτήριο", Πειραιῶς Σεραφείμ



Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἐπισημαίνει:


Η ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» τῆς 25/1/2012 δημοσιεύθηκε ἄρθρο τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, μὲ τίτλο: «Πρὸς “κοινὸν ποτήριον” Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν εἰς τὰς ἐκδηλώσεις διὰ τὸ Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων; Ἡ ἐμπλοκὴ τοῦ Πάπα εἰς τοὺς ἑορτασμοὺς ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν προβολὴν τοῦ πρωτείου του καὶ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ».
Στὸ ἄρθρο αὐτὸ τονίζονται κάποιες ἐνδιαφέρουσες θέσεις, ποὺ ἀξίζει νὰ τὶς προβάλλουμε, μήπως καὶ προβληματισθοῦν, ὅσοι ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων ποιμένων εἶναι ἐγκλωβισμένοι καὶ ἀσφυκτιοῦν στὴν οἰκουμενιστικὴ φυλακή, ἢ καλύτερα στὸν ἰστὸ τῆς ἀράχνης, ποὺ χρόνια ἀριστοτεχνικὰ ὑφαίνει ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ θεσμικὰ διοικεῖ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
1η ἀλήθεια: «Ἡ ἀντιπαπικὴ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἔχει κλίνει γόνυ στοὺς ἰσχυροὺς σχεδιαστὲς τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ».
2η ἀλήθεια: Διώχθηκε καὶ καθαιρέθηκε ἀντικανονικὰ ὁ ἐπίσκοπος Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτέμιος καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ συνεργάτες του, ἐπειδὴ ἦταν ἐμπόδιο στοὺς σχεδιασμοὺς Νέας Ἐποχῆς-Οἰκουμενιστῶν.
3η ἀλήθεια: Οἱ συμπροσευχές, οἱ κοινὲς ἐκδηλώσεις, ἡ ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν ἔχουν διαβρώσει (καὶ σταδιακὰ διαβρώνουν) τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις, ὅταν θὰ ἐπιχειρηθεῖ ἡ ψευδὴς ἕνωση.
4η ἀλήθεια: «Ἡ ἀντίδρασή μας στὶς οἰκουμενιστικὲς ἀθλιότητες, δὲν εἶναι ἐκείνη ποὺ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ Ἱερὰ Παράδοση διδάσκουν (δηλαδὴ ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές). Ἀρκούμαστε σὲ χλιαρὲς διαμαρτυρίες, καὶ ἰσχυριζόμαστε ὅτι, ἂν προχωρήσουν οἱ Οἰκουμενιστὲς στὸ «κοινὸ ποτήριο», τότε θὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπ’ αὐτούς. Ἡ δικαιολογία αὐτὴ «τῆς “κόκκινης γραμμῆς τοῦ κοινοῦ ποτηρίου”» (ποὺ προφορικῶς καὶ γραπτῶς ἔχει ἐκφράσει ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς), δὲν ἔχει πατερικὸ ἔρεισμα, καὶ ἀσφαλῶς «λειτουργεῖ πρός ὄφελος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», διότι «ὅταν ἐπισήμως ἀποφασίσουμε τήν διακοινωνία τοῦ κοινοῦ ποτηρίου», τότε πιὰ θὰ εἶναι ἀργά. «Θά ἔχει προχωρήσει τόσο πολύ ἡ ἐσωτερική διάβρωση, ὥστε δέν θά ὑπάρχουν πλέον πρόσωπα πού θά βλέπουν κόκκινες γραμμές» καὶ θὰ ἐπιβληθεῖ, ἡ ἕνωση ὡς «ἡ “ἑνότης ἐν τῇ ποικιλίᾳ”», δηλαδὴ ἡ ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν Πάπα καὶ στὴν Πανθρησκεία.
Οἱ ἔχοντες ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτωσαν.

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε ἀπόσπασματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ π. Θεοδώρου.


2. Ὁ πάπας κέντρο τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων.
Ἐμπόδιο ὁ ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος· γι᾽ αὐτό καθαιρέθηκε.

μέχρι τῶν ἡμερῶν μας σφόδρα ἀντιπαπική Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, πού ἔχει καθαγιάσει μέ αἵματα μαρτύρων τήν ἀπορριπτική τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ στάση της καί ἔχει ἀναδείξει στίς ἡμέρες μας μεγάλες μορφές ἀντιπαπικῶν Ἁγίων καί Θεολόγων, ὅπως τοῦ Ἁγίου Νικολάου (Βελιμίροβιτς) καί τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου (Πόποβιτς), ἔχει καμφθῆ, ἔχει κλίνει γόνυ στούς ἰσχυρούς σχεδιαστές τῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου, τοῦ πανθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ... Ὁ διωχθείς καί καθαιρεθείς ἀντικανονικῶς ἐπίσκοπος Ράσκας καί Πριζρένης Ἀρτέμιος, μετά τῶν ἐκλεκτῶν συνεργατῶν καί τῆς πληθύος τῶν μοναχῶν τοῦ Κοσσυφοπεδίου, ἔπρεπε καί γιά τόν λόγο αὐτό νά ἐκβληθῆ τῆς ἱεραρχίας, ὥστε νά μήν ὑπάρχουν μέσα στους κόλπους της ἀντιπαπικές, ἀντιοικουμενιστικές, δηλαδή ὀρθόδοξες φωνές...

3. Μακάρι στίς ἐκδηλώσεις νά προχωρήσουν καί στό «κοινό ποτήριο», γιά νά ξεκαθαρίσει ἡ κατάσταση.

Ἔχουν δοθῆ τέτοιες διαστάσεις καί τόση σημασία στίς ἑορταστικές αὐτές ἐκδηλώσεις, ὥστε μεγεθυντικά πολλοί πιστεύουν ὅτι δέν ἀποκλείεται κατά τήν συνάντηση αὐτή τοῦ πάπα μέ τούς ὀρθοδόξους πατριάρχας καί προκαθημένους να προχωρήσουμε ἀκόμη καί σέ κοινό ποτήριο...
Ἐκτιμοῦμε ὅτι θά ἦταν εὐχῆς ἔργο νά προχωρήσει ἡ ψευδής ἕνωση, ἡ ἕνωση δηλαδή μέ διατήρηση τῶν πλανῶν καί τῶν αἱρέσεων, ὥστε νά ξεκαθαρίσει ἡ κατάσταση καί νά ἀντιληφθοῦν ὅλοι πῶς συσκευάζεται και πῶς κατασκευάζεται ὅλη αὐτή ἡ εἰρηνιστική καί ἀγαπητική Θεολογία τῶν Διαλόγων τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιά τήν ἐξαπάτηση τῶν μή εἰδότων καί ἁπλουστέρων. Συμφέρει στους Οἰκουμενιστάς ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν νά προωθοῦν τήν ἕνωση ὑπογείως ἐν κρυπτῷ, μέ τήν σταδιακή διάβρωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος στίς Θεολογικές Σχολές καί στίς τάξεις τῶν κληρικῶν, ὥστε νά μήν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις, ὅταν θά ἐπιχειρηθεῖ ἡ ψευδής ἕνωση. Αὐτό μάλιστα πρέπει νά ἀφυπνίσει καί ὅσους καλοπροαιρέτους κληρικούς καί θεολόγους δέν ἀνησυχοῦν πολύ γιά ὅσα τεκταίνονται ἤδη καταστροφικά καί ἀντιπατερικά, μέ τις συμπροσευχές, τίς λειτουργικές φιλοξενίες, τίς μεταπατερικές ἐκδηλώσεις, τήν βαπτισματική ἐκκλησιολογία, τήν κατάργηση τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, τίς δωρεές κορανίων καί πατριαρχικῶν μιτρῶν ὡς και ἁγίων ποτηρίων, τήν ἀναγνώριση τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν, τους ὁποίους θεωροῦμε ὡς ἐκκλησίες, συμμετέχοντας ἰσοτίμως στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», και πλεῖστα ἄλλα. Ἡ μειωμένη καί ὑποτονική ἀντίδραση καί ἀντίσταση σε ὅλα αὐτά, πού δέν δικαιολογεῖται οὔτε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή οὔτε ἀπό τήν Πατερική Παράδοση, μέ τήν δικαιολογία τῆς «κόκκινης γραμμῆς τοῦ κοινοῦ ποτηρίου», λειτουργεῖ πρός ὄφελος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ἐν τῇ πράξει ἐπιβάλλουν τήν ἕνωση καί πρό τοῦ κοινοῦ ποτηρίου. Ὅταν ἐπισήμως ἀποφασίσουν τήν διακοινωνία τοῦ κοινοῦ ποτηρίου, θά ἔχει προχωρήσει τόσο πολύ ἡ ἐσωτερική διάβρωση, ὁ εἰρηνισμός καί ὁ ἀγαπισμός τῆς Μεταπατερικῆς Βαπτισματικῆς Θεολογίας, ὥστε δέν θά ὑπάρχουν πλέον πρόσωπα πού θά βλέπουν κόκκινες γραμμές, θά ἐπιβληθεῖ, ὅπως ἀθεολογήτως καί διεστραμμένως ἰσχυρίζονται, ἡ «ἑνότης ἐν τῇ ποικιλίᾳ», πού δῆθεν διδάσκει ὁ Μ. Φώτιος, ὁ πρῶτος καί ἀποτελεσματικώτερος πολέμιος καί καθαιρέτης τοῦ Παπισμοῦ.
Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ διάβρωση καί ἡ ἐσωτερική ἅλωση δέν ἔχουν ἀκόμη γενικευθῆ, ἐκτιμοῦμε ὅτι δέν τους συμφέρει νά προχωρήσουν τώρα στό κοινό ποτήριο. Ἐμεῖς εὐχόμαστε νά προχωρήσουν, ὥστε καί οἱ ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων θέτοντες ὡς κόκκινη γραμμή τό κοινό ποτήριο, να συμπαραταχθοῦν μαζί μας, ὥστε με τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ὁμολογητῶν Ἁγίων νά διαλυθεῖ τό σκοτεινό νέφος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί νά λάμψει και πάλιν ὁ ἥλιος τῆς Ὀρθοδοξίας.
...Ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία δυστυχῶς ἀπό τόν περασμένο αἰώνα ἔχει ἀμνηστεύσει μέ τόν Οἰκουμενισμό την αἱρετική διαστροφή τοῦ Παπισμοῦ, τόν ὁποῖο ἀναγνωρίζει διά τῶν οἰκουμενιστῶν ἡγετῶν της ὡς κανονική, ὡς ἀδελφή Ἐκκλησία, ἀλλά καί τόν εἰκονομαχικό καί διαλυτικό Προτεσταντισμό, μέ τήν συμμετοχή της στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», πού οὐσιαστικῶς εἶναι Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων καί Πλάνης.
Θά βρεθοῦν ἆραγε ὀρθόδοξες δυνάμεις στήν Σερβία πού θά ἀντιδράσουν...; Θά βρεθεῖ κάποιος ὀρθόδοξος πατριάρχης ἤ ἀρχιεπίσκοπος νά ἀρνηθεῖ τήν συμμετοχή του στίς ἐκδηλώσεις...; Ἀμφιβάλλουμε, ἀλλά καί ἐλπίζουμε.


Μισθωτοι ποιμένες και οι Τρεις Ιεράρχες


Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Η κατεγνωσμένη αίρεση του Οικουμενισμού




Η ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Τὸ Σάββατο 26/1/2013 πραγματοποιήθηκε στὴν αἴθουσα «Κορδᾶτος» τοῦ Πανεπιστημίου Βόλου (Κτίριο Παπαστράτου), ἡ Ἡμερίδα ποὺ συνδιοργάνωσαν  ἡ «Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»  καὶ ὁ «Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Ἀγωνιστικὸς Σύλλογος “Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης”». Ὁ τίτλος τῆς Ἡμερίδας ἦταν:

Ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ ἐκφραστές του.
Ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης στὸν μητροπολίτη Περγάμου
(Ἰωάννη Ζηζιούλα).



Τὶς σχετικὲς εἰσηγήσεις ἔκαναν ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς (Ἱερομόναχος), ὁ κ. Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο (ἐκδότης-συγγραφέας, πρόεδρος τῆς ΦΕΚΦ) καὶ ὁ κ. Παναγιώτης Σημάτης (θεολόγος, Γραμματέας της ΦΕΚΦ).
Ἤδη τὰ Video μὲ τὶς ὁμιλίες εἴδαμε ὅτι ἀναρτήθηκαν στὸ ἱστολόγιο «Ἀμέθυστος»:

ταν θ τοιμάσουμε τ Video θ τ ναρτήσουμε κα στ στολόγιό μας

Δημοσιεύουμε σήμερα τὴν εἰσήγηση τοῦ κ. Σημάτη. Τὶς ἄλλες δύο θὰ τὶς ἀναρτήσουμε ἐν καιρῷ (ὅταν δακτυλογραφηθοῦν, ἑτοιμασθοῦν).
Ἐπίσης, μὲ ἀφορμὴ τὴν εἰσήγηση τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, θὰ ἀναρτήσουμε σὲ συνέχειες τὰ στοιχεῖα, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι στὸ Χρυσόστομο Σμύρνης ἦταν ἀρκετὸ τὸ «στεφάνι» τοῦ Ἐθνομάρτυρα, ἐνῶ τὸ δεύτερο στεφάνι ποὺ τοῦ ἀπενεμήθη βιαστικὰ καὶ χωρὶς νὰ ἐρευνηθοῦν οἱ ἐνστάσεις κατὰ τῆς ἁγιοποιήσεώς του, ἔβλαψε τὴν μνήμη του, ὅπως εὔστοχα διετύπωσε ὁ ἀείμνηστος μοναχὸς Γεράσιμος (τῆς Ἱ. Μ. Δοχειαρίου Ἁγίου Ὄρους) ὁ κατὰ κόσμον καθηγητὴς Πατρολογίας Στυλιανὸς Παπαδόπουλος.


Η ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗ ΑΙΡΕΣΗ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
καὶ ἡ στάση τῶν ποιμένων ἀπέναντί της
τοῦ θεολόγου Σημάτη Παναγιώτη


Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν δισχιλιόχρονη ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, βρισκόμαστε ἐνώπιον τοῦ ἑξῆς πρωτοφανοῦς φαινομένου: Ἀναπτύσσεται ἐπὶ δεκαετίες μιὰ αἵρεση στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ αἵρεση αὐτὴ ἔχει ὄνομα, ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ Ἁγίους ἀνθρώπους ὡς ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχουν ἐπισημανθεῖ καὶ καταγραφεῖ οἱ κακοδοξίες της καί, παρὰ ταῦτα, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας συμβιώνουν μὲ τὴν αἵρεση· ἀρνοῦνται νὰ κατονομάσουν τοὺς ἀρχηγοὺς καὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ αὐτούς· συλλειτουργοῦν μαζί τους, τοὺς ὑποδέχονται μὲ ἐμετικὲς κολακεῖες καὶ ἔτσι, ἀφήνουν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νὰ συμφύρονται μετὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ νὰ ἐξοικειώνονται μὲ τὴν αἵρεση.
Καὶ ποιά εἶναι ἡ δικαιολογία αὐτῆς τῆς πρωτάκουστης ποιμαντικῆς συμπεριφορᾶς; Ἡ δικαιολογία εἶναι ἀκόμα πιὸ παράξενη, πιὸ ἀνεξήγητη γιὰ Ὀρθόδοξους ποιμένες. Ἀνεξήγητη γιὰ Ἐπισκόπους καὶ πνευματικοὺς ποὺ ἔχουν γαλουχηθεῖ μὲ τὰ νάματα τῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως, ποὺ νυχθημερὸν μαθητεύουν στὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων, ψάλλουν τὶς ἀκολουθίες τους, μελετοῦν στὰ Συναξάρια τὸν βίο τους· γιὰ ποιμένες ποὺ καθημερινῶς μᾶς διδάσκουν καὶ μᾶς προτρέπουν νὰ μιμούμεθα ἐκείνους τοὺς Ἁγίους, ποὺ καταπολέμησαν τὴν κάθε αἵρεση ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἐμφανίστηκε.
Ἡ συμπεριφορὰ πολλῶν συγχρόνων ποιμένων, δὲν εἶναι μόνο ἀνεξήγητη, ἀλλὰ ἐν πολλοῖς καὶ σχιζοφρενική, διότι ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ μᾶς προβάλλουν μὲ πύρινους λόγους ὡς πρότυπα Ἁγίους, ποὺ χρησιμοποίησαν βαρύτατους χαρακτηρισμοὺς γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ποὺ ἐξεδίωκαν μὲ δριμύτητα τοὺς αἱρετικοὺς ὡς λύκους, ποὺ ἐν τέλει θυσίασαν στὸν ἀγῶνα αὐτὸν τὴ ζωή τους, καὶ ταυτόχρονα, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἀναιροῦν τὰ ἴδια τὰ κηρύγματά τους καί, γιὰ τὴν σύγχρονη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ἴδιοι μὲν σιωποῦν, σὲ μᾶς δὲ συνιστοῦν ὑπακοή, ὄχι πλέον στοὺς Ἁγίους, ἀλλὰ στοὺς Ἀρχιερεῖς οἰκουμενιστές, τοὺς διδασκάλους δηλαδὴ τῆς αἱρέσεως. Καὶ δικαιολογοῦν αὐτὴ τὴν θέση τους διὰ πολλῶν. Μία ἀπὸ τὶς δικαιολογίες ποὺ προσκομίζουν, δικαιολογία ποιμαντικὰ ἀνυπόστατη καὶ ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία ψευδής, εἶναι ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός, οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι δὲν ἔχουν κριθεῖ καὶ καταδικασθεῖ ἀκόμα ἀπὸ Σύνοδο ὡς αἱρετικοί, καὶ ἄρα ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν ἀποτελεῖ κατεγνωσμένη αἵρεση.
Ὡς ἐκ τούτου, ἡ στάση τους ἀπέναντι στοὺς ἡγέτες τῆς σύγχρονης παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι στάση ἀνοχῆς ἐξωφρενικῆς, καὶ λογίζεται ὡς συμπόρευση μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἡ ἀνοχὴ αὐτὴ εἶναι ἔνοχη, προσβάλλει τὶς θυσίες τῶν Ἁγίων, συμβάλλει στὴν κατεδάφιση τῆς Πίστεως καὶ ἔχει καταστροφικὲς σωτηριολογικὲς συνέπειες γιὰ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀπορροφῶνται ἀπὸ αὐτούς, ἀφοῦ κοινὸς τόπος τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ὅτι ἡ αἵρεση μολύνει τὸν ἄνθρωπο.
Γιὰ νὰ ξεκαθαρίσουμε αὐτὴ τὴν ὀδυνηρὴ πραγματικότητα καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε, γιατί, ἐνῶ ὑπάρχει μιὰ καινοφανὴς αἵρεση, ὅμως τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ τὴν ἀγνοοῦν ἢ ἀδιαφοροῦν γι’ αὐτήν, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξετάσουμε τὸ θέμα: «Ἡ Κατεγνωσμένη Αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ στάση τῶν ποιμένων ἀπέναντί της».
Τὸ θέμα εἶναι μεγάλο, καὶ  ἀσφαλῶς ὁ χρόνος μιᾶς εἰσηγήσεως δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ τὸ ἐξαντλήσει. Γι’ αὐτὸ ἐπέλεξα τὴν ἐξέταση μερικῶν μόνο κομβικῶν σημείων, τὰ δὲ ἄλλα θὰ θιγοῦν ἀκροθιγῶς. Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὴν ἐξέταση τῶν δύο ἄλλων μεγάλων αἱρέσεων, ποὺ συμπλέκονται μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό.
Γιὰ ὅσους ἔχουν ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα, πολλὰ ἀπ’ ὅσα θὰ ἀκουστοῦν εἶναι γνωστά. Γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους ὅμως, ἡ εἰσήγηση αὐτὴ ἀποτελεῖ μιὰ προσέγγιση τῆς στάσεως ποὺ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ποιμένες καὶ φύλακες τῆς Πίστεως, κράτησαν ἀπέναντι σὲ κάθε αἵρεση, ὅπως ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ ἀναπόφευκτα ὁδηγεῖ σὲ σύγκριση μὲ τὴν στάση ἀδιαφορίας καὶ συμβιβασμοῦ ποὺ κρατοῦν οἱ σύγχρονοι ποιμένες –καὶ ἐμεῖς καθ’ ὅσον τοὺς ἀκολουθοῦμε–, ἀφοῦ ἡ στάση τους αὐτὴ συντελεῖ στὴν ἐλλειπῆ περὶ Οἰκουμενισμοῦ ἐνημέρωση, στὴν παραπληροφόρηση καὶ στὴν σύγχυση.
Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὴν ἐξέταση τῶν δύο ἄλλων μεγάλων αἱρέσεων, ποὺ συμπλέκονται μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό.

1.  Γιατί εἶναι αἵρεση ὁ Παπισμός, κι ἂν ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Αἵρεση γιὰ τὴν Ἐκκλησία, εἶναι «κάθε πεπλανημένη διδασκαλία, ἡ ὁποία παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα ἀλήθεια»· «ἡ διαστρέβλωση μιᾶς ἢ περισσοτέρων ἀληθειῶν» τῆς Ἐκκλησίας, «οἱ ὁποῖες περιέχονται στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στὴν Ἱερὴ Παράδοση». Ἡ ὁποιαδήποτε προσθήκη στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ «ἡ προσχώρηση σὲ μιὰ ἤδη καταδικασμένη αἱρετικὴ ὁμολογία». Καὶ τοῦτο, διότι ἡ παραθεώρηση ἢ ἡ ἀλλοίωση τῶν Δογμάτων ἐπιφέρει καὶ ἀλλοίωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, καταστρέφει τὴν γνησιότητά της καὶ ἔχει ἐπιπτώσεις στὸ γεγονὸς τῆς σωτηρίας μας.
Αἱρετικὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ πιστεύει, διδάσκει καὶ ἐμμένει σὲ κακόδοξες διδασκαλίες, ἀλλὰ κι αὐτὸς ποὺ τὶς ἀποδέχεται, παρότι τοῦ ἔχει ὑποδειχθεῖ ὅτι ἀντιβαίνουν στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Αἱρετικὸς ἀκόμα, εἶναι κι αὐτὸς ποὺ πιστεύει, ὅσα διδάσκει ἡ Μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ διαφοροποιεῖται ἀπὸ αὐτὴν σὲ μία ἔστω διδασκαλία της, ποὺ κατὰ τὴν λογική του ἢ τὴν ἐπιθυμία του δὲν ἔχει καὶ μεγάλη σημασία.
Πρέπει νὰ προσέξουμε καὶ κάτι ἀκόμη, σχετικὰ μὲ τὸ ποιός εἶναι αἱρετικός, γιατὶ πολλοὶ Οἰκουμενιστὲς καὶ οἰκουμενίζοντες ὀρθόδοξοι ἀδελφοί μας, τὸ παρερμηνεύουν. Δὲν θεωροῦν δηλαδή, ἀνατροπέα τῆς Πίστεως ἐκεῖνον ποὺ παραβαίνει ἀπὸ σκοποῦ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἢ τὶς Εὐαγγελικὲς Ἐντολές, ἀλλὰ τὸν θεωροῦν ὡς ἁπλὸ παραβάτη, ἰσάξιο μὲ κάποιον ἁμαρτωλό, ὅπως εἴμαστε ὅλοι.
Ὅμως, ἡ ἐν συνειδήσει παράβαση Εὐαγγελικῶν Ἐντολῶν καὶ ἡ προτροπὴ πρὸς τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν τὸ ἴδιο, εἶναι πράξη ἀνατρεπτικὴ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ φυσικὰ ἀποτελεῖ αἵρεση. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὑπάρχει ἐνσυνείδητη περιφρόνηση καὶ ἐναντίωση στὸ θεῖο Θέλημα, ἀπόρριψη κάποιας ἐλάχιστης Ἐντολῆς Του, καὶ διδαχὴ διαφορετικὴ τοῦ Εὐαγγελίου· καὶ ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς διαβεβαίωσε: «ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτως τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 19).
Εἶναι λοιπόν τὸ λιγότερο ἀνόητο, νὰ κατηγοροῦμε ὡς αἱρετικὸ ἐκεῖνον ποὺ ἑρμηνεύει διαφορετικὰ ὑπέρλογες δογματικὲς ἀλήθειες ποὺ στὸ κάτω-κάτω τὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ ἀδυνατεῖ νὰ τὶς κατανοήσει καὶ ταυτόχρονα νὰ μὴ θεωροῦμε ὡς αἱρετικὸ ἐκεῖνον ποὺ φανερά, συνειδητὰ καὶ μὲ περισσὴ ἀσέβεια, ἀπορρίπτει ἐμπράκτως ρητὴ ἁγιογραφικὴ διδασκαλία, προτροπή, ἢ Ἀποστολικὴ Ἐντολή. Διότι ὅλες οἱ Ἐντολὲς εἶναι ἀπαραίτητες γιὰ τὴ σωτηρία μας, καὶ ἐδόθησαν γιὰ νὰ ρυθμίζουν τὴν ζωή μας.
Ἕνα κρίσιμο ἐρώτημα συναφὲς πρὸς τὸ θέμα μας εἶναι καὶ αὐτό. Ἀπό πότε οἱ αἱρετικοὶ ἀρχίζουν νὰ εἶναι αἱρετικοί; Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κάποια Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα Οἰκουμενική, θὰ τοὺς καταδικάσει, ἢ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ διδάσκουν ἢ ἀκολουθοῦν συνειδητὰ καὶ μὲ ἐπιμονὴ μιὰ ἢ πολλὲς αἱρετικὲς δοξασίες, ἔστω κι ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν τὶς ἔχει Συνοδικὰ καταδικάσει;
Ἀσφαλῶς, αἱρετικὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ προάγει μιὰ ἀντιευαγγελικὴ διδασκαλία καὶ παρὰ τὶς συστάσεις καὶ τὶς ὑποδείξεις, ὅσων ποιμένων ἢ πιστῶν ἀντελήφθησαν τὴν αἱρετικὴ παρέκκλιση, οἱ ὁποῖοι τὸν καλοῦν νὰ παύσει νὰ τὴν διδάσκει καὶ νὰ μετανοήσει, αὐτὸς ἀρνεῖται νὰ συμμορφωθεῖ.
Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγ. Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, «ἔχομε παραγγελίαν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἀπόστολον, ἐάν κάποιος δογματίζῃ ἢ μᾶς προστάσσῃ νὰ κάνωμε κάτι ἀντιθέτως ἀπ΄ ὅ,τι ...ὁρίζουν οἱ  Κανόνες τῶν κατὰ καιροὺς Συνόδων, νὰ μὴ τόν δεχώμεθα  καὶ οὔτε νὰ τὸν ὑπολογίζωμε μεταξὺ τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων», γιατὶ «ὁ αἱρετικός θέτει ἑαυτόν ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀφ’ ἧς στιγμής υἱοθετήση αἱρετικήν τινά κακοδοξίαν».
Σύμφωνα μὲ τὶς παραπάνω διαπιστώσεις, οἱ Παπικοὶ εἶναι αἱρετικοί, (ὅπως οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Οἰκουμενιστές), διότι ἀλλοίωσαν τὴν Πίστη καὶ τὴν Παράδοση τῆς «Μίας, Καθολικῆς Ἐκκλησίας» σὲ πολλὰ σημεῖα καὶ ὄχι μόνο δὲν μετανοοῦν καὶ δὲν διορθώνουν τὰ λάθη τους, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐμμένουν πεισματικὰ σὲ αὐτά, καὶ μάλιστα προσθέτουν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ ἄλλες αἱρέσεις στὶς ἤδη ὑπάρχουσες καὶ τέλος φανερὰ ἢ κρυφά, βίαια ἢ ὕπουλα, ἀγωνίζονται νὰ ἐπιβάλλουν τὴν κακοδοξία τους καὶ στοὺς ἄλλους.
Εἰδικὰ γιὰ τὸν Παπισμό: Ἡ ἀλλοίωση τῆς Πίστεως ποὺ οἱ Παπικοὶ προκάλεσαν, ἔχει κατακριθεῖ καὶ καταδικασθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, πρὶν ἀκόμα αὐτοὶ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὴν «Μία Ἐκκλησία».
Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, στὸ ἐπιχείρημα τῶν ἑνωτικῶν, (Οἰκουμενιστῶν θὰ λέγαμε σήμερα) ὅτι δὲν ἔχουμε δὰ καὶ μεγάλες διαφορὲς μὲ τοὺς Λατίνους, διακηρύττει «ὅτι οἱ λατῖνοι εἶναι αἱρετικοὶ ὡς νοθεύσαντες τὸ Τριαδικὸν δόγμα, διὸ καὶ ἀποτρέπει ἀπὸ πάσης κοινωνίας» ὄχι μόνο μὲ τοὺς Παπικούς, ἀλλὰ καὶ «μετὰ τῶν ἑνωτικῶν» (Φειδᾶ Βλ., Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, τ. ΙΙ, σελ. 439-440). Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης συνοψίζει,  οἱ Παπικοὶ  ὡς  αἱρετικοί,   δὲν ἔχουν  μυστήρια καὶ ὁ Πάπας ἱερωσύνη (Πηδάλιον, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, σελ. 91,92).
Ἡ Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος γράφει: «Τούτους τοὺς ἀπατεῶνας συνοδικῇ …κατεκρίναμεν ψήφῳ· οὐ νῦν αὐτῶν τὴν ἀπόφασιν καθορίζοντες, ἀλλ’ ἐκ τῶν ἤδη Συνόδων καὶ Ἀποστολικῶν θεσμῶν τὴν προωρισμένην αὐτοῖς καταδίκην ὑπεκφαίνοντες καὶ πᾶσι ποιοῦντες πάλιν ἐπίδηλον» (Ρωμανίδη Ἰω., Κείμενα Δογματικῆς..., σ. 148-149). Δηλαδή, τοὺς παπικούς, ἐπειδὴ δὲν μετανοοῦσαν, τοὺς κατεδίκασαν. Ἐφήρμοσαν δι’ αὐτοὺς τὴν διαχρονικὴν Συνοδικὴν καταδίκην, ἀφοῦ ἡ οὐσία τῶν κακοδοξιῶν τους, εἶχαν καταδικασθεῖ ἀπὸ προηγούμενες Συνόδους, καὶ ὡς ἐκ τούτου, τοὺς ἀπόκοψαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Παρόμοια ἔχουν ἀποφασίσει Οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς Σύνοδοι γράφει.
Ἀλλὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες αἱρέσεις τῶν Παπικῶν, εἶναι καταδικασμένες προδρομικὰ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ οἱ αἱρέσεις ποὺ οἱ Παπικοὶ ἐκ τῶν ὑστέρων προσέθεσαν· καταδικάστηκαν κι αὐτὲς ἀπὸ πολλοὺς Ἁγίους καὶ πάνω ἀπὸ ἑκατὸ νεώτερες τοπικὲς Συνόδους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
Ἄρα λοιπόν, εἶναι σαφὴς ἡ Ὀρθόδοξη Διδασκαλία γιὰ τὶς αἱρέσεις: «Μία ἡ Ἐκκλησία ἐν οὐρανοῖς, ἡ αὐτὴ ἐπὶ γῆς. Ἐν ταύτῃ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπαναπαύεται. Αἱ ἔξω ταύτης οὖσαι αἱρέσεις, ἃς ἔχουσι οἱ ἄνθρωποι, οὐκ εἰσὶ διδασκαλία τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν, οὐδὲ τῶν Ἀποστόλων ἀλλὰ τοῦ Σατανᾶ καὶ τοῦ Πατρὸς αὐτῶν τοῦ Διαβόλου...» («Περὶ Ἐκκλησιαστικῶν Διατυπώσεων» τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου Μansi, 2, 889).
Καὶ ἀφοῦ οἱ αἱρετικοὶ διδάσκουν ἀντίθετα ἀπὸ τὸ Χριστό, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἡ στάση μας ἀπέναντι αὐτῶν, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση. Ὁ ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης γράφει: «τὸν ἑκάστοτε πάπα “οὐ μόνον οὐ κοινωνικὸν ἔχομεν, ἀλλὰ καὶ αἱρετικὸν ἀποκαλοῦμεν”, ἐφ’ ὅσον λόγῳ τῆς βλασφημίας ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ filioque (ὁ Πάπας καὶ οἱ Παπικοὶ) ἔχασαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ ὅλα σ' αὐτοὺς εἶναι ἀχαρίτωτα» (Θεόδωρου Ζήση, πρωτοπρ., Τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ Οἰκουμενισμός).


2. Γιατί εἶναι αἵρεση ὁ Προτεσταντισμός, κι ἂν ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Μετὰ ὅσα ἀναφέρθηκαν γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, εἶναι περιττὸ νὰ ἀναφερθοῦν ἐπιχειρήματα περὶ τοῦ ὅτι ὁ Προτεσταντισμὸς ἀποτελεῖ αἵρεση. Ὄχι μόνο ἀποτελεῖ αἵρεση, ἀλλὰ οἱ διάφορες «ὁμολογίες» τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἔχουν περιπέσει σὲ τέτοιες ἀνόητες κακοδοξίες, ἀλλὰ καὶ παραβάσεις τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς, ὥστε περὶ αὐτῶν ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πὼς τὰ ὑπ’ αὐτῶν πιστευόμενα καὶ πραττόμενα «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν».
Ἔτσι, ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς ὁ Προτεσταντισμὸς κεῖται ἐν τῇ αἱρέσει καὶ τοῦτο ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Προτεσταντισμοῦ ὑπὸ Ἁγίων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ Συνοδικὲς ἀποφάσεις.
Βέβαια, οἱ Οἰκουμενιστὲς ζητοῦν ἐπίσημη καταδίκη τῶν Προτεσταντικῶν αἱρέσεων ἀπὸ Σύνοδο, ἢ δυνατὸν Οἰκουμενική. Τοῦτο τὸ αἴτημα εἶναι ἀστήρικτο, τὴ στιγμὴ μάλιστα, ποὺ ἐνῶ ζητοῦν ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καταδίκη τοῦ Παπισμοῦ, προτεσταντισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ἴδιοι οἰκουμενίζοντες, ἀποκαλοῦν αἱρετικὲς δεκάδες ὁμολογίες ἢ σέκτες, ὅπως π.χ. τοὺς «Μάρτυρες τοῦ Ἱεχωβᾶ», παρόλο ποὺ καμία Σύνοδος δὲν τοὺς ἔχει ἐπίσημα καταδικάσει.
Ἂς δοῦμε, λοιπόν,  κάποιες Συνοδικὲς ἀποφάσεις ποὺ καταδικάζουν τὸν Προτεσταντισμό· ἀποφάσεις ποὺ προέκυψαν, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἀναγκάστηκε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν λεγόμενη «Ὁμολογία τοῦ Κυρίλλου Λουκάρεως», ἡ ὁποία ἐγράφη ὡς φαίνεται ἀπὸ Προτεστάντες, θεωρήθηκε ὅμως ὅτι τὴν ἔγραψε ὁ Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις. Ἐπειδὴ περιεῖχε προτεσταντικὲς θέσεις καὶ ἐπειδὴ ὁ ἴδιος δὲν τὶς ἀπεκήρυξε καὶ γραπτά, ὅπως τοῦ ἐζητεῖτο, παρὰ μόνο προφορικά, συνεκλήθη Σύνοδος στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1638, ἡ ὁποία «κατεδίκασε αὐτὸν ὡς συγγραφέα τῆς Ὁμολογίας καὶ αἱρετικόν» (Οἱ πληροφορίες ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα http://exprotestant.blogspot.gr/2012/04/blog-post_30.html).
Ἔτσι μ’ αὐτὴν τὴν αἰτίαν, ἔχουμε τὴν πρώτην καταδίκη Συνοδικὰ τοῦ Προτεσταντισμοῦ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίλλου Λουκάρεως, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἱστορικὸς Βασίλειος Στεφανίδης. Στὴ συνέχεια συνεκλήθη καὶ ἄλλη Σύνοδος σὲ ἄλλη πατριαρχικὴ ἕδρα, στὰ Ἱεροσόλυμα τὸ 1672, ὅπου ἐπίσης καταδικάστηκε ὁ Προτεσταντισμός. Ὁ δὲ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος ὀνομάζει τὸν Λούκαρι «κρύφιον αἱρετικόν». Ἐκ τρίτου κατεδικάσθη ἡ Κυρίλλειος Ὁμολογία ἀπὸ τοπικὴ Σύνοδο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1642, ἐπὶ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Παρθενίου τοῦ Β’ (1644-1646).     
Ἐπίσης, κατεδικάσθη ὁ Προτεσταντισμὸς ἀπὸ τὴν «Ὁμολογία Πέτρου Μογίλα, ἡ ὁποία διορθωθεῖσα ἐνεκρίθη ὑπὸ τῶν τεσσάρων Πατριαρχείων τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξεδόθη ὡς «Ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (ἐν Ἀμστελοδάμῳ, 1667).
Τέλος, «ὁ πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Στ’ (1836 και 1839) ἐξέδωκεν ἐγκυκλίους πρὸς τοὺς ὑπ΄ αὐτὸν μητροπολίτας», διὰ τῆς ὁποίας καθόριζε συγκεκριμένα μέτρα κατὰ τοῦ ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν Προτεσταντῶν προσηλυτισμοῦ.
Ἔχουμε λοιπόν, ἕξι καταδίκες τῶν Προτεσταντῶν ὡς αἱρετικῶν, γιὰ ὅσους ἀμφιβάλλουν γιὰ τὸ ἂν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοὺς ἔχει καταδικάσει ἐπίσημα.
Τελειώνουμε αὐτὸ τὸ τμῆμα μὲ ἕνα κείμενο ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Πάριο, ὁ ὁποῖος γράφει:
«Αἱρετικός ἐστι, καὶ ταῖς τῶν αἱρετικῶν ὑπόκειται ποιναῖς ὁ καὶ μικρόν τι τῆς ὀρθῆς πίστεως παρεκκλίνων. Φησί δὲ καὶ ἡ δεσποτικὴ φωνὴ ὅτι ἐὰν καὶ τῆς ἐκκλησίας παρακούση, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης». Παραθέτει μάλιστα σὲ ὑποσημείωση ἀπὸ ἔργο καλούμενο Δοκίμιο τὰ ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: «Τί δέ; Ἧττον ἄρα τίς ἀπορήσειεν, εἰ διανοηθείη, ὅπως ἐντὸς ὀλίγων ἐτῶν, ὁ ἐγγὺς τῆς ἀσεβείας Λουθηροκαλβινισμός, μικροῦ τὸ ἥμισυ κατέσχε τῆς Εὐρώπης; Τί δὲ ὁ Παπισμός, ὁ πατὴρ τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ; Μάλιστα δὲ καὶ καυχῶνται ὅτι γένη πάμπολλα εἰσί, καὶ βασίλεια μεγάλα καὶ κραταιά. Καὶ τοῦτο δὴ ἐστὶ τὸ λυπηρόν, ὅτι γένη τοσαῦτα καὶ λαοὶ πολυπληθεῖς ἐκκλησίαι εἰσὶ πονηρευομένων καὶ ἀλλότριοι τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Καὶ μᾶλλον ἢ πρότερον. Πρότερον γὰρ ἦσαν αἱρετικοί, καθὰ δὴ καὶ νῦν εἰσί, διὰ τῆς εἰς τὸ ἅγιον Σύμβολον προσθήκης. Νῦν δὲ καὶ ἀβάπτιστοι ὅλως ἀποδείχθησαν ὄντες. Δι' ὃ καὶ τοὺς ἐξ αὐτῶν προσερχομένους, ὡς ἐθνικοὺς δεχόμενοι, ἆτε ἀβαπτίστους βαπτίζομεν κατὰ τὸν Ζ' κανόναν τῆς ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Β' Συνόδου. Παραλείπω τὰ μύρια ἄλλα παρ' αὐτῶν βδελύγματα. Ἀρμένιοι Δὲ καὶ Κόπται, οἱ κατ' Αἴγυπτον καὶ Συρίαν, κόμματα μὲν καὶ οὗτοι πονηρά, λυποῦσι δὲ οὐδὲν τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, περιουσία τῆς ἰδίας αὐτῶν ἀπαιδευσίας» ((Θεόδωρου Ζήση, πρωτοπρ., Τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ Οἰκουμενισμός).


3. Γιατί εἶναι αἵρεση ὁ Οἰκουμενισμός, κι ἂν ἔχει κι  αὐτὸς καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ὅσα εἴπαμε γιὰ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό, ἰσχύουν καὶ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό.
Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὡς παναίρεση ἀπὸ τὸν σύγχρονο Σέρβο Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς. Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, συνονθύλευμα αἱρέσεων. Συναθροίζει καὶ περισυλλέγει ἀπὸ τὴν σημερινὴ οἰκουμένη κακοδοξίες καὶ ψεύδη πολλῶν καὶ χαλεπῶν αἱρέσεων· αἱρέσεων νεοφανῶν, ἀλλὰ καὶ αἱρέσεων παμπάλαιων. Οἱ ἐπὶ μέρους αἱρέσεις τους, καταλύουν ἐκ βάθρων τὴν Χριστολογία, τὴν ἐκκλησιολογία καὶ τὴν σωτηριολογία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀφοῦ δι’ αὐτῶν ἐξομοιώνει τὴν Ἐκκλησία μὲ τὶς αἱρετικὲς ὁμολογίες τῆς Δύσεως, καὶ ἐξισώνει ὅλες τὶς θρησκεῖες, ἐπιδιώκοντας νὰ τὶς ἑνώσει σὲ μία μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ παναίρεση.
Τὸ ἄκρως ὀδυνηρὸ γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ὅτι οἱ ἡγέτες της ἔκαναν «τὸ μεγάλο ἱστορικὸ καὶ θεολογικὸ λάθος ἀντὶ νὰ» παραμείνουν οὐδέτεροι «ἀπέναντι στὸν Παπισμὸ καὶ στὸν Προτεσταντισμό», γιὰ νὰ ἐκπροσωποῦν τὴν «Μία» ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «ὡς ἐλπίδα καὶ κριτήριο ἀληθείας γιὰ ἀμφότερους», ταυτίσθηκαν «μὲ τοὺς Προτεστάντες», ἔγιναν μέλος τοῦ «Προτεσταντικοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν μὲ βαρύτατες συνέπειες καὶ ἀπώλειες», καὶ τώρα στὰ μάτια ὅλων, παρουσιάζουν (καὶ ἐκθέτουν) τὴν ἀμόλυντη νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ὡς μεμολυσμένη ἀπὸ τὴν αἵρεση. Κι αὐτὸ συμβαίνει, διότι ἀνεχόμαστε οἱ ἐκ τῶν «ὀρθοδόξων» Ἐπισκόπων διδάσκαλοι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νὰ παραμένουν στὶς θέσεις τους, ὡς οἱ θεσμικοὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μάλιστα, μὲ τὴν ἔνταξή μας αὐτή, καὶ ἀφοῦ θεωρούμαστε πλέον ὡς μία ἀπὸ τὶς πολλὲς Ἐκκλησίες τοῦ Π.Σ.Ε., δώσαμε τὸ δικαίωμα καὶ τὴ χαρὰ στὴ Ρώμη, νὰ «διεκδικεῖ τώρα μόνη της τὰ χαρακτηριστικὰ» τῆς «Μίας» ὑπερτάτης Ἐκκλησίας καὶ στοὺς «Προτεστάντες (τὴν δυνατότητα νὰ) ἀντιμετωπίζουν τὴν Ὀρθοδοξία ὡς μία ἀπὸ τὶς πολλὲς δικές τους ὁμολογίες καὶ “ἐκκλησίες”» (Θεοδώρου Ζήση, Ἡ Ἀπομύθευση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ).
Τὸ τραγικὸ ὅμως, γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας εἶναι, ὅτι ὑπάρχει πλέον ἕνας φανερὸς συνασπισμὸς τῶν ἑτερόδοξων Οἰκουμενιστῶν μὲ τοὺς «ὀρθόδοξους» Οἰκουμενιστές, ὁπότε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βάλλεται  καὶ ἐκ τῶν ἔξω καὶ ἐκ τῶν ἔσω. Οἱ «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστὲς ποὺ προωθοῦν καὶ διδάσκουν τὸν Οἰκουμενισμό, εἶναι Ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι ποὺ ἔχουν προσβληθεῖ ἀπὸ τὸν οἰκουμενιστικὸ ἰό, σὲ σημεῖο, ποὺ αὐτὴ ἡ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ Πίστη, «παρουσιάζεται μὲ καύχηση ὡς μεγάλο ἐπίτευγμα, ἀπὸ τοὺς Ὀρθόδοξους Οἰκουμενιστές» (Θεοδώρου Ζήση, Ἡ Ἀπομύθευση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ).
Θὰ μποροῦσε ἐδῶ, νὰ παρατηρήσει κάποιος, ὅτι τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχουν οἱ αἱρετικὲς ὁμολογίες τῆς Δύσεως. Δυστυχῶς, ὅμως, δὲν εἶναι ἔτσι. Διότι τὴν αἵρεση αὐτὴ μοιράζονται μὲ τοὺς Προτεστάντες καὶ τοὺς Παπικοὺς οἱ «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστές, χρεώνοντας ἀνεντίμως στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὴν δική τους ἐνδοτικότητα καὶ τὰ δικά τους κακόδοξα πιστεύματα. Καὶ τοῦτο τὸ πραγματοποιοῦν κατὰ δύο τρόπους:
α) Διότι ὄχι μόνον οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς ἀμετανόητες καὶ σκληρυμένες δομὲς τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Π.Σ.Ε., (ὅπως ὄφειλαν νὰ κάνουν, ἂν πίστευαν στὶς Εὐαγγελικὲς Ἐντολὲς καὶ τὴν διαχρονικὴ ὀρθόδοξη Παράδοση), ὄχι μόνον δὲν ἀντιδροῦν στὴν ὑποβάθμιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τὴν ἐξίσωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀλλόθρησκους, ἀλλὰ καὶ διότι
β) οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι ἀποδέχονται καὶ διδάσκουν καινοφανεῖς αἱρετικὲς δοξασίες ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τῶν ἑτεροδόξων, προκειμένου νὰ ὑποτάξουν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπὸ τὸν παπικὸ ζυγό.
μεγάλος δὲ αἱρετικὸς τῆς ἐποχῆς μας, ὁ ἄνευ ποιμνίου μητροπολίτης Περγάμου κ. Ζηζιούλας, πρωτοστατῶν εἰς τὴν ἐπικράτηση τῶν δαιμονικῶν οἰκουμενιστικῶν κακοδοξιῶν, συστηματικὰ καὶ ἐπὶ δεκαετίες μετὰ πάθους ἐπιδίδεται εἰς τὴν ἐφεύρευση ὀρθοδοξοφανῶν ἐπιχειρημάτων πρὸς κατοχύρωσή τους, ὡς ἔκδοτος εἰς «μοιχείαν πνευματικήν,  ὅπως χαρακτηρίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὴν μῖξιν μὲ τοὺς αἱρετικούς. [Δὲς Μ. Ἀθανασίου: «Εἰ πολὺς καὶ χαλεπὸς ὁ κίνδυνος, τὸ τὴν ἰδίαν γυναῖκα μοιχεῦσαι, καὶ ἄλλῃ συγγενέσθαι, κἂν ἐν ἀποδημίᾳ τυγχάνῃ ὁ ἀνήρ· πόσῳ γε μᾶλλον τὴν ὀρθὴν πίστιν προδοῦναι διὰ τὸ τοῖς αἱρετικοῖς συγκοινωνῆσαι;» (Πρὸς Ἀντίοχον ἄρχοντα, TLG, Volume 28, page 665, line 43)].
Δικά του νόθα καὶ ἐκτρωματικὰ τέκνα εἰς τὸν ὀρθόδοξον χῶρον εἶναι ἡ κατοχύρωση καὶ ἡ προώθηση τῆς αἱρετικῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας», ἀλλὰ καὶ τῶν κακόδοξων θεωριῶν «τῶν δύο πνευμόνων» καὶ τῆς «εὐχαριστιακῆς θεολογίας». Δική του ἀγχώδης ἐπιδίωξη τυγχάνει καὶ ἡ ἐπικάλυψη τοῦ ἑωσφορικοῦ Παπικοῦ Πρωτείου μὲ ὀρθόδοξο περιτύλιγμα, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐνίσχυση ὅλων τῶν ἄλλων οἰκουμενιστικῶν ἰδεολογημάτων. Καὶ αὐτὸν τὸν «φωστῆρα» (τὸν κ. Ζηζιούλα) ἐβράβευσε ἡ Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου καὶ συλλειτούργησε μαζί του ὁ πρόεδρός της, μητροπολίτης Δημητριάδος Ἰγνάτιος, ἄλλοι Ἐπίσκοποι καὶ πρεσβύτεροι στὸ Βόλο, ἀλλὰ καὶ καὶ σὲ ἄλλες μητροπόλεις.
Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καταργοῦν οἱ συλλειτουργοί τοῦ κ. Ζηζιούλα τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ οἱ συλλειτουργοῦντες νὰ ἔχουν τὴν ἴδια πίστη, νὰ πιστεύουν εἰς «Μίαν» καὶ ὄχι εἰς «368» Ἐκκλησίες, νὰ ἀποδέχονται «ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» καὶ ὄχι εἰς τόσα βαπτίσματα, ὅσες καὶ οἱ δυσώνυμες αἱρέσεις.
Ἐπὶ πλέον, τὸ δυστύχημα στὴν περίπτωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, ὅπως στὴν ἀρχὴ ἀνεφέρθη, ὅτι ἀφοῦ δὲν καταγγέλλουν καὶ δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῆς αἱρέσεως αὐτῆς, ὡς ἔχουν καθῆκον, οἱ ὑπόλοιποι Ἐπίσκοποι καὶ Ποιμένες, διαδίδονται σχετικὰ εὔκολα οἱ αἱρετικὲς ἰδέες, ἀφοῦ οἱ διαμαρτυρίες τῶν λίγων κατώτερων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ διαμαρτύρονται καὶ κατονομάζουν τοὺς σύγχρονους αἱρεσιάρχες, δὲν ἀκούονται ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους πιστούς, ὅσο θὰ ἔπρεπε, διότι (ἐκτὸς τῶν ἄλλων) ἔχουν ἀπομονωθεῖ ἀπὸ τοὺς ἔχοντας τὴν ἐξουσία ἡγετικοὺς κύκλους τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἔτσι ἡ προβολὴ τῶν ὀρθοδόξων θέσεων ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ περιοδικὸ καὶ ἠλεκτρονικό τύπο ἔχουν μὲ τρόπο «ἀπαγορευθεῖ», καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἔχουν ὅλη τὴν ἄνεση νὰ παραπλανοῦν τὸ λαό, νὰ ἀπαιτοῦν ἐξουσιαστικὰ –χρησιμοποιώντας τὸ κύρος καὶ τὴν ἱερότητα τοῦ σχήματός του– ὑπακοὴ ἀπὸ τοὺς πιστούς.
Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάσταση σήμερα στὸν ὀρθόδοξο κόσμο. Οἱ «ὀρθόδοξοι» ἡγέτες ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὸν Οἰκουμενισμό, πρωτοστατοῦν στὴν ἐπικράτησή του, ἔχουν προσυπογράψει μετὰ τῶν αἱρετικῶν συμφωνίες, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδέχονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι μία ἀνάμεσα στὶς πολλὲς αἱρέσεις καὶ ὄχι ἡ «Μία Ἐκκλησία» τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τὴν παραδίδει τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἔχουν προχωρήσει σὲ ἑνώσεις μὲ μονοφυσίτες καὶ τόσα ἄλλα.
Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καθίσταται ἀόρατη γιὰ τοὺς ἁπλοϊκοὺς περὶ τῶν δογματικῶν θεμάτων πιστούς, φαίνεται χωρὶς ἀρχηγούς, χωρὶς ὀπαδούς, χωρὶς συγκεκριμένη καὶ συγκροτημένη διδασκαλία. Καὶ ἕνας ἀόρατος καὶ ἀόριστος ἐχθρός, δύσκολα πολεμεῖται. Ἡ παναίρεση πλέον εἶναι ἀνώνυμη, ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ παροῦσα. Σὰν μιὰ ἀόρατη ἀράχνη, ἕνα πολυπλόκαμο χταπόδι ποὺ περισφίγγει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, κολοβώνει εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ δογματικὲς ἀλήθειες, ἀποκόπτει Ἱ. Κανόνες καὶ ἠθικὲς ἐντολές.
Τέλος, ἡ μεγάλη δυσκολία (ποὺ ἐξ ἀρχῆς ἀναφέρθηκε) στὴν καταπολέμηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν ὁποία μὲ δαιμονικὸ τρόπο ἐκμεταλλεύονται καὶ χρησιμοποιοῦν γιὰ τὰ σχέδιά τους οἱ Οἰκουμενιστὲς τοῦ Φαναρίου, οἱ συμπορευόμενοι μὲ αὐτοὺς καὶ τὰ ἀκαδημαϊκὰ φερέφωνά τους, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἕως σήμερα ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν ἔχει ἀκόμα καταδικασθεῖ ἀπὸ σύγχρονη ὀρθόδοξη Σύνοδο.
Ὁ λόγος, βέβαια, εἶναι προφανής. Δὲν εἶναι δυνατόν, τὰ «ὀρθόδοξα» ἡγετικὰ στελέχη ποὺ εἶναι φορεῖς τῆς παναιρέσεως, νὰ καταδικάσουν τὸν ἑαυτό τους! Τὸ ἀντίθετο εἶναι πιθανόν νὰ συμβεῖ. Σὲ περίπτωση δηλαδή, ποὺ ὅλοι αὐτοὶ συγκροτήσουν Πανορθόδοξο Σύνοδο, θὰ καταδικάσουν τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ ἀντιστέκονται καὶ ἐμποδίζουν τὴν ἐξάπλωση καὶ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως. Καὶ τοῦτο θὰ συμβεῖ, ὄχι μόνο γιατὶ σὲ κάθε περίοδο ἐπικράτησης μιᾶς αἱρέσεως οἱ ἀντιστεκόμενοι ἐδιώκοντο, ἀλλὰ καὶ γιατὶ ὁ Οἰκουμενισμός, φαίνεται ὅτι θὰ εἶναι ἡ ἐσχάτη αἵρεση στὴν ἱστορία, ὅπως τοῦτο πολλοὶ θεοφώτιστοι Πατέρες μᾶς δίδαξαν.
Ἂς δοῦμε, ὅμως, ποῦ ἐντοπίζεται ἡ αἱρετίζουσα συμπεριφορὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἡ ὁποία τοὺς θέτει ἐκτὸς Ἐκκλησίας.


Μερικὲς ἀπὸ τὶς παλαιὲς ἢ νέες αἱρετικὲς δοξασίες ποὺ περιέχει ὁ Οἰκουμενισμός.

Α. Κατὰ τὸν προφητικὸ λόγο τοῦ ἀείμνηστου π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου, ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ  «τὴν μεγάλη νοθεία τῆς πίστεως».  Διότι οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι σὲ πρῶτο μὲν στάδιο ἀποδέχονται ὅτι ἀποτελεῖ «ἐκκλησία»  καὶ ὁ Παπισμός,  ἀλλὰ καὶ οἱ ἑκατοντάδες αἱρετικὲς ὁμάδες καὶ παρασυναγωγὲς τοῦ Προτεσταντισμοῦ· σὲ δεύτερο δὲ στάδιο (ὅπως ἀποκαλύπτουν τὰ κείμενα τῶν Οἰκουμενιστῶν) ἔχουν σχεδιάσει καὶ ἐργάζονται γιὰ Ἕνωση ὅλων τῶν θρησκειῶν ὑπὸ τὸν Πάπα.
Ἡ ἄρνηση, ὅμως, τοῦ γεγονότος ὅτι «Μία» εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ ὅτι μόνο αὐτὴ προσφέρει τὴν σωτηρία, συνιστᾶ τὴν πιὸ ὕπουλη καὶ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῶν αἰώνων, ἀφοῦ δὲν προσβάλλει μόνο μιὰ πτυχὴ τῆς Πίστεως, ἀλλὰ σχετικοποιεῖ, ἀλλοιώνει, ποδοπατεῖ ὁλόκληρη τὴν Παράδοση, τὴν πίστη στὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐπειδὴ λοιπόν, ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κατὰ μέγα μέρος ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση, πρέπει νὰ ἐξετάσουμε δι’ ὀλίγων, τὸ 9ο καὶ 10ο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, διὰ τῶν ὁποίων ὁμολογοῦμε,  στὸ μὲν 9ο ἄρθρο πίστη «Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν» καὶ ἀμέσως στὸ ἑπόμενο ἄρθρο, τὸ 10ο, ὁμολογοῦμε «ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», ἀκριβῶς διότι τὸ «ἓν βάπτισμα» πραγματοποιεῖται μόνο στὴν «Μία Ἐκκλησία» καὶ ἀπὸ τὴν «Μία Ἐκκλησία»· διότι ἐξ αὐτῆς θεσμοθετεῖται καὶ μόνο δι’ αὐτῆς τελούμενο εἶναι ἔγκυρο. Ἀκόμα, διότι μόνο ἐν αὐτῇ κατανοεῖται ἡ πνευματικὴ σημασία του καὶ οἱ σωτηριώδεις συνέπειες γιὰ τὸν βαπτιζόμενο.
Εἶναι καθοριστικὴ καὶ καθοδηγητικὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ Μ. Ἀθανασίου στὴν ἐρώτηση: Ἐὰν ἐν καιρῷ ἑορτῆς βρεθεῖ κάποιος ὀρθόδοξος σὲ χώρα, στὴν ὁποία δὲν ὑπάρχει ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τί πρέπει νὰ σκεφθεῖ καὶ νὰ ἀποφασίσει, ὡς πρὸς τὸν ἐκκλησιασμό του, ἐφόσον πρόκειται γιὰ μιὰ τόσο σπουδαία καὶ ἑόρτιο ἡμέρα; Πρέπει νὰ κοινωνῆσει «τοῖς αἱρετικοῖς», ἢ νὰ μείνει «ἀκοινώνητος;». Ἡ θέση τοῦ Μ. Ἀθανασίου ἀσφαλῶς ἦταν ἐναντίον τῆς σκέψεως νὰ ἐκκλησιαστεῖ κάποιος μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Καὶ ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
Λέγοντας ὁ Ἀπόστολος, τὸ «Εἷς Κύριος, καὶ μία πίστις, καὶ ἓν βάπτισμα», ἐσήμανεν ἀκριβῶς, ὅτι μία καὶ μόνη ἐν κόσμῳ ἀψευδὴς ὑπάρχει πίστις», τὴν ὁποία κατέχει καὶ διατηρεῖ μόνον «ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία· καὶ ἓν βάπτισμα καθαρτικὸν καὶ ἁμαρτιῶν λυτρωτικόν· καὶ εἷς Κύριος, ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὑπάρχει. Καὶ ὁ μὴ οὕτω φρονῶν πεπλάνηται» (Μ. Ἀθανασίου, Πρὸς Ἀντίοχον ἄρχοντα, TLG, Volume 28, page 665, line 47- page 668, line 2).
Μία λοιπόν, Ὀρθόδοξη πίστη ὑπάρχει. Μία Ἐκκλησία, ἕνα μοναδικὸ σώμα μὲ κεφαλὴ τὸ Χριστό. «Δὲν ὑπάρχουν πολλὲς ἐκκλησίες, πολλὰ σώματα μὲ τὴν ἴδια κεφαλὴ Ἡ ἐνσωμάτωση καὶ συσσωμάτωση στὴν Ἐκκλησία προϋποθέτει ἀπαραίτητα τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως... Ὅσοι δίδαξαν καὶ παραδίδουν διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἐδίδαξε καὶ παρέδωσε ὁ Χριστὸς στοὺς Ἀποστόλους καὶ δι΄ αὐτῶν στὴν Ἐκκλησία εἶναι ψευδοπροφῆτες, ψευδοδιδάσκαλοι, καὶ ψευδοποιμένες... Γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ ἡ εἴσοδος τῶν αἱρετικῶν στὴν Ἐκκλησία ἢ ἡ ἔξοδος τῶν πιστῶν καὶ ἡ εἴσοδός τους σὲ αἱρετικοὺς χώρους ἔξω ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες ὕψωσαν ὅρια, ἔθεσαν φραγμούς. Δὲν εἶναι ξέφραγο ἀμπέλι ἡ Ἐκκλησία» (Ζήση Θεοδώρου, πρωτοπρ., Τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, Ἡ Ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας).
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἐκκλησιολογικὴ αὐτὴ ἀλλαγὴ στὴν ὁμόφωνη καὶ διαχρονικὴ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων περὶ «Μίας» Ἐκκλησίας, ξεκίνησε στὶς ἀρχὲς τοῦ αἰῶνος, κυρίως μὲ τὴν Ἐγκύκλιο τοῦ 1920, ἡ ὁποία ἐπρότεινε νὰ ἱδρυθῆ μία «Κοινωνία τῶν Ἐκκλησιῶν», γιὰ τὴν ὠφέλειαν «τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας». Γιὰ πρώτη φορὰ Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχες ἀποδέχονται ὅτι ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ἑτερόδοξοι!
Δι’ αὐτῆς τὸ Φανάρι δὲν θεωρεῖ πλέον τὶς αἱρετικὲς ὁμολογίες τῆς Δύσεως –ὅπως γράφει– «ὡς ξένας καὶ ἀλλοτρίας» τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἀντιθέτως, θεωρεῖ τὶς αἱρέσεις «ὡς συγγενεῖς καὶ οἰκείας ἐν Χριστῷ, συγκληρονόμους καὶ μέλη τοῦ ἰδίου σώματος», καὶ «ὡς σεβασμίας Ἐκκλησίας». Καὶ αὐτὴ ἡ ἐνσωμάτωση τῶν αἱρετικῶν στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὴν Ἐκκλησία, ἔγινε χωρὶς νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπιστρέψουν οἱ αἱρετικοὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ παρὰ τὶς ὑφιστάμενες δογματικὲς διαφορές!
Αὐτὴ τὴν ἐκκλησιολογικὴ ἀλλαγή–ἐκτροπὴ διατήρησαν καὶ ἐνίσχυσαν οἱ ἑπόμενοι Πατριάρχες καὶ γενικότερα τὸ Φανάρι, σήμερα δὲ διὰ τοῦ κ. Βαρθολομαίου γίνονται ὅλα κατανοητά. Αὐτὴ δὲ ἡ Ἐγκύκλιος, τοῦ 1920, ἀποτελεῖ Συνοδικὴ ἀπόφαση ποὺ ἰσχύει καὶ σήμερα, καὶ αὐτὴν ἐπικαλοῦνται οἱ «ὀρθόδοξοι» ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς ἐκκλησιαστικὸν θέσφατο καὶ Κανονιστικό κείμενο.
Καὶ μόνο ἡ ἀλλοίωση σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς Πίστεως ποὺ ἐπιφέρει ὁ Οἰκουμενισμός, ἀποτελεῖ κατεγνωσμένη αἵρεση, ἀφοῦ παραβαίνει τὴν διαχρονικὴ περὶ «Μίας» Ἐκκλησίας καὶ ἑνὸς βαπτίσματος διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.
Γιὰ νὰ ὑπερβεῖ τὰ ἀνυπέρβλητα ἡ Οἰκουμενιστικὴ ὁμάδα τοῦ Φαναρίου, χρησιμοποιεῖ ὡς σωσίβιο μιὰ φράση τοῦ Κυρίου περὶ τῆς ἑνότητος καὶ τὴν ἔχει κάνει σύνθημά της· τὴ φράση «ἵνα πάντες ἓν ὦσι». Τί κι ἂν ἡ ἑρμηνεία αὐτῆς τῆς φράσεως ἀντίκειται στὴν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων. Τί κι ἂν καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ὅπως ὁ Ἰωάννης Ρωμανίδης, ὁ Στυλιανὸς Παπαδόπουλος –ποὺ χρόνια συμμετεῖχαν στοὺς διαλόγους– ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος καὶ τόσοι ἄλλοι, διαφωνοῦν μὲ τὴν ἀντι-εὐαγγελικὴ ἑρμηνεία ποὺ δίνει στὴ φράση ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ τὰ κοπέλια του. Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐμμένουν στὴν παρερεμηνεία καὶ τὴν διαστροφὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Συνεχίζουν νὰ διδάσκουν ὅτι «ἡ ενότητα των πιστών, το “ίνα πάντες έν ώσι”, ...θα επιτευχθεί με την τεχνητή και εξωτερική συγκόλληση των χριστιανικών ομολογιών, παρά τις μεγάλες δογματικές και άλλες διαφορές τους» Πουθενὰ δὲν μιλοῦν γιὰ μετάνοια τῶν αἱρετικῶν. Πουθενὰ γιὰ τὴν  «ἐνσωμάτωσή τους στὸ ἕνα σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ, μὲ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία»,  ὅπως εὔστοχα παρατηρεῖ ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης.
Γι’ αὐτὸ τὸ θέμα ὁ π. ἴδιος συνεχίζει: «Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν προσευχῶν μας οἱ πιστοὶ δὲν εὐχόμαστε ὑπὲρ τῆς ἑνώσεως τῶν εκκλησιών», αλλά “υπέρ ευσταθείας των αγίων του Θεού εκκλησιών”, να διατηρεί ο Θεός σταθερές στην ομολογία της πίστεως τις ορθόδοξες εκκλησίες». Εὐχόμαστε βέβαια, καὶ ὑπὲρ «”της των πάντων ενώσεως”», δηλαδὴ τὴν ἕνωση ὅλων, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν ἕνωση τὴν ἔβλεπαν ἀνέκαθεν οἱ Ἅγιοι «μέσα εις την μίαν Εκκλησίαν, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το διευκρινίζει με απόλυτη σαφήνεια η ευχή της Αναφοράς στη Λειτουργία του Μ. Βασιλείου: «Τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου καθολική και αποστολική Εκκλησία» (στὸ ἴδιο).
Καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει «Μία» Ἐκκλησία, ὑπάρχει κι ἕνα βάπτισμα. «”Σ’ αὐτήν, λοιπόν, τὴν ἀδιάσπαστη ἑνότητα ἀνήκει τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα, σ’ αὐτὴν στηρίζεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας”. ”Ἐκτὸς αὐτῆς ὅ,τι λέγεται <Ἐκκλησία> εἶναι συνάθροιση αἱρετικῶν ποὺ ἔχουν ἀπολέσει τὴ μία πίστη στὸν Ἕνα Κύριο καὶ κατὰ συνέπεια τὸ βάπτισμα, τὸ ὁποῖο τελεῖται ἀπὸ αὐτούς, δὲν εἶναι τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα”». (Heers Πέτρος, πρεσβύτερος, «Τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καὶ ἡ Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, Ἡ ἰδέα τῆς “Βαπτισματικῆς Ἑνότητας” καὶ ἡ ἀποδοχή της ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστές», στὸ ”Οἰκουμενισμός, Γένεσις-Προσδοκίες-Διαψεύσεις”, τόμ. Β΄, σελ. 872).
Αὐτὴ εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀμετάβλητη, καθάρια, διαχρονικὴ καὶ οἰκουμενική.
Μετὰ ἀπὸ αὐτά, καταλαβαίνει κανεὶς ἀκόμα περισσότερο, γιατί οἱ Οἰκουμενιστικὲς αἱρετικὲς θεωρίες περὶ «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν» καὶ «βαπτισματικῆς θεολογίας» στὶς ὁποῖες ἐμμένει νὰ κηρύττει τὸ Φανάρι διὰ τῶν τροφίμων του, ἀποτελοῦν κατεγνωσμένες αἱρέσεις.
Ἀπορεῖ κανείς, πῶς οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες δείχνουν νὰ μὴν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὴν κατάλυση καὶ τὴν διάβρωση τῆς Πίστεως ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές. Πῶς νὰ ἐξηγήσει κανείς, π.χ. τὴν συμπεριφορὰ  ἀγωνιστῶν ἐπισκόπων, ὅπως ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς; Ἀπὸ τὴν μιὰ ἐξαπολύει καταπελτώδη κείμενα ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διατυπώνει τὴν θέση ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση καὶ «ὑποσκάπτει τὰ θεμέλια καὶ τὴν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας», καὶ ταυτόχρονα, ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς, πλέκει ἐγκώμιους ὕμνους πρὸς τὸν αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ εἶναι παρὼν σὲ ὑποδοχές του σὲ διάφορες πόλεις τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπικοινωνεῖς μὲ αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ Πρῶτος ἐξ αὐτῶν ποὺ ὑποσκάπτουν τὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας;
Ἔχοντας αὐτὴν τὴν ἀντιμετώπιση ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ποιμένες, οἱ Οἰκουμενιστές, μεταβάλλουν προοδευτικὰ τὴν Παράδοση αἰώνων καὶ διδάσκουν ὅτι σωτηρία παρέχει καὶ ὁ «δυαδικὸς» Κύριος τοῦ Filioque, καὶ ὁ «Κύριος» τῶν Ἀγγλικανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀρνούμενοι τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, δέχονται ἀναντίρρητα τὴν ὁμοφυλοφιλία ἀκόμα καὶ Ἐπισκόπων. Σωτηρία κατὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς παρέχει καὶ ὁ «Κύριος» μιᾶς ἀπίθανης “ἐκκλησίας” ποὺ ὀνομάζεται «Στρατὸς Σωτηρίας», οἱ ὀπαδοὶ τῆς ὁποίας ἔχουν καταργήσει τὴν Θ. Εὐχαριστία, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο, ὅτι εἶναι….. ἀντιαλκοολικοί!
Τώρα, πῶς ταυτίζεται αὐτὸς ὁ «Κύριος» ἑκάστης αἱρέσεως μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὸν Κύριον μας Ἰησοῦ Χριστό, τὴν κεφαλὴ τοῦ σώματος τῆς Μίας Ἐκκλησίας, μόνο οἱ ἀποδεχόμενοι πολλὲς «ἐκκλησίες» καὶ πολλὰ βαπτίσματα τὸ καταλαβαίνουν!
Ἂς δοῦμε στὴ συνέχεια μιὰ θεμελιώδη αἵρεση γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπότοκο τῆς ἀπορρίψεως τοῦ 9ου καὶ 10ου ἄρθρου τοῦ Συμβόλου, δηλαδὴ τὴν λεγομένη «Βαπτισματικὴ θεολογία». Κύριος ἐκφραστής της εἶναι ὁ μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, ὁ ὁποῖος διδάσκει ὅτι τὸ ἐκτὸς Ἐκκλησίας βάπτισμα εἶναι ἔγκυρο, ἔστω κι ἂν καὶ τελεῖται ἀπὸ αἱρετικό! «Τὸ Βάπτισμα δημιουργεῖ ἕνα ὅριον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Τὸ Βάπτισμα, Ὀρθόδοξον ἢ μή, ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία περιλαμβάνει Ὀρθοδόξους καὶ ἑτεροδόξους. Ὑφίστανται βαπτισματικὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας» καὶ «ἐκτὸς βαπτίσματος δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία».
Προσέξατε τὴν δαιμονικὴ διαστροφὴ ποὺ κάνει ὁ Ζηζιούλας; Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἐκτὸς τῆς «Μίας» Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει βάπτισμα», κι αὐτὸς λέγει πὼς «ἐκτὸς βαπτίσματος δὲν ὑπάρχει Ἐκκλησία», θεωρώντας ὡς Ἐκκλησία τὶς αἱρετικὲς ὁμολογίες.
Καὶ συνεχίζει: Ἀντιθέτως, «ἐντός τοῦ βαπτίσματος, ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχη μία διάσπασις, μία διαίρεσις, ἕνα σχίσμα, δυνάμεθα νὰ ὁμιλῶμεν διὰ Ἐκκλησίαν».
Ἄρα, μέσα στὰ βαπτισματικὰ ὅρια ποὺ θέτει ὁ κ. Ζηζιούλας, στοιβάζει Ὀρθοδόξους καὶ αἱρετικούς, πολλὰ βαπτίσματα (καὶ αἱρετικὲς “ἐκκλησίες”), πολλὲς πίστεις καὶ πολλοὺς θεούς, ἀφοῦ οἱ αἱρετικὲς ὁμολογίες τῆς Δύσεως, ἔχουν διαφορετικὴ ἄποψη γιὰ τὸν ἀληθινὸ Θεό, τὴν Ἁγία Τριάδα, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ Μυστήριά της, ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἔχουν οἱ Ὀρθόδοξοι!
Μήπως σ’ αὐτὲς τὶς κακόδοξες θέσεις τοῦ Ζηζιούλα, ποὺ μεταθέτουν τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ διαπλατύνουν τόσο, ὥστε νὰ περιλαμβάνονται σ’ αὐτὰ καὶ οἱ αἱρετικοί, μήπως ἀντέδρασαν  ὀρθόδοξα  οἱ Ἐπίσκοποί καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες; Δυστυχῶς ὄχι. Μήπως ὁ προϊστάμενὀς του πατριάρχης Βαρθολομαῖος τὸν ἀνακάλεσε εἰς τὴν θέση του, ἀφοῦ ἡ αἵρεση ποὺ διδάσκει ὁ Ζηζιούλας, καταλύει θεμελιῶδες δόγμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἄρα εἶναι αἵρεση κατεγνωσμένη; Ἀσφαλῶς ὄχι. Διότι καὶ ὁ Πατριάρχης τὰ ἴδια διδάσκει.
Συγκεκριμένα ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀποδέχτηκε τὴν αἵρεση αὐτὴ τὸ 1995. Σὲ «Κοινὸ Ἀνακοινωθὲν» μετὰ τοῦ Πάπα Ἰωάννη-Παύλου δήλωσαν: «Παρακινοῦμε τοὺς πιστούς μας, Καθολικοὺς καὶ Ὀρθοδόξους, νὰ ἐνισχύσουν τὸ πνεῦμα τῆς ἀδελφότητας, τὸ ὁποῖο προέρχεται ἀπὸ τὸ ἕνα βάπτισμα». Ἄρα κι αὐτὸς παραβαίνει καὶ ἀλλοιώνει τὴν διδασκαλία Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι’ αὐτὸ ὄχι μόνο δὲν ἀνακάλεσε τὸν κ. Ζηζιούλα εἰς τὴν τάξιν, ἀλλὰ καὶ συνεχάρη πρόσφατα τὸν αἱρετικὸ γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἐκκλησία! Ποιά Ἐκκλησία; Ἀσφαλῶς ὄχι στὴν ὀρθόδοξη, ἀλλὰ ἐκείνη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στὴν ὁποία εἶναι καὶ οἱ δυό τους πρωθιερεῖς.
[Ὑποσημείωση: Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος δέχεται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν εἶναι - ἡ μοναδικὴ –«Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία» τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἀλλ’ ἁπλῶς μία ἀπὸ τὶς μείζονες ἐκφράσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἔχει πλήρη συνείδηση ὅτι μέσα τῆς ὑπάρχει ἀκόμη «Μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία»! Ἔχει δηλώσει ὅτι «Ὀρθοδοξία καὶ παπισμὸς ἀποτελοῦν «τὸ ἑνιαῖον σῶμα τοῦ Χριστοῦ»! Ἄλλοτε δήλωσε, ὅτι Ὀρθοδοξία καὶ Ἀγγλικανισμὸς εἶναι «ἀδελφαὶ Ἐκκλησίαι» καὶ ἔχουν κοινὴ εὐθύνην «ἐν τὴ καθόλου Ἐκκλησία»! Ἀκόμα εἶπε: «Ἐμεῖς οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ φέρουμε στὸ προσκήνιο τὶς πνευματικὲς ἀρχὲς τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. Ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι στὸ πνεῦμα τοῦ ἑνὸς Θεοῦ... Ρ/Καθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰνδοί, Βουδισταί....»!

Στὶς 27 Ἰουνίου 1995 ὁ Βαρθολομαῖος μίλησε σὲ Παπικοὺς νέους, εἰπῶν καὶ τὰ ἑξῆς:: «Τέκνα τῆς Ἐκκλησίας ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα καὶ ἀγαπητά... συνεορτάζομεν ἡ Ἀνατολὴ καὶ ἡ Δύσις (τὴν θρονικὴν ἑορτὴν τῆς Ρώμης). Θεοῦ τὸ δῶρον... ἑορτάζομεν, διότι εἴμεθα ἡ ἐπὶ γῆς πορευομένη κοινωνία τῶν Ἁγίων... εἶναι δὲ ἡ ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας πεπληρωμένη ὅταν εἶναι παροῦσα καὶ συνεορτάζουσα ἡ νεολαία... Ἐλάβατε διὰ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Φέρετε ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τῷ μετώπῳ ὑμῶν τὰ σημεῖα τῆς Βασιλείας τῶν Θεοῦ»! («Ἐπίσκεψις 29.6. 1989)!!!

Ἀκόμα, δήλωσε ὅτι «...ἡ μετάνοια ἡμῶν διὰ τὸ παρελθὸν εἶναι ἀπαραίτητος. Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζητήσεις εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων» (Ἐκκλ. Ἀλήθεια 16. 12. 1998)!!!]
Ἀλλὰ δὲν σταματᾶ στὰ δύο αὐτὰ πρόσωπα ἡ αἵρεση τῆς βαπτισματικῆς θεολογίας καὶ τῆς τῶν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν». Αὐτὲς οἱ δύο κακοδοξίες ἔλαβαν σάρκα καὶ ὀστᾶ στὴν «Συμφωνία τοῦ Μπάλαμαντ», ποὺ ὑπέγραψαν ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, οἱ δὲ ὑπόλοιπες τὴν ἀποδέχτηκαν σιωπηρά, ἀφοῦ ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους. Στὸ κείμενο τοῦ Μπάλαμαντ ὑπάρχουν καὶ οἱ δυὸ αἱρέσεις. Διαβάζουμε:
«Ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς (Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ Ὀρθόδοξους) ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστὸς ἐνεπιστεύθη στὴν Ἐκκλησία Του –ὁμολογία τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, συμμετοχὴ στὰ ἴδια μυστήρια...– δὲν δύναται νὰ θεωρῆται ὡς ἡ ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες μας. Στὰ πλαίσια αὐτὰ εἶναι προφανὲς ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμὸς ἀποκλείεται».
Ὁ πατριάρχης Δημήτριος, ἐπίσης, τὴν εἶχε διακηρύξει δι' Ἐγκυκλίου τὸ 1974 (Περιοδ. «Ἐπίσκεψις», ἔκτακτον φύλλον, 14.4.1974). Διακήρυξε ἐπίσης, ὅτι ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τοῦ προκατόχου τοῦ Ἀθηναγόρα! Ἐπίσης, εἶπε, ὅτι «ὅλοι οἱ χριστιανοὶ οἱ πιστεύοντες εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ σωτῆρα τοῦ κόσμου εἴμεθα ἐν σῶμᾳ…»! Εἶπε, ὅτι ἕνας Ὀρθόδοξος μπορεῖ «νὰ μεταλάβη» σὲ παπικὴ ἐκκλησία, διότι «ἑκατέρα τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν (ἐννοεῖ τὴν Ὀρθόδοξη καὶ τὴν παπικὴ) ἔχει παραλάβη καὶ τελεῖ τὰ αὐτὰ ἱερὰ μυστήρια»! Εἶπε ἀκόμα, ὅτι «δὲν ὑπάρχει διαφορὰ εἰς τὸ θέμα τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἀναγνωρίζομεν τὸν πάπαν ὡς διάδοχον τῶν Ἀποστόλων, ὅπως ἐμεῖς εἴμεθα διάδοχος τῶν Ἀποστόλων» κτλ.!
Ὁ προσφάτως κοιμηθεὶς Πατριάρχης Ἀντιοχείας τὰ ἴδια δίδασκε: «Εἴμεθα ὅλοι (ἔλεγε, ὀρθόδοξοι καὶ ἑτερόδοξοι) μέλη Χριστοῦ, ἕνα καὶ μοναδικὸ σῶμα, μία καὶ μοναδικὴ “καινὴ κτίσις”, ἐφ’ ὅσον τὸ κοινό μας βάπτισμα μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὸ θάνατο» (Πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἰγνάτιος, Γενεύη 1987).
Ἕτερος ἱεράρχης δήλωσε, ἀπευθυνόμενος σὲ ἑτεροδόξους: «Εἴμεθα ὅλοι μέλη Χριστοῦ, ἕνα καὶ μοναδικὸ σῶμα, μιὰ καὶ μοναδικὴ "καινὴ κτίσις" ἐφ' ὅσον τὸ κοινό μας βάπτισμα μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὸν θάνατο».
Τέλος, ἄλλος «ὀρθόδοξος» ἱεράρχης (γιὰ νὰ μείνουμε μόνο σ’ αὐτούς), διακήρυσσε ὅτι «τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐπενεργεῖ σὲ κάθε χριστιανικὸ βάπτισμα» καὶ ὅτι ό ἀναβαπτισμός τῶν ἑτεροδόξων Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους ἐμπνέεται ἀπὸ «στενοκεφαλιά, φανατισμὸ καὶ μισαλλοδοξία... Εἶναι μιὰ ἀδικία κατὰ τοῦ χριστιανικοῦ Βαπτίσματος καὶ πραγματικὰ μία βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»!
Καὶ ἡ Βαπτισματικὴ θεολογία, ὅπως διατυπώνεται καὶ ἐμπεδώνεται ἀπὸ τοὺς «ὀρθοδόξους» ἔρχεται καὶ δένει καὶ ἀλληλοσυμπληρώνεται μὲ τὴν “Βαπτισματικὴ Θεολογία” τοῦ Πάπα (ὅπως τὴν διεκήρυξε ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β' στὴν Ἐγκύκλιο «Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν/Ut Unum Sint», 25.5.1995, § 66) καὶ τοῦ Π.Σ.Ε., τὶς θέσεις τοῦ ὁποίου μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ στὸ: Γ. Λαιμόπουλου (ἐπιμ.), Ἡ Ζ' Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε., Καμπέρρα-1991/Χρονικό, Κείμενα, Ἀξιολογήσεις, ἐκδ. «Τέρτιος», σελ. 136, Κατερίνη 1992.
Δὲν θὰ μακρύνω ἄλλο τὸ λόγο μὲ διδασκαλίες περὶ κοινοῦ βαπτίσματος. Ἀλλὰ θὰ παραθέσω καὶ τὴν ὑλοποίηση αὐτῆς τῆς κακοδοξίας, ἡ ὁποία δὲν ἔχει μείνει ἰδέα, ἀλλὰ ἔγινε πράξη.
Υἱοθετήθηκε καὶ ὑλοποιήθηκε δηλαδή, ἀπὸ τὸ “Ἐθνικὸ Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν Αὐστραλίας” τὸ 2004 στὸ ὁποῖο συμμετεῖχαν καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι. Το Συμβούλιο διεκήρυξε: Ὅλες οἱ παρακάτω “ἐκκλησίες” «συμφωνοῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος ποὺ ἐπιτελέσθηκε σὲ κάθε ἐκκλησία καὶ νὰ προωθήσουμε τὴν χρῆσι κοινῆς Βεβαιώσεως Βαπτίσεως»!
Ἐναντίον αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως οὐδεμία καταδικαστηκὴ ἀντίδραση ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ ἔχον τὰ «πρωτεῖα» Πατριαρχεῖο ἢ ἄλλες Ἐκκλησίες.
Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ στὴν Ἀμερικὴ μὲ τὴ «Συμφωνία Νέας ῾Υόρκης, 1999», διὰ τῆς ὁποίας δηλώνεται ὅτι: «Τὰ ᾿Ορθόδοξα καὶ ΡΚκαθολικὰ μέλη τῆς Συμβουλευτικῆς ᾿Επιτροπῆς ἀναγνωρίζουν σὲ ἀμφότερες τὶς παραδόσεις μία κοινὴ διδασκαλία καὶ μία κοινὴ πίστι εἰς ἕνα βάπτισμα... Καὶ ἐμεῖς ἀναγνωρίζουμε τὸ βάπτισμα ἀλλήλων, ὡς ἕνα καὶ τὸ αὐτό» (Λιβανὸς Χρῆστος, «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 1343/26.11.1999).
Καὶ ἡ ἀποδοχὴ τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας» συνεχίστηκε ἀπὸ τὴν «Ἕνωση τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῆς Γερμανία», ποὺ ὑπέγραψαν ὀρθόδοξοι καὶ ἑτερόδοξοι κείμενο ἀμοιβαίας ἀναγνώρισης τοῦ βαπτίσματος: «Παρ’ ὅλες τὶς διαφορὲς στὴν ἀντίληψη γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ὑφίσταται μεταξύ μας μία βασικὴ συμφωνία ὡς πρὸς τὸ βάπτισμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναγνωρίζουμε κάθε βάπτισμα ποὺ ἔχει τελεστεῖ κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἰησοῦ..., μὲ τὴν συμβολικὴ πράξη τῆς κατάδυσης στὸ νερὸ ἢ τῆς ἐπίχυσης μὲ νερό. Αὐτὴ ἡ ἀμφίδρομη ἀναγνώριση τοῦ βαπτίσματος ἐκφράζει τὸν θεμελιωμένο στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ δεσμὸ τῆς ἑνότητας» (Νικολαΐδη Σταύρου, Τὸ Ὑποκείμενο Ἐκκλησιάζεται).
Στὸ ζήτημα αὐτό, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, π.χ., σαφῶς θεωροῦσε τὴν ὀρθὴ πίστη ὡς ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐκπλήρωση ἑνὸς γνησίου βαπτίσματος. Τὰ λόγια του περιεκτικὰ ἐκφράζουν τὴν πατερικὴ ὁμοφωνία: «Διὰ τοῦτο γοῦν καὶ ὁ Σωτὴρ οὐκ ἁπλῶς ἐνετείλατο βαπτίζειν», ἀλλὰ πρῶτα εἶπε «μαθητεύσατε» καὶ ὕστερα «βαπτίζετε εἰς ὄνομα Πατρός, καὶ Υἱοῦ, καὶ ἁγίου Πνεύματος, ἵν’ ἐκ τῆς μαθήσεως ἡ πίστις ὀρθὴ γένηται, καὶ μετὰ πίστεως ἡ τοῦ βαπτίσματος τελείωσις προστεθῇ. Πολλαὶ γοῦν καὶ ἄλλαι αἱρέσεις λέγουσαι τὰ ὀνόματα μόνον, μὴ φρονοῦσαι δὲ ὀρθῶς, ὡς εἴρηται, μηδὲ τὴν πίστιν ὑγιαίνουσα ἔχουσαι, ἀλυσιτελὲς (=χωρὶς κανένα ἀποτέλεσμα) ἔχουσι καὶ τὸ παρ' αὐτῶν διδόμενον ὕδωρ, λειπόμενον εὐσεβείᾳ ὥστε καὶ τὸν ραντιζόμενον παρ' αὐτῶν ρυπαίνεσθαι μᾶλλον ἐν ἀσεβείᾳ ἢ λυτροῦσθαι» (Μ. Ἀθανασίου, Κατὰ τῶν Ἀρειανῶν 2, 42-43, PG 26, 237B)..
Ἀποτελεῖ λοιπόν ἢ ὄχι κατεγνωσμένη αἵρεση ἡ «βαπτισματικὴ θεολογία», ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι μιὰ ἰδέα ποὺ περιφέρεται στοὺς ἀκαδημαϊκοὺς χώρους πρὸς προβληματισμό, ἀλλὰ πράξη ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀφοῦ καμιὰ Ὀρθόδοξη Σύνοδος, λόγω δειλίας καὶ φοβικοῦ συνδρόμου πρὸς τὸν Πάπα τῆς Ἀνατολῆς Βαρθολομαῖο, δὲν τολμᾶ νὰ τὴν καταδικάσει; Ἀρνεῖται ἢ ὄχι τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περὶ ἑνὸς Βαπτίσματος; Ἂς μᾶς ἀπαντήσουν οἱ λαλίστατοι περὶ τὰ ἄλλα ποιμένες: Πότε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπέτρεψε τὴν εἰσαγωγὴ μιᾶς νέας, τόσο κακόδοξης θεολογικῆς καὶ ἐκκλησιολογικῆς αἵρεσης, ἡ ὁποία νὰ διδάσκεται καὶ νὰ προωθεῖται καὶ θεωρητικά, καὶ πρακτικά, χωρὶς νὰ ἀπομακρυνθοῦν –κλῆρος καὶ λαός- ἀπὸ ὅσους τὴν ἐφαρμόζουν καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρεσιάρχες ἡγέτες ποὺ τὴν ἐπιτρέπουν;
Μὰ μήπως τὰ περὶ «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» λέγονται μόνο ἀπὸ δυὸ-τρεῖς Ἐπισκόπους μόνο; Ἀσφαλῶς ὄχι. Λέγονται ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Οἰκουμενιστές, γιατὶ αὐτοὶ ἀκολουθοῦν τὸ κατεστρωμένο σχέδιο ποὺ ἀπὸ τὸ 1920, τὸ Φανάρι ἐγκαινίασε, μὲ τὴν περίφημη Ἐγκύκλιο «Πρὸς τὰς Ἀπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».
Νὰ θυμηθοῦμε ἐδῶ κι ἄλλη μία μεγίστη αἱρετικὴ κίνηση ποὺ διεπράχθη ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας. Συγκεκριμένα, γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ ἢ τῶν Ἀντιχαλκηδονίων, «ὑπάρχουν ἀλάθητες ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων..., ὥστε νὰ εἶναι ἀδύνατο καὶ ἀδιανόητο γιὰ μία συνεπῆ καὶ γνήσια Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία νὰ θεωρήσει τοὺς Μονοφυσῖτες ὡς Ὀρθοδόξους, γιατὶ ἔτσι ἐξισώνει καὶ ταυτίζει Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση»· δυστυχῶς «αὐτὸ τὸ ἀδιανόητο καὶ ἀδύνατο γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῶν δεκαεννέα αἰώνων ἔγινε δυνατὸ μετὰ τὸ γκρέμισμα τῶν ὁρίων ποὺ πέτυχε ὁ Οἰκουμενισμὸς αὐτὴ ἡ παναίρεση τοῦ 20ου αἰῶνα.
Κατόρθωσε» δηλαδὴ τὸ Π.Σ.Ε. «νὰ ἀλλοιώση τόσο πολὺ τὴν ἐκκλησιολογικὴ αὐτοσυνειδησία τῶν Ὀρθοδόξων, ὥστε ...νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν υἱοθέτηση τῆς ἐκκλησιολογίας τῶν Προτεσταντῶν». Ἔτσι τὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας «προσχώρησε σὲ μυστηριακὴ διακοινωνία μὲ τοὺς Μονοφυσῖτες», τὸ δὲ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ἀποδέχτηκε τὸ γάμο Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν Κοπτῶν!
Μὲ ὅλα αὐτὰ οἱ Ὀρθόδοξοι ἑνώθηκαν μὲ αἱρέσεις καταδικασμένες ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καταπάτησαν καὶ ἀρνήθηκαν τὸ Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως περὶ «Μίας Ἐκκλησίας» καὶ περὶ ἑνὸς βαπτίσματος καὶ τὴν ρητὴ ἀπόφαση τῆς τρίτης, τετάρτης καὶ ἕκτης Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Στὸν Ὅρον τῆς ἕκτης, ποὺ ὑπάρχει περίπου ὁ ἴδιος καὶ στὶς ἄλλες) διαβάζουμε:
«Ὁρίζομεν ἑτέραν πίστιν μηδενὶ ἐξεῖναι προφέρειν, ἢ γοῦν συγγράφειν ἢ συντιθέναι ἢ φρονεῖν ἢ διδάσκειν ἑτέρως· τοὺς δὲ τολμῶντας ἢ συντιθέναι πίστιν ἑτέραν… ἢ διδάσκειν ἢ παραδιδόναι ἕτερον σύμβολον… ἢ καινοφωνίαν, ἤτοι λέξεως ἐφεύρεσιν, πρὸς ἀνατροπὴν εἰσάγειν τῶν νυνὶ παρ’ ἡμῶν διορισθέντων, τούτους, εἰ μὲν ἐπίσκοποι, …ἀλλοτρίους εἶναι τῆς ἐπισκοπῆς… ἢ λαϊκοί, ἀναθεματίζεσθαι αὐτούς» (Ὅρος πίστεως ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, εἰς Ρωμανίδη Ἰω., Κείμενα Δογματικῆς καὶ Συμβολικῆς Θεολογίας…, τόμ. Β΄,  σελ. 71).
Ἀπὸ αὐτὸ ἐδῶ τὸ βῆμα, εἶναι ἐπιβεβλημένο νὰ ἀπευθυνθεῖ μιὰ ἐρώτηση, σὲ ὅσους ὀρθόδοξους περιμένουν πρῶτα νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ λεγόμενη «διακοινωνία» (intercommunio) γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ ἰδίως στὸν μητροπολίτη Πειραιῶς ποὺ ἔχει διατυπώσει αὐτὴ τὴ θέση γραπτῶς:
Ἄραγε, ἡ ἔμπρακτη ἀποδοχὴ αἱρετικοῦ μυστηρίου δὲν ἀποτελεῖ «διακοινωνία», ἕνωση μὲ αἱρετικὴ «ἐκκλησία»; Διακοινωνία ὑπάρχει μόνο ὡς πρὸς τὴν Θ. Εὐχαριστία;
Κατὰ τὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ ἀποκήρυξη τῆς κάθε αἱρέσεως καὶ ἡ καθαίρεση τοῦ αἱρετικοῦ, εἶναι ἐπιβεβλημένη. Ἡ Σύνοδος καὶ ὁ Ἐπίσκοπος ποὺ δὲν ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν αἱρετικό, συμμετέχει στὴν αἵρεση.
Κατὰ τὸν καθηγητὴ Τσελεγγίδη: Διὰ τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας, δίνεται ἡ ἐσφαλμένη καί βλάσφημη ἐντύπωση ὅτι διαψεύδεται ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι τὰ ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν ἄμπελο κλήματα δὲν μποροῦν νὰ φέρουν καρπό» –ἀφοῦ ὁ κ. Ζηζιούλας καὶ σύμπαντες οἱ Οἰκουμενιστὲς διαβεβαιώνουν– «ὅτι παρὰ τὶς αἱρετικὲς ἀποκλίσεις τους οἱ Ρωμαιοκαθολικοί συνιστοῦν Ἐκκλησία καί ὅτι ἔχουν γνήσια μυστήρια. Εἶναι θεολογικῶς ἀλλά καὶ λογικῶς ὄντως παράδοξο, πῶς, οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸ κολοσσιαῖο δογματικὸ σφάλμα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν γιὰ τὸν κτιστὸ χαρακτῆρα τῶν μυστηρίων τους» (Τσελεγγίδη Δημ., Αἱ ἐσφαλμέναι θεολογικαὶ προϋποθέσεις διὰ τὸ Πρωτεῖον τοῦ Πάπα).
Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, σιγά-σιγά, προοδευτικὰ μὰ σταθερά, καταργεῖται ἡ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀλλοιώνεται ἡ περὶ Θεοῦ διδασκαλία. Ὁπότε, κριτήριο τῆς Σωτηρίας, δὲν εἶναι μόνο ὁ Τριαδικὸς Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ ὁποιοσδήποτε Θεὸς τῶν προϋποθέσεων τῶν αἱρετικῶν τώρα καὶ τῶν ἀλλοθρήσκων στὴ συνέχεια.
Εἶναι φανερό, λοιπόν, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς προσβάλλοντας τὴν ἐκκλησιολογία, «κατ’ οὐσίαν προσβάλλει τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ· μέχρι νὰ τὸ ἐξαφανίσει». Ἀλλὰ γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση, ὅτι «τὸ θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ», θὰ προσπαθήσει νὰ τὸ ἐξαφανίσει ὁ Ἀντίχριστος!  Ἂν τὸ ἴδιο ἔργο ἐπιδιώκει νὰ φέρει εἰς πέρα καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, τότε, τί ἄλλο εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, παρὰ μιὰ ἀντίχριστη μέθοδος, ἀντίχριστος τρόπος ποὺ διευκολύνει τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντίχριστου;
Ἂς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι «ἡ ὀρθή πίστη εἶναι ἡ πρώτη καί κύρια προϋπόθεση τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τή θεόπνευστη ἁγιοπατερική ἀπόφανση: στις βούλεται σωθναι, πρ πάντων χρή ατ τήν καθολικήν κρατσαι πίστιν, ν ε μ τις σαν κα μωμον τηρήσειεν, νευ δισταγμο, ες τόν αἰῶνα πολεται” (Σύμβολο τῆς Πίστεως ἁγίου Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας)».

Β. Εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ Προτεστάντες ἀρνοῦνται πολλὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως π.χ. τὸ filioque, ἀλλὰ ἐπίσης ἀρνοῦνται καὶ τὴν προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Οἱ ἀρνούμενοι, ὅμως, τὴν προσκύνηση τῶν Εἰκόνων, ἔχουν ἀναθεματισθεῖ ἀπὸ τὴν Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ κατεδίκασε τὴν Εἰκονομαχία. Ἀλλὰ ἡ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἔχει ἀναθεματίσει ὄχι μόνο τοὺς μὴ δεχομένους τὶς ἅγιες Εἰκόνες (τότε τοὺς Εἰκονομάχους καὶ τώρα τοὺς Προτεστάντες ποὺ ἔχουν ἀπορρίψει τὶς εἰκόνες), ἀλλὰ ἔχει ἀναθεματίσει καὶ ὅσους ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς ἔχοντας ὑποπέσει στὸ ἀνάθεμα τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς, ἡ ὁποία συγκεκριμένα ἔχει ἀποφασίσει:
«Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καὶ ἀτιμάζουσι τὰς σεπτὰς εἰκόνας, ἀνάθεμα» (Συνοδικόν Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (783), εἰς Πρακτικὰ τῶν Ἁγίων καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τόμος Γ΄, σελ. 230 καὶ 325).
Καὶ ὅμως, οἱ ἡμέτεροι «ὀρθόδοξοι» Οἰκουμενιστὲς μὲ αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς ὁμολογίες, ὄχι μόνο ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικά, ὄχι μόνο συμπροσεύχονται, καὶ ἀνταλλάσσουν δῶρα, καὶ ἔχουν κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ δράση, ἀλλά, ὅπως εἴδαμε, ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ ἀποκαλοῦν τὶς αἱρέσεις Ἐκκλησίες. Στὴν ἀρχὴ μᾶς ἐνέπαιζαν, διαβεβαιώνοντάς μας ὅτι τὶς ὀνομάζουν «ἐκκλησίες» γιὰ λόγους ἁβροφροσύνης. Στὴν πορεία, ὅμως, τῶν διαλόγων ἔπεσαν οἱ μάσκες· ἀποδείχτηκε ὅτι καὶ ὀνομάζουν τὶς αἱρέσεις Ἐκκλησίες, καὶ τὶς ἀποδέχονται ὡς Ἐκκλησίες. Ὅλα τὰ ἄλλα ἀποτελοῦσαν ψευδεῖς διαβεβαιώσεις, ἦταν μιὰ καλὰ στημένη διαβολικὴ παγίδα, στὴν ὁποία ἔπεσαν καὶ οἱ καλοπροαιρέτως συμμετέχοντες στοὺς Διαλόγους, παρακούοντας τὸν ἀπόστολο Παῦλο, λέγοντα: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ».
Αὐτὴ ἡ ἀποστολικὴ Ἐντολὴ ἦταν ἀπόσταγμα τῆς θεοπνεύστου Ἁγιογραφικῆς Παραδόσεως ποὺ ξεκινοῦσε ἀπὸ τοὺς Προφῆτες, ἀνανεώθηκε διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ συνεχίστηκε διὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων, γιὰ νὰ ἔρθουν οἱ Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες μὲ τοὺς μαθητές τους νὰ τὴν καταλύσουν καὶ νὰ διαλέγονται μὲ ἀμετανόητους αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔχουν μολύνει σὲ τέτοιο βαθμὸ καὶ συμπαρασύρει εἰς τὸν ὀρμητικὸ ποταμὸ τῆς παναιρέσεως, ὥστε «ὀρθόδοξοι» Ἐπίσκοποι (ὅπως ὁ Περγάμου κ. Ζηζιούλας) νὰ ἐργάζονται πυρετωδῶς γιὰ νὰ περάσουν κακόδοξες θεωρίες ὡς ὀρθόδοξες, οἱ ὑπόλοιποι δὲ νὰ ἀνέχονται κατεγνωσμένες αἱρέσεις νὰ διδάσκονται καὶ νὰ ἐφαρμόζονται στὴν πράξη!
Νά, πόσο σοφὰ διατυπώνεται αὐτὴ ἡ Παράδοση στὶς Ἐρωταποκρίσεις τοῦ Μεγάλου ἀββᾶ Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου ποὺ περιλαμβάνονται στὴν «Φιλοκαλία»:
 «ΕΡΩΤΗΣΙΣ. Ἀγαπητὸν ἔχω (ἔχω κάποιον φίλο) καὶ εὑρέθη αἱρετικός∙ νουθετήσω αὐτὸν περὶ τοῦ ὀρθροῦ φρονήματος;
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ. Νουθέτησον αὐτὸν τὴν ὀρθὴν ἐπιγνῶναι πίστιν, μὴ ἀντιβάλῃς  δὲ αὐτῷ (μὴ λογομαχεῖς ὅμως) μηδὲ θελήσῃς γνῶναι τί φρονεῖ, ἵνα μὴ ἐμβάλῃς εἰς σὲ τὸν ἰόν αὐτοῦ (γιὰ νὰ μὴ δεχθεῖς καὶ σὺ ὁ ἴδιος τὸ αἱρετικό του μικρόβιο), ἀλλ’ ἐὰν θελήσῃ ὅλως ὠφεληθῆναι καὶ ἀκοῦσαι τὴν ἀλήθειαν τῆς πίστεως τοῦ Θεοῦ, λάβε αὐτὸν πρὸς ἁγίους πατέρας. Ἐὰν δὲ μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν μὴ προσδέξητε τὴν διόρθωσιν, τὸν τοιοῦτον, κατὰ τὸν Ἀπόστολον, παραιτοῦ... ἐὰν γὰρ ἴδῃς, φησί, τινὰ πνιγόμενον ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ, μὴ δώσῃς αὐτῷ τὴν χεῖραν σου, ἵνα μὴ συνελκύσῃ σε καὶ συναποθάνῃς αὐτῷ∙ ἀλλὰ δὸς αὐτῷ τὴν ράβδον σου, καὶ εἰ μὲν δυνηθῇς ἑλκῦσαι αὐτόν, ἰδοῦ καλῶς, εἰ δὲ μή, ἀφήσεις αὐτῷ τὴν ράβδον σου καὶ σὺ σωθήσῃ» (ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ, Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου, Ἐρωταποκρίσεις, ΨΛΓ΄).
Μιὰ ἀκόμα ἀποκάλυψη γιὰ τὴν προδοσία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς «ὀρθόδοξους» οἰκουμενιστές, καὶ θλιβερὴ ἀπόδειξη ὅτι εἶναι ψευδεῖς οἱ διαβεβαιώσεις τους, πὼς τάχα διὰ τῶν Διαλόγων δίδουν μαρτυρία Χριστοῦ, ἀποτελοῦν οἱ ἀποφάσεις ποὺ ἐλήφθησαν τὸ 2006 στὸ Συνέδριο τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας. Ἐκεῖ οἱ καλούμενοι «ὀρθόδοξοι» ἀντιπρόσωποί μας, ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ συναποφασίσουν μὲ τοὺς Προτεστάντες ἀδιαμαρτύρητα –γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ μετὰ τὸ Μπάλαμαντ τοῦ Λιβάνου– τὴν ὑποβάθμιση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τὴν τοποθέτησή της στὸ ἐπίπεδο τῶν παναιρετικῶν Προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν.
Καὶ ὅμως ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς μὲ ἐντονότατο τρόπο εἶχε ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1960 ἐπισημάνει ὅτι τὸ Π.Σ.Ε. εἶναι Ἐκκλησία πονηρευομένων. Καὶ τὸ πνευματικό του παιδί, ὁ ὁμολογητὴς καὶ διωκόμενος μητροπολίτης Ράσκας Ἀρτέμιος, εἶχε εὐστόχως παρατηρήσει: «Καὶ μόνον ὁ τίτλος Π.Σ.Ε. ἐκφράζει τὴν αἵρεσιν τοῦ ψευδο-εκκλησιαστικοῦ αὐτοῦ ὀργανισμοῦ».
Αὐτὸ ἦταν καὶ τὸ συμπέρασμα τοῦ Διορθοδόξου Συνεδρίου γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ 2004: «Ἡ ἴδια ἡ πράξη τῆς συμμετοχῆς στὸ «”Π.Σ.Ε.”» καὶ στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους μὲ τοὺς αἱρετικούς, συνιστᾶ ἄρνηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας» καὶ ἀποτελεῖ τὴν «μεγαλύτερη ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας»!
Παρὰ ὅλες αὐτὲς τὶς διαπιστώσεις οἱ ποιμένες συνεχίζουν νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεχίζει νὰ ἀνήκει στὸ Π.Σ.Ε. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος συνεχίζει νὰ συμπροσεύχεται μὲ Οἰκουμενιστὲς καὶ νὰ δίδει τὰ εὔσημα στὸ Π.Σ.Ε.
Ἄς δοῦμε τὶς ἀποφάσεις ποὺ ἐλήφθησαν στὸ Porto Alegre.
Ἐκεῖ, οἱ ἐκπρόσωποί μας δέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα: 1) τι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», κι ἀνάμεσα τους καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου, ἀρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ 9ο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. 2) Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» ἀοράτως! μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”. 3) Δέχτηκαν ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης" καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”! 4) Δέχτηκαν ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!
Γιὰ τὶς παραπάνω καταλυτικὲς τῆς Μίας Ἐκκλησίας ἀποφάσεις στὸ Porto Alegre, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος διατύπωσε τὰ συγχαρητήριά του. Βέβαια, κάποιοι Ὀρθόδοξοι διαμαρτυρήθηκαν, ἀλλὰ οἱ ὑπόλοιποι Ἐπίσκοποι ἀποδέχτηκαν τὶς ἀποφάσεις, ἀφοῦ συλλειτουργοῦν καὶ κοινωνοῦν μὲ ἐκείνους ποὺ τὶς διατύπωσαν καὶ τὶς ψήφισαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ τοπικὸς Ἐπίσκοπος. Οὐσιαστικὰ, βέβαια, τὰ ἀποδέχτηκαν ὅλοι, ἀφοῦ παρὰ αὐτὴ τὴν διαστροφὴ καὶ βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἀποτελοῦν οἱ ἀποφάσεις στὸ Porto Alegre, αὐτοὶ καὶ ἐσιώπησαν, καὶ συνέχισαν νὰ λειτουργοῦν ὅλοι μὲ ...ὅλους!!!
Ἀλλὰ ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔδωσε τὰ συγχαρητήριά του καὶ στὸ Π.Σ.Ε., σὲ ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε στὴν Ἑλβετία (17/2/08) γιὰ τὰ 60 χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ Π.Σ.Ε. εἶπε ὅτι «συμμετέχομεν μετὰ μεγίστης χαρᾶς καὶ βαθείας πρὸς τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν εὐγνωμοσύνης εἰς τὴν χαρμόσυνον ταύτην ἐπέτειον» τοῦ Π.Σ.Ε. ποὺ «κηρύσσει τὸν Χριστὸν καὶ μόνον τὸν Χριστόν»! Και του έγινε η εξής ερώτηση εντύπως, αλλά δεν απάντησε: ποιόν Χριστὸν κηρύσσουν, Παναγιώτατε, οι «ἐκκλησίες» τοῦ Π.Σ.Ε. ποὺ χειροτονοῦν ὁμοφυλόφιλους ὡς ἱερεῖς καὶ ἔχουν ὡς Ἐπίσκοπο γυναίκα …λεσβία;
Ἐπίσης παρέστη γιὰ νὰ τιμήσει τὸ Βατικανὸ γιὰ τὰ πενῆντα χρόνια ἀπὸ τὴν Ἔναρξη τῆς Δευτέρας Βατικανῆς Συνόδου, δηλώνοντας γιὰ τὴν Β΄ Βατικανῆ, πὼς «ἦταν ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὴν θεμελιώδη πραγματικότητα ὅτι ὁ Υἱὸς καὶ ἐνσαρκωμένος Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι “...ὅπου δύο ἢ τρεῖς συγκεντρωμένοι στὸ ὄνομά Του” (Ματθ. 18, 20) καὶ ὅτι τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός, “θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ ὅλη τὴν ἀλήθεια” (Ἰω. 16, 13)» («Ὀρθόδοξος Τύπος», 21.12.2012, φ. 1955, σελ. 2).
Ὥστε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἦταν ἐκεῖ καὶ ἐνέπνεε τοὺς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας Του; Ἦταν ἐκεῖ στην Β΄ Βατικανῆ Σύνοδο, ὅπου τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἐλειτουργεῖτο, ὅπου ἡ αἵρεση θριάμβευε καὶ προγραμμάτιζε τὴν ἀφομοίωση τῆς «Μίας, Ἁγίας» τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας μὲ τὴν παπικὴ αἵρεση; Εἶχαν οἱ σύνεδροι τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου μαζί τους τὸν Κύριο; Εἶχαν μαζί τους τὸ Ἅγιον Πνεῦμα «τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον», αὐτοὶ ποὺ ἀρνοῦνται ἐπὶ μία χιλιετία τὸ Δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπως μᾶς παραδόθηκε;
Παρὰ τὶς διαβεβαιώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅτι κάποιες κινήσεις τους ἀποτελοῦν φιλοφρονήσιες, τὶς ὁποῖες διαβεβαιώσεις οἱ δικοί μας ἀφελεῖς ποιμένες τὶς ἀποδέχονται, δυστυχῶς τίποτα δὲν γίνεται τυχαῖα ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές. Ὅλα περιλαμβάνονται στοὺς μακροχρόνιους σχεδιασμούς τους. Π.χ. τὸ 1996, ὅταν ὁ Καθολικὸς Πατριάρχης τῶν Ἀρμενίων Καρεκὶν Α΄ ἐπισκέφτηκε τὸ Τορόντο καὶ κατά την διάρκειαν συμπροσευχῶν, «ὁ Ἐπίσκοπος Τορόντο Σωτήριος, παρεχώρησε τὸν θρόνο του στὸν αἱρετικ Πατριάρχη, ἐνῶ ὁ ἴδιος ἵστατο κάτω ἀπ’ αὐτὸν δεχόμενος τὶς “εὐλογιες” του καὶ θεωρώντας αὐτὸν ἱεράρχην ἀνώτερό του!» (“Ὀρθόδ. Τύπος” 25/1/2013, φ. 1960).
Ἀπὸ τότε πολλὲς εἶναι οἱ φιλο-οικουμενιστικὲς ἐνέργειες καὶ τὰ κείμενα τοῦ κ. Σωτηρίου καὶ τῶν ἱερέων του, διὰ τῶν ὁποίων οἱ Κόπτες συμπεριλαμβάνονται στὴν Ὀρθόδοξη οἰκογένεια, ἀκριβῶς κατὰ τὶς ὑποδείξεις καὶ προδιαγραφὲς τῶν Οἰκουμενιστῶν. Φέτος ὅμως, καὶ καθὼς ὁ καιρὸς ὡριμάζει γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν σχεδίων τους, ἡ συμπροσευχή, μὲ συμμετοχὴ Ὀρθοδόξων ἱερέων θὰ γίνει σὲ κοπτικὸ Ναό. Καὶ  στὸ Πρόγραμμα-Πρόσκληση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐπισκοπῆς, ἀποκαλοῦνται καὶ οἱ αἱρετικοὶ Κόπτες ὀρθόδοξοι!
Παρόμοιο κροῦσμα εἴχαμε στὴν Γερμανία, ὅταν ὁ ἐκεῖ Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος, ἁγίασε καὶ δέχθηκε τὸν ἁγιασμὸ ἀπὸ τὸν παπικὸ ὁμόλογό του, στ Σερβία μὲ ἀρτοκλασίες στὶς ὁποῖες συμμετεῖχε ὁ τοπικὸς καρδινάλιος, κ.λπ.
Ἀλήθεια! Οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ὑπόλοιποι ποιμένες, δὲν γνωρίζουν ὅτι αὐτὲς οἱ παραδοχὲς ὑλοποιοῦνται σταδιακά, ὅτι ἀφομοιώνονται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς σταδιακά, ἀφοῦ ἐθίζονται μὲ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως, ὅπως ὁ Μιθριδάτης μὲ τὸ δηλητήριο; Ὅτι ἀποτελοῦν γιὰ τοὺς Οἰκουμενιστὲς προηγούμενο καὶ μὲ βάση αὐτὲς συνεχίζονται οἱ Διάλογοι καὶ τὰ Οἰκουμενιστικὰ συνέδρια; Δὲν γνωρίζουν ὅτι αὐτὲς τὶς κακοδοξίες τὶς ἔχουν καταδικάσει Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, ἐπειδὴ ἀνατρέπουν τὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ἐκκλησίας μας; Δὲν περνάει καθόλου ἀπὸ τὸ «ἀθῶο» μυαλό τους, ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ κακοδοξίες ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅτι ἀποτελοῦν κατεγνωσμένη αἵρεση;
[Πολλὰ ἀπὸ τὰ παραδείγματα αὐτὰ ποὺ ἀναφέρω θὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ τὰ δοῦμε στὴν προβολὴ Video ποὺ θὰ γίνει πρὸς τὸ τέλος τῆς συζητήσεως, ὥστε νὰ διαπιστώσουμε ἰδίοις ὄμμασι τὸν κατήφορο τῶν σημερινῶν Οἰκουμενιστῶν].
Ἤδη τὴν περασμένη ἑβδομάδα, μὲ εἰσήγησή του ὁ καθηγητὴς Μαρτζέλος, δικαιολογεῖ τὴ συμμετοχή μας στοὺς Διαλόγους αὐτοὺς τῆς προδοσίας, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι αὐτὰ ἔχουν ἀποφασισθεῖ ἀπὸ Πανορθοδοξους Συνόδους. Προσκομίζει ἀπόφαση τῆς Γ΄ Προσυνοδικῆς Πανορθόδοξης Διάσκεψης (τοῦ 1986) καὶ φυσικὰ θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ τὴν ἀποδεχθοῦμε ὡς ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας, μιὰ ἀπόφαση, ποὺ παραγνωρίζει πλήρως τὴν ποιμαντικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τοὺς Διαλόγους, καὶ τὴν ὁποία ἀπόφαση ἔλαβε αὐτὴ ἡ παρέα ποὺ ὑπηρετεῖ τὴν ἰδεολογία καὶ τὰ σχέδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἡ ὁποία ἀποφαίνεται ὡς νὰ ἦτο ἡ Μία Ἐκκλησία, μὲ τὴν ἑξῆς διατύπωση:
«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὡς οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ...ἐν τὴ βαθεῖα πεποιθήσει καὶ ἐκκλησιαστικὴ αὐτοσυνειδησία ὅτι ἀποτελεῖ τὸν φορέα καὶ δίδει τὴν μαρτυρίαν τῆς πίστεως καὶ τῆς παραδόσεως..., ἔχει πλήρη συνείδησιν τῆς εὐθύνης αὐτῆς διὰ τὴν ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου… Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς θεολογικοὶ διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐκφράζουν κατὰ τρόπον αὐθεντικὸν τὴν συνείδησιν ταύτην τῆς Ὀρθοδοξίας...
»Ὡς ἔχει ἤδη δηλωθῆ πανορθοδόξως (Δ΄ Πανορθόδοξος Διάσκεψις, 1968) ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποτελεῖ πλῆρες καὶ ἰσότιμον μέλος τοῦ Π.Σ. Ἐκκλησιῶν, καὶ δι’ ὅλων τῶν εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῆς μέσων συμβάλλει εἰς τὴν προαγωγὴν καὶ εὐόδωσιν τοῦ ὅλου ἔργου τοῦ Π.Σ.Ε. ...Εἰς τὴν πορείαν ταύτην εἶναι ἀπαραίτητος ἡ δημιουργικὴ συμβολὴ καὶ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ πίστεώς της».
Μὲ περηφάνεια καὶ περισσὴ αὐταρέσκεια, μᾶς παρουσιάζει (μὲ τὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ ὁ Μαρτζέλος), μιὰ ἄλλη Ἐκκλησία. Μιὰ «ἐκκλησία» ἡ ὁποία, ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ἀποστολικὲς ἐπιταγὲς περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἐργάζεται γιὰ τοὺς σκοποὺς καὶ τὴν «προαγωγὴν τοῦ ὅλου ἔργου τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»!
Δηλαδὴ ὄχι μόνο πλήρης ἀναγνώριση τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ πλήρης ὁμολογία  ὅτι  ὑπηρετοῦν τὸ ἔργο τῶν αἱρετικῶν ὁμολογιῶν.
Ἄρα σήμερα ἔχουμε μιὰ ἄλλη, νέα Ἐκκλησία, αὐτὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν  Ἐπισκόπων (Ἀθηναγόρα, Βαρθολομαίου, Ζηζιούλα, Ἰγνάτιου Γεωργακόπουλου, Χρυσόστομου Σαββάτου, Πέτρου Βασιλειάδη, Μαρτζέλου καὶ ὅλων τῶν νέων φωστήρων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ).
Δὲν εἶναι ὅμως αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία, ποὺ παίρνει τέτοιες ἀντι-ἁγιογραφικὲς καὶ ἀντι-πατερικὲς ἀποφάσεις Συνοδικά, καὶ ἐπὶ δεκαετίες τὶς ἐφαρμόζει, παρόλο ποὺ βλέπει ὅτι οἱ αἱρετικοὶ δὲν μετανοοῦν, ἀλλὰ προσθέτουν νέες αἱρέσεις, τότε αὐτή, εἶναι μιὰ ἄλλη Ἐκκλησία, ἡ «ἐκκλησία» τῶν Οἰκουμενιστῶν. Καὶ αὐτὴ τὴν διαστροφὴ τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἀνέχονται οἱ ὑπόλοιποι ποιμένες.
Καὶ γιὰ νὰ μὴ θεωρηθοῦν δικές μου αὐτὲς οἱ θέσεις, ὑπενθυμίζω τὴν Γνωμάτευση τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, στὴν ὁποία μὲ ἀγανάκτηση δηλώνει ὅτι «ἡ ἀπόφαση εἰσδοχῆς μας στὸ Π.Σ.Ε. ἀποτελεῖ προδοσία τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας, εἶναι κατὰ τὴν ἀντιορθοδοξίαν τῆς φρικαλέα, ἀφοῦ μὲ τὴν εἰσδοχή μας στὸ Π.Σ.Ε. ταπεινώσαμε τὸ πανάχραντον Θεανθρώπινον σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τόσον τερατωδῶς, μὲ τὸ νὰ γίνωμεν «ὀργανικὰ μέλη» αὐτοῦ τοῦ αἱρετικοῦ συλλόγου, τῶν 263 αἱρέσεων, κάθε μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι πνευματικὸς θάνατος!»
»Ὡς Ὀρθόδοξοι, εἴμεθα “μέλη Χριστοῦ”. “Ἄρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ, ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο!”... Εἶναι πλέον ἔσχατος καιρός..., ὅπως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀρνηθεῖ διὰ παντὸς τὴν οἱανδήποτε συμμετοχὴν εἰς τὰς κοινᾶς προσευχᾶς καὶ τὴν λατρείαν..., καὶ γενικῶς τὴν συμμετοχὴν εἰς οἱανδήποτε ἐκκλησιαστικὴν πρᾶξιν» (Πόποβιτς Ἰουστίνου, «Ὀρθοδοξία καὶ “Οἰκουμενισμὸς” Μιὰ Ὀρθόδοξος Γνωμάτευσις καὶ Μαρτυρία, περ. «Κοινωνία», τ. 18 (1975), σ. 95- 101).
Γνωρίζουμε τὶς δικαιολογίες τῶν ποιμένων. Δὲν ἔπεσε ὅλη ἡ Ὀρθοδοξία στὴν αἵρεση. Ἐμεῖς δὲν ἀποδεχόμαστε αὐτὲς τὶς αἱρετικὲς ἀποκλίσεις κάποιων Ἐπισκόπων. Ὁ καθένας μας κάνει τὸ καθῆκον του στὴ μητρόπολή του. Ἔπειτα δὲν θὰ κάνουμε σχίσμα στὴν Ἐκκλησία.
Ὁποία ὑποκρισία! Ὡσὰν νὰ μὴ διαβάζουν καὶ ψάλλουν καθημερινῶς στὰ Συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας τὴ στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπέναντι στὴν ἐμφανιζόμενη αἵρεση, τοὺς ἀγῶνες τους νὰ ἐκδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ διασώσουν τὸ ποίμνιο. Ὡσὰν νὰ ὑπῆρξε ποτὲ σὲ κάποιον Ἅγιο τὸ δίλημμα:
Τώρα τί νὰ κάνω; Νὰ ὑποστηρίξω τὴν Πίστη ἢ νὰ σιωπήσω μπροστὰ στὴν αἵρεση; Κι ἂν προκαλέσω σχίσμα;
Ἑκατοντάδες εἶναι τὸ τροπάρια –γιὰ νὰ μὴ ἀναφερθῶ στὶς χιλιάδες σελίδες τῶν Πατερικῶν συγγραμμάτων– ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζουν καὶ διδάσκουν καὶ προτρέπουν νὰ μὴ σιωποῦμε, ἀλλὰ νὰ καταγγέλουμε τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτούς.
Μεστὰ θεολογικὰ κείμενα καὶ βιβλία ποὺ ξεσκεπάζουν πτυχὲς τῶν Οἰκουμενιστικῶν κακοδοξιῶν ἔχει γράψει ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος.  Μεγάλη, γι’ αὐτὸ εἶναι ἡ προσφορά του στὸ θεωρητικό μέρος, γι’ αὐτὸ θὰ μεταφέρουμε ἐδῶ κάποιες ἀπὸ τὶς θέσεις του. Θὰ μνημονεύσουμε ἐπιγραμματικὰ μόνο, κάποιες ἐπισημάνσεις, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε, ἔστω ἀποσπασματικὰ καὶ τηλεγραφικὰ τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας σήμερα, ἡ ὁποία οἰκουμενιστοκρατεῖται. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν θεολογία θὰ βγοῦν οἱ αὐριανοὶ θεολόγοι καὶ Ἐπίσκοποι.
 Γράφει ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου. Σήμερα, οἱ οἰκουμενιστὲς μεταπατερικοὶ θεολόγοι ρμηνεύεουν ἀνεπιτρέπτως καὶ ἀσεβῶς τὴν «κκλησιολογία κα τὴν νθρωπολογία μ βάση τν Τριαδολογία κα χι τν Χριστολογία. Τοῦτο εἶναι θεολογικὰ ἐπικίνδυνο καὶ ὁδηγεῖ σὲ πλάνες, ἀφοῦ οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι προχωροῦν σὲ ναλογίες μεταξ κκλησίας, νθρώπου κα Τριαδικο Θεοῦ. Κάνουν δηλαδὴ κάτι, ποὺ δὲν τόλμησαν νὰ κάνουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι προσέγγισαν τὴν Ἐκκλησία χριστολογικά, ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ ἄνθρωπὸς μὲ τὴν δημιουργία του εἶναι εἰκόνα τοῦ Λόγου, ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουμε τὸν Πατέρα ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι» (Βλάχου Ἱερόθεου, μητροπ. Ναυπάκτου, Μεταπατερικὴ Θεολογία καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Πατερικὴ Ἐμπειρία, σελ. 50-51).
Ἐπίσης, συνεχίζει ὁ Ναυπάκτου, «οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι μὲ τὴν θεωρία περὶ τῆς ”ντολογίας το προσώπου”», εἰσάγουν τὴν «φιλοσοφία στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἑρμηνευτικὴ θείων ἀληθειῶν, καὶ προσεγγίζουν τὰ θεῖα μυστήρια διὰ τῆς φιλοσοφικῆς ὀντολογίας ἐξοστρακίζοντας τὴν θεολογία, κάτι ποὺ ἔκαμαν οἱ αἱρετικοί» καὶ ποὺ «πορρίπτουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας» καὶ τὸ κατεδίκασαν, ὅπως φαίνεται στὸ “Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας”» (Βλάχου Ἱερόθεου, ὅπ. παρ., σελ. 53-57).
Τέτοιες «ἀπαράδεκτες ἀπὸ πλευρᾶς ὀρθοδόξου θεολογίας» μεταπατερικὲς κακοδοξίες ἐκθέτει σὲ ἔργα του ὁ Ζηζιούλας, ὅπως ἀποδεικνύει ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος. (Περισσότερα γιὰ τὸ θέμα στὸ μνημονευθὲν βιβλίο τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου).
Μιὰ ἄλλη οἰκουμενιστικὴ καὶ μεταπατερικὴ διδασκαλία εἶναι ἡ λεγομένη «εχαριστιακ κκλησιολογία», εἰσάγουν καινοφανεῖς ἔννοιες ὅπως «σχατολογικὴ» ρμηνεία τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ δι’ αὐτῶν, ἀποσυνδέουν τὴν Θ. Εὐχαριστία ἀπὸ τὴν ὅλη ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς κινήσις πρωτοστατεῖ ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ κ. Ζηζιούλας. Σημειώνει καὶ πάλι ὁ ναυπάκτου πὼς «δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ θεία Εὐχαριστία νὰ νεξαρτητοποιηθ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν ὑφίσταται Ἐκκλησία χωρὶς Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ δὲν ὑφίσταται θεία Εὐχαριστία ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ θεία Εὐχαριστία ἐπίσης, δὲν μπορεῖ νὰ ὑποκαταστήση τὴν καθαρση τὸν φωτισμὸ καὶ τήν θέωση, οὔτε, βεβαίως, καὶ τὸ ἀντίστροφο. Ἰσχύει καὶ ἐδῶ τὸ συναμφότερο. Ἐπὶ πλέον μὲ τὴν «σχατολογικὴ» ρμηνεία ὑποτιμᾶται καὶ ἀπορίπτεται ἡ τῆς νηπτική-ἡσυχαστική μας παράδοση. Καὶ συμπεραίνει ὅτι ἡ μεταπατερικ διδασκαλία, εἶναι ξένη πρὸς τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία, «ὑπονομεύει... καὶ οὐσιαστικὰ ἐκπροτεσταντίζει τὴν ὀρθόδοξη θεολογία». Ἡ δὲ μεταπατερικὴ ἄποψη γιὰ “διπλῆ ἐκκλησιολογία”, δημιουργεῖ ἕνα κακοήθη ὄγκο μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἀπρόβλεπτες συνέπειες» (Βλάχου Ἱερόθεου, σελ. 57-59, 81).
Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἑτερόδοξοι, ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ Οἰκουμενιστὲς «ὁμόδοξοι», δίπλα τους σύμμαχοι οἱ ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι προθυμότατα ὑλοποιοῦν τὰ παγκοσμιοποιητικὰ νεοταξικὰ σχέδια, ὅπως μασωνία καὶ οἰκουμενισμὸς χρόνια τώρα καταρτίζουν-ὑποβάλλουν, ἐκπροτεσταντίζουν τὴν Ὀρθοδοξη Θεολογία, ἐκπαπίζουν τὴν συνοδικότητα τῆς Ἐκκλησίας, μεταλλάσσουν το μάθημα της θεολογίας σε θρησκειολογία καὶ θεσμικά, ἀφοῦ πρακτικὰ τοῦτο ἔχει ἐν μέρει γίνει.
Ἀποτελεῖ δηλαδὴ ὀδυνηρὴ διαπίστωση τὸ γεγονός, πὼς οἱ θεολόγοι καθηγητὲς στὰ σχολεῖα δὲν διδάσκουμε πλέον Ὀρθόδοξη θεολογία, ἀλλὰ μιὰ Οἰκουμενιστικὴ θεολογία, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς ἀγνοοῦμε τὴν θεωρία καὶ τὴν πράξη τῆς ἡσυχαστικῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης, τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων, δυσκολευόμαστε νὰ διαβάσουμε στὴν ἀρχαία γλῶσσα ἕνα πατερικὸ κείμενο καὶ νὰ τὸ κατανοήσουμε. Εἴμαστε ἀνοικτοὶ διάπλατα στὴν μεταπατερικὴ θεολογία τῆς ἄνεσης, τῆς κατὰ Ζηζιούλα ἐσχατολογικῆς θεώρησης τῆς Ἐκκλησίας, ἔστω κι ἂν θεωρητικὰ εἴμαστε ἀντίθετοι, καὶ κλειστοὶ στὴν ἄσκηση καὶ τὴ μετάνοια.
Κι ἀπὸ κοντά, ἡ θεσμικὴ Ἐκκλησία τῶν Δεσποτάδων, ἀσχολοῦνται καὶ ἀποφασίζουν γιὰ ἑκατοντάδες ἄλλα θέματα, ἐπὶ δεκαετίες ὅμως, ἀρνοῦνται νὰ ὑψώσουν τὸ ἀνάστημά τους γιὰ τὸ αὐτονόητο. Τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Συντάγματος γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη μόρφωση τῶν παιδιῶν. Ἂν ἐνδιαφέρονταν γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τόσο μόνο, ὅσο ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ οἰκογενειακὸ ἐπίδομα τριτέκνων στὴ Θράκη, δὲν θὰ εἴχαμε φτάσει ὣς ἐδῶ.
Αὐτὲς καὶ ἄλλες πολλὲς κακοδοξίες διαλαλοῦν καὶ διαδίδουν στὶς Ἡμερίδες καὶ τὴν θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου ὁ Ζηζιούλας, ὁ Καλαϊτζίδης, ὁ Πέτρος Βασιλειάδης καὶ ἄλλοι οἰκουμενιστές. Καὶ οἱ Ἐπίσκοποι σιωποῦν, ὁ Πατριάρχης, ὄχι μόνο δὲν τὶς καταπολεμᾶ, ἀλλὰ δίνει συγχαρητήρια στὴν Ἀκαδημία Βόλου γιὰ τὴν φιλότιμη προσπάθεια ἐκπροτεσταντισμοῦ τῆς θεολογίας ποὺ ἐπιχειρεῖ.
Τί κρίμα, ὅμως, ἡ καταγγελία καὶ ὁ ἀγῶνας ἔναντι τῶν Οἰκουμενιστῶν δὲν γίνεται ἀπὸ τοὺς φρουροὺς τῆς Πίστεως Ἐπισκόπους! Τί κι ἂν ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς διαπιστώνει ὅτι, ὅπως τότε ὁ διάβολος ἐξαπάτησε στὸν Παράδεισο τοὺς  πρωτοπλάστους, σήμερα μᾶς ἐξαπατᾶ μὲ τὸ ἴδιο ψεύδος, διὰ τοῦ Π.Σ.Ε. καὶ τῶν Διαλόγων; Τί κι ἂν καταγγέλλει γενικὰ καὶ ἀόριστα τὸν Οἰκουμενισμό; Ἡ ἐμβέλεια τῶν ἀντιδράσεων, φτάνει μόνο μέχρι τὰ κράσπεδα τῶν Οἰκουμενιστικῶν οἴκων. Τὰ κηρύγματα καὶ οἱ διαμαρτυρίες δὲν πτοοῦν τὸ Φανάρι. Μὲ χαρτοπόλεμο δὲν πέφτουν τὰ κάστρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἄσφαιρα πυρά, ἀφοῦ συνεχίζει ὁ Πειραιῶς (καὶ ὅσοι ἄλλοι ἀγωνιστὲς κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), νὰ ἐπικοινωνεῖ καὶ νὰ μνημονεύει τὸν ἡγέτη τῆς παναιρέσεως πατριάρχη Βαρθολομαῖο.
Ἀναφέρθηκα γιὰ περισσότερες ἀπὸ μία φορὰ στὸν μητροπολίτη Πειραιῶς, διότι εἶναι περισσότερο ἐπικίνδυνη ἡ στάση του ἀπὸ ἄλλους Ἐπισκόπους ποὺ σιωποῦν. Διότι αὐτός, μὲ θάρρος διαπιστώνει καὶ καταδικάζει τὴν αἵρεση, τὴν ἀναθεματίζει, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς, δίνοντας ἔμμεσα ἕνα σύνθημα στοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγωνιοῦν καὶ δὲν γνωρίζουν τί νὰ κάνουν. Εἶναι σὰν νὰ τοὺς λέγει:
Διαμαρτυρηθήκαμε καὶ καταγγείλαμε τὴν αἵρεση. Τίποτα περισσότερο δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε.
Καὶ φυσικά, τὸ σύνθημα καὶ ἡ προτροπὴ αὐτὴ εἶναι λίαν ἐπιθυμητὴ στὸ Φανάρι. Εἶναι σὰν νὰ λέγει στοὺς ἄλλους ἐπισκόπους καὶ τοὺς πιστούς: μείνετε κοντὰ στοὺς αἱρεσιάρχες Ἀρχιερεῖς. Φτάνει ποὺ ἐγὼ καὶ κάποιοι ἄλλοι διαμαρτυρόμαστε. Ἀλλὰ μὴ διανοηθεῖτε νὰ πραγματοποιήσετε τὴν διακοπὴ τῆς μνημονεύσεως. Ἕως ὅτου γίνει ἡ ἕνωση ὑπὸ τὸν Πάπα. Τὴν διακοπὴ μνημονεύσεως θὰ τὴν κάνουμε κατόπιν ἑορτῆς!
Τὰ περιστατικὰ τώρα, περὶ συμπροσευχῶν, τελέσεως ἀπὸ κοινοῦ  μυστηρίων καὶ διακοινωνίας πολλά. Οἱ Ἱ. Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς ἀναμφισβήτοι. Ἔχω σημειώσει ἀρκετὰ παραδείγματα, ἀλλὰ θὰ τὰ παραλείψω, γιατὶ ὁ χρόνος περνᾶ. Ἐξάλλου στὴ συνέχεια θὰ προβληθοῦν κάποιες διαφάνιες, ὅπου μὲ τὰ μάτια σας θὰ δεῖτε συγκεντρωτικὰ αὐτὸ τὸ αἶσχος τῶν συμπροσευχῶν. Θὰ μνημονεύσω μόνο τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς.
Θὰ ἀναφέρω γνωστὰ καὶ κάποια ἄγνωστα περιστατικά.
Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας συμπροσευχόταν καὶ κοινωνοῦσε, σύμφωνα μὲ δική του δήλωση, ἑτεροδόξους ποὺ προσέρχονταν στὸ Φανάρι. Ὅ ἴδιος δήλωσε τὸ 1971 σὲ ὁμάδα Ἑλληνοαμερικανῶν, ποὺ τὸν ἐπεσκέφθη στὸ Φανάρι:  «Ἤδη εἰς τὴν Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ καλὰ κάνετε! Καὶ ἐγὼ ἐδῶ, ὅταν ἔρχωνται Καθολικοὶ ἢ Προτεστάνται καὶ ζητοῦν νὰ μεταλάβουν, τοὺς προσφέρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον! Καὶ εἰς τὴν Ρώμην τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν» [Ὀρθόδοξος Τύπος (365) 13.7.79].
Ἡ μετάδοση τῆς θείας Εὐχαριστίας (Intercommunio) γίνεται ἔκτοτε σὲ πολλὲς περιπτώσεις, ὅπως  στὴ Ραβέννα τὸ 2002, ἀπὸ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ τὸν Ἀναστάσιο τῆς Ἀλβανίας, ποὺ κοινώνησαν Λατίνους, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, ὅπως ὀρθόδοξοι καθηγητὲς Πανεπιστημίου, ἡγούμενοι κ.λπ. ἔχουν δηλώσει! Ἐπίσης ὁ Ἀθηναγόρας καυχιόταν ὅτι λειτούργησε ὡς ραββίνος. Ἡ δήλωση τοῦ Ἀθηναγόρα, ποὺ ἔγινε σὲ ἑβραϊκὴ Συναγωγὴ τῆς Νέας Ὑόρκης: Στὴν «Κέρκυρα, ὅπου ἔζησα κάποτε, λειτούργησα ἀρκετὲς φορὲς ὡς ραββίνος γιὰ τοὺς Ἑβραίους φίλους μου»!!!
Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος εὐλόγησε πολλὲς φορὲς πλήρωμα ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν καὶ δέχτηκε, ὁ Πάπας (ἢ αἱρετικοὶ ἱερωμένοι) νὰ εὐλογήσουν τοὺς ὀρθόδοξους πιστοὺς τοῦ πατριαρχικοῦ Ναοῦ στὸ Φανάρι. Σὲ παρόμοιες ἐνέργειες προβαίνουν καὶ ἄλλοι «ὀρθόδοξοι» ἐπίσκοποι, ὅπως ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος (δέχτηκε τὸν Ἀγγλικανὸ Ἀρχιεπίσκοπο), ὁ Σύρου Δωρόθεος (εὐλογεῖ ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Παπικὸ Ἀρχιεπίσκοπο τοὺς πιστούς) κ.λπ.
Ὅταν σὲ τέτοιες ἐνέργειες προβαίνει ἕνας ὀρθόδοξος Ἀρχιερέας, κατὰ τὸν καθηγητὴ Κορναράκη, σημαίνει ὅτι «ἐκχώρησε τὴν πνευματικὴ πατρότητα καὶ παράδοσε τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο στὴν πνευματικὴ πατρότητα ἑτερόδοξης εὐλογίας. Ἀντίστοιχα, ὁ ἴδιος ὁ ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος ...ἀναδεικνύεται πνευματικὸς πατέρας ἑτεροδόξου ποιμνίου. Μὲ τὴν ἀπαράδεκτη ἀντικανονικὴ αὐτὴ ἀλληλοπεριχώρηση ὀρθοδόξου καὶ ἑτεροδόξου ἐπισκοπικῆς εὐλογίας, ὁ ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος θέτει ἑαυτὸν ἐκτὸς ...Ἐκκλησίας».
Βέβαια, τὸ ἀποκορύφωμα ὅλων αὐτῶν ἦταν τὸ ἡμι-συλλείτουργο τοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν Πάπα στὸ Φανάρι τὸ 2006, ὅπου ἐψάλει στὸν Πάπα «πολυχρόνιο» καὶ τροπάρια, ὡσὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ Ἅγιο· ὁ Πάπας εἶπε τὸ «Πάτερ ἡμῶν» καὶ «Τὸ Πιστεύω», ὡσὰν νὰ ἦτο ὄχι αἱρετικός, ἀλλὰ ὀρθόδοξος Πατριάρχης.
Παρόμοιες πράξεις πληθαίνουν τελευταῖα, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικό. Ἤδη «ἁγιορείτικο περιοδικὸ ...ἀναφέρεται καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι ἐπίσκοποι τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παραδίδουν τὸ Ἅγιο Ποτηρίου σὲ ἑτεροδόξους αἱρετικοὺς καὶ μνημονεύει καὶ τὴν περίπτωση αὐτῶν ποὺ συμβαίνουν στὴν Σύρο καὶ τὴν Τῆνο· “ἔχουμε συμμετοχὴ στὸ κοινὸ ποτήριο ...καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις μὲ τοὺς παπικοὺς στὶς Κυκλάδες...”» (Κορναράκης Ἰω., «Ἀναμίξεις ἐπικοινωνιακές», περιοδ. «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», ἀρ. φ. 35, 2007).
Παρόμοια συμβαίνουν καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, ὅπως στὴν Ἀμερική, στὴν Σερβία, στὴν Ἀγγλία.
Στὴν Σερβία, π.χ., ὁ Ἀγγλικανὸς ἀρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας Ρόμπερτ Ράνσεϋ ἐπισκέπτεται τὴν Σερβικὴ Ἐκκλησία (Ἰούλιος 1984). Στὴν θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου τὸν προσφωνεῖ ὁ Κοσμήτωρ αὐτῆς, νῦν μητροπ. Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλόχιος (Ράντοβιτς), εἰπὼν μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «Καλωσορίζοντάς σας, σεβασμιώτατε, τιμοῦμεν εἰς τὸ πρόσωπόν σας τὸ μαρτυρικὸν αἷμα τοῦ Ἁγίων Πατρικίου καὶ Αὐγουστίνου –πρώτου ἀρχιεπισκόπου τῆς Καντερβουρίας». Ὁ δὲ ἐκκλησιαστικὸς χορός... ἔψαλε τὸ «Εἰς πολλὰ ἔτη, Δέσποτα».
Γιὰ τὴν καθαρῶς οἰκουμενιστικὴ αὐτὴ συνάντηση ἡ Οἰνίτισσα ἀδελφὴ Αἰκατερίνη Τόμπρου τῆς «Παμμακαρίστου» Ἀθηνῶν διηγεῖται:
«Κατὰ τὴν ἀρχιερατικὴ Λειτουργία στὸν ὀρθόδοξο ναὸ ἔψαλε μεικτὴ χορωδία ἱερομονάχων καὶ μοναζουσῶν. Μὲ ἰδιαίτερη τιμὴ ἔγιναν δεκτοὶ στὸ ἱερὸ οἱ δύο καθολικοὶ (παπικοὶ) ἐπίσκοποι. Συγκινητικὴ ὑπῆρξε ἡ στιγμὴ τῆς ἐκφωνήσεως “ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν”. Ὅλοι μαζὶ ἀπαγγείλαμε τὸ Σύμβολο τῆς πίστεως μεγαλοφώνως ὁ καθεὶς στὴν μητρική του γλῶσσα. Καὶ ὁ ἀσπασμὸς τῆς ἀγάπης ἔσφιγξε τὰ δεσμὰ ποὺ τόσο ἐπιθυμεῖ ὁ “δι’ ἡμᾶς ἑκουσίως σταυρωθεὶς” Χριστός».
Ὁ Πατριάρχης Σερβίας κ. Γερμανὸς προσεφώνησε τὶς Μοναχὲς οἰκουμενιστικῶς: «Κι ἂν δὲν μποροῦμε νὰ κατορθώσουμε νὰ εἴμεθα ὅλοι ἑνωμένοι σὲ μιὰ ὁμολογία πίστεως..., τοὐλάχιστον ἂς εἴμεθα ὅλοι ἑνωμένοι μὲ τὴν ἀγάπη στὸν ἴδιο Χριστό».
Στὸ Συνέδριο ὡμίλησε καὶ ὁ νῦν ἐπίσκοπος Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης κ. Ἀθανάσιος (Γιέβτιτς).
 Στὴν Βοϊβοντῖνα (1994) ἐγκαινιάζεται τὸ πρῶτο οἰκουμενιστικὸ παρεκκλήσιο, στὸ νοσοκομεῖο τῆς πόλεως Σέντα· τὰ ἐγκαίνιά του γίνονται σὲ μιὰ κοινὴ τελετὴ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Μπάτσκας καὶ Νόβισαντ κ. Εἰρηναῖο καὶ τὸν παπικὸ ἐπίσκοπο Σουμποτίτσης κ. Ἰωάννη (Πένζες), στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος ἄνω τῶν 2.000 πιστοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ Παπικοί.
Ἂς ἀκούσουμε τώρα, τί λέγει ἕνας σύγχρονος ἅγιος γιὰ τὶς συμπροσευχές: Γράφει: «Εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι ἀπηγορευμένη κάθε συμπροσευχὴ καὶ κάθε λατρευτικὴ ἐπικοινωνία μετὰ αἱρετικῶν. Διότι «τὶς μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἡ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;» (Β΄ Κορινθ. 6, 14-15). Ὁ 45ος κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁρίζει: ”Ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος…, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαι τί, καθαιρείσθω”. Αὐτὸς ὁ ἱερὸς Κανὼν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων δὲν προσδιορίζει ποία ἀκριβῶς προσευχὴ ἢ ἀκολουθία ἀπαγορεύεται, ἀλλὰ ἀπαγορεύει κάθε κοινὴν μεθ’ αἱρετικῶν προσευχήν, ἔστω καὶ τὴν κατ’ ἰδίαν, “συνευξάμενος”» (Πόποβιτς Ἰουστίνου, «Ὀρθοδοξία καὶ “Οἰκουμενισμὸς” Μιὰ Ὀρθόδοξος Γνωμάτευσις καὶ Μαρτυρία, περ. «Κοινωνία», τ. 18 (1975), σ. 95.).
Αὐτὴ τὴ γραμμὴ τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου, διατήρησε ὁ μητροπολίτης Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτέμιος. Γι΄ αὐτό, καὶ γιὰ ἄλλες του ἐνέργειες ποὺ ἐνοχλοῦσαν τοὺς Οἰκουμενιστές, τὸ Πατριαρχεῖο Κων/πόλεως ἀπαγόρευσε (τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1996) στὸν Σεβ. Ἐπίσκοπο Ράσκας καὶ Πριζρένης κ. Ἀρτέμιο νὰ εἰσέλθη στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὸν κατηγόρησε στὴν Σερβικὴ Σύνοδο ὡς “ἀντάρτην”, “καταστρέφοντα τὴν φήμη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου”!
Εἶναι καιρὸς νὰ τελειώσει αὐτὸ τὸ παραμύθι τῶν οἰκουμενιστῶν, περὶ ὑπακοῆς στὴν Ἐκκλησία. Ἐκκλησία δὲν εἶναι οἱ σύγχρονοι ἡγέτες Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν κάθε ἐκκλησιαστικὸ Κανόνα, δείχνοντας ἐσκεμμένη ἀνυπακοὴ πρὸς τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Σ’ αὐτοὺς ἀσφαλῶς καὶ δὲν θὰ ὑπακούσουμε. Γιατὶ ὑπακούοντας σ’ αὐτούς, κάνουμε ἀνυπακοὴ στὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς Ἁγίους.
 Στὴν συνέχεια θὰ ἀναφερθῆ, ποιά εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴ στάση τοῦ πιστοῦ ἀπέναντι σὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» Ἐπισκόπους, ποὺ συνειδητὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, μιλοῦν περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ ἐκείνους ποὺ διδάσκουν ἀντίθετα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε αὐτοὶ καταδικάστηκαν ἀπὸ Σύνοδο, εἴτε ὄχι. Ὁμιλοῦν, δηλαδή περὶ τῆς ἀκοινωνησίας τῶν αἱρετικῶν καὶ ἡ διδασκαλία τους αὐτὴ ἔχει περιληφθεῖ στὰ Πατερικὰ κείμενα, στὶς Δογματικοὺς Ὅρους καὶ τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Ἐξ ὅλων αὐτῶν μνημονεύω:
1) Τὸν Β΄ Κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἁγίας Συνόδου (341), ὅστις διαγορεύει: «Μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις... Εἰ δέ φανείη τις τῶν Ἐπισκόπων ... τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι ὡς ἂν συγχέοντα τὸν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας» (Πηδάλιον, Ἔκδοσις «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι 1993, σελ. 176). 2).
2) Τὴν Σύνοδο τοῦ 1351: «Τοὺς κοινωνοῦντας τούτοις [τοῖς παπικοῖς] ἐν γνώσει ἀκοινωνήτους ἔχομεν».
3) Τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ποὺ λέγει: «Ἐχθροὺς γὰρ τοῦ Θεοῦ, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῆ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99. 1049 Α). Καί ἀλλοῦ λέγει: «Ἄλλοι μὲν ἐναυάγησαν περὶ τὴν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δὲν ἀσπάσθηκαν τὴν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μὲ τοὺς λοιποὺς λόγῳ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ’ αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A).
4) Τὸν ἅγιο Μᾶρκο Εὐγενικό, ποὺ γράφει: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (P.G. 160. 105 C). Καί ἀλλοῦ: «Φεύγετε καὶ ὑμεῖς ἀδελφοί, τὴν πρὸς τοὺς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καὶ τὸ μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων. Ἰδοὺ ἐγώ, Μᾶρκος ὁ ἁμαρτωλὸς λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ μνημονεύων τοῦ Πάπα ὡς ὀρθοδόξου ἀρχιερέως, ἔνοχος ἔστι ...καὶ ὁ λατινοφρονῶν μετὰ τῶν Λατίνων κριθήσεται καὶ ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται» (P.G. 160, 1097 D, 1100 Α).
5) Οἱ ἁγιορεῖται Πατέρες, τό 1272, γράφουν: «Καὶ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχὴ καὶ οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα ..., ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἄν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων» (V. LAURENT - J. DARROUZES, DOSSIER GREC. DE L’ UNION DE LYON [1273-1277] Παρίσι 1976, σ. 399).
6) Ὁ Μ. Ἀθανάσιος προτρέπει τοὺς Ὀρθόδοξους Ἐπισκόπους,  ὄχι ἁπλῶς νὰ μὴ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ οὔτε τὶς ἐπιστολὲς ποὺ τοὺς στέλουν νὰ δέχονται. Καὶ τί νὰ τὶς κάνουν; Νὰ τὶς σχίζετε τοὺς συμβουλεύει καὶ νὰ περιφρονεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς τὶς μεταφέρουν «ὡς ἀσεβεῖς καὶ πονηρίας ὄντας διακόνους». Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ τὰ εἰρηνικὰ γράμματα ποὺ σᾶς στέλνουν οἱ αἱρετικοί, οὔτε αὐτὰ νὰ δέχεσθε»:
«Παρακαλῶ, μὴ παρίδητε τὰ τηλικαῦτα μηδὲ ἐπιτρέψητε τὴν περιβόητον Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίαν ὑπὸ αἱρετικῶν καταπατηθῆναι. διὰ ταῦτα γὰρ εἰκότως καὶ οἱ λαοὶ καὶ οἱ λειτουργοὶ καθ' ἑαυτούς εἰσι, διὰ μὲν τὰς τοῦ ἐπάρχου βίας σιωπῶντες, τὴν δὲ ἀσέβειαν τῶν Ἀρειομανιτῶν ἐκτρεπόμενοι. ἐὰν τοίνυν γράφῃ πρὸς ὑμᾶς Γρηγόριος ἢ ἄλλος τις περὶ αὐτοῦ, μὴ δέξησθε, ἀδελφοί, τὰ γράμματα αὐτοῦ, ἀλλὰ σχίσατε καὶ δυσωπήσατε τοὺς κομίζοντας ὡς ἀσεβεῖς καὶ πονηρίας ὄντας διακόνους. ἐὰν δὲ καὶ τύπον εἰρηνικὸν τολμήσῃ γράφειν, μηδὲ ταῦτα δέχεσθε· τῷ γὰρ φόβῳ τοῦ ἡγεμόνος οἱ δεχόμενοι κομίζουσι διὰ τὰς πολλὰς αὐτοῦ βίας» (Μ. Ἀθανασίου, Ἐγκύκλιος Ἐπιστολή, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις “Γρ. ὁ Παλαμᾶς”, τόμ. 9, σελ. 210).
Πῶς ἀντιμετωπίζουν αὐτὴν τὴν διαχρονικὴ Ὀρθόδοξη Παρακαταθήκη οἱ Ἐπίσκοποί μας; Οἱ μέν, δὲν ἀντέχουν νὰ τὴν ἐφαρμόσουν. Οἱ ἄλλοι δέ, τὴν παραθεωροῦν καὶ πρακτικὰ τὴν διαγράφουν.
Ἀσφαλῶς, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος, ὁ Σύρου Δωρόθεος, ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος κ.ἄ., θὰ θεωροῦν τὸν Μ. Ἀθανάσιο, ποὺ συμβουλεύει νὰ σχίζουμε τὶς ἐπιστολὲς ποὺ μᾶς στέλνουν οἱ αἱρετικοί, ὡς ἀγενέστατο καὶ φονταμενταλιστή, ἀφοῦ τέτοια μεταχείριση ἐπιφυλάσσει στοὺς ἀμετανόητους καὶ ὕπουλους αἱρετικούς. Ἀλλὰ δὲν τολμοῦν νὰ ἐκφραστοῦν ἔτσι γιὰ τὸν Μέγα αὐτὸν θεολόγο καὶ Ἅγιο, γι’ αὐτὸ ψελίζουν γελοῖες δικαιολογίες περὶ διακρίσεως, ἢ ὅτι σήμερα ἄλλαξαν οἱ καιροί καὶ τὰ τοιαῦτα.
Θὰ ἀναφέρω ἕνα-δυὸ ἀπὸ τὰ πολλὰ παραδείγματα τῆς στάσεως τῶν Ἁγίων μας ἀπέναντι στὶς αἱρέσεις τῆς ἐποχῆς τους.
Τὸ ἕνα εἶναι ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Νεστοριανισμοῦ. Ὅταν ἔγιναν γνωστὲς οἱ δογματικὲς παρεκλίσεις τοῦ Νεστορίου περὶ τῆς Θεοτόκου, ἐναντιώθηκαν σ’ αὐτὲς πολλοὶ μοναχοὶ ἀλλὰ καὶ πιστοὶ τῆς Κων/πόλεως, ἀσφαλῶς πρὶν χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ Σύνοδο ὡς αἱρετικὸς ὁ Νεστόριος καὶ πρὶν καταδικασθεῖ. Γιὰ τὴν αἵρεση ἐνδιαφέρθηκε καὶ ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Κύριλλος, ὁ ὁποῖος ἀμέσως διέγνωσε τὴν κακοδοξία τῆς διδασκαλίας του.
Τὴν πρώτη ἔντονη ἀντίδραση καὶ ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου προκάλεσε ἡ πληροφορία ὅτι τὴν αἵρεση δίδασκαν ὄχι ὁ ἴδιος ὁ Νεστόριος (ἐπίσημα), ἀλλ’ οἱ σύμμαχοί του στὴν αἵρεση, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐδέχοντο τὴν μητέρα τοῦ Χριστοῦ ὡς Θεοτόκο.  Ὁ ἅγιος Κύριλλος, κατ’ ἀρχὰς τὸν ἐλέγχει, γιατί ὁ Νεστόριος δὲν ἀντέδρασε στὴν λεκτικὴ διατύπωση τῆς αἱρετικῆς αὐτῆς δοξασίας, ἀλλὰ σιώπησε (π.χ. δὲν ἀντέδρασε κατὰ τοῦ Ἀναστασίου ποὺ τὴν κήρυξε, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ Δωροθέου, ἀλλὰ κοινώνησε μαζί του).
Γράφει: «Ὅπως ἐφωράθη Νεστόριος δι̉ Ἀναστασίου τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν ἁγίαν καλῶν θεομήτορα͵ δι᾿ ἣν αἰτίαν καὶ αἱρετικὸς ὡμολόγηται. - ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος τῆς εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται, τὰς διαλέξεις τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· Θεοτόκον τὴν Μαρίαν καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον», βλ. Νικηφόρου Καλλίστου τοῦ Ξανθοπούλου, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, XIV, ΛΒ, PG 146, 1160-116. (Περισσότερα στὸ ἄρθρο τῆς Ἀρτέμη Εἰρήνης, ὑπ. διδάκτορος Θεολογίας «Σκάνδαλον Οἰκουμενικόν». Τὰ κείμενα στὴν P.G. 77, 41B ἑξ.).
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος, λοιπόν, ἀμέσως ἀντέδρασε στὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες τοῦ Νεστορίου, χωρὶς νὰ περιμένει τὴν σύγκληση καὶ καταδίκη τοῦ αἱρετικοῦ ἀπὸ Σύνοδο. (Ὡς γνωστὸν ὁ Νεστόριος κατεδικάσθη ἀργότερα ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο). Κατεδίκασε τὴν αἵρεση καὶ ἐπαίνεσε τοὺς ἱερεῖς, τοὺς μοναχοὺς καὶ τὸ λαὸ ποὺ διέκοψαν τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν θεσμικὰ κανονικὸ καὶ «ὀρθόδοξο» Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριο. Στὴ συνέχεια ἀντάλλαξε ἐπιστολὲς μὲ τὸν Νεστόριο, κινητοποίησε τὸν Πάπα Ρώμης Κελεστῖνο, καὶ ἐντὸς ἐλαχίστου χρόνου –ἀστραπιαῖα, θά λέγαμε γιὰ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ ταχύτητα ἐπικοινωνία μεταξύ τους εἶχε τὴν μορφὴ χελώνας– συνεκάλεσαν Σύνοδο, στὴν ὁποία κατεδίκασαν τὸν ὑπόδικο Νεστόριο.
Ὁ Νεστόριος, ὡς ἐξουσίαν ἔχων, μόλις ἄρχισε νὰ στερεώνει τὴν κακοδοξία του καὶ νὰ ἐπιμένει σ’ αὐτὴ –ὅπως τώρα ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος– καθήρεσε τοὺς κληρικοὺς ποὺ ἀντέδρασαν καὶ διέκοψαν τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Νεστόριο. Ὅταν, βέβαια, συνεκλήθη ἡ Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, καθήρεσε μὲν τὸν Νεστόριο, αὐτοὺς δὲ τοὺς κληρικοὺς τοὺς ἐδικαίωσε καὶ τοὺς ἐπανέφερε στὴ θέση τους, ὅπως διαβάζουμε στὸν τρίτο Κανόνα τῆς Συνόδου. Ἔκανε δηλαδή προδρομικὰ ἡ Σύνοδος, ὅ,τι προβλέπει ὁ μετὰ ἀπὸ αἰὦνες θεσπισθείς, ΙΕ΄ Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.
Ἀναφέρει ὁ γ΄ κανόνας τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς τά ἑξῆς (ὅπως τὸν ἑρμηνεύει ὁ ἁγ. Νικόδημος: «Ἐπειδὴ Πατριάρχης ὢν ὁ Νεστόριος, ἀφώρισε, καὶ ἐκάθηρε τοὺς κληρικοὺς ἐκείνους ὁποῦ δὲν ἦσαν σύμφρονες μὲ αὐτόν, ἀλλὰ καὶ οἱ ὁμόφρονες τούτῳ Ἐπίσκοποι ἐν ἄλλαις χώραις τὸ αὐτὸ ἔκαμαν· διὰ τοῦτο ὁ παρὼν Κανὼν ἔκρινε δίκαιον νὰ ἀπαλάβωσιν οἱ καθαιρεθέντες οὗτοι τὸν ἐδικὸν τους βαθμόν. Καὶ καθολικῶς εἰπεῖν, ἐπρόσταξε κατ’ οὐδένα τρόπον νὰ ᾖναι ὑποκείμενοι εἰς τοὺς ἀποστατήσαντας Ἐπισκόπους οἱ κληρικοὶ ἐκεῖνοι, ὁποῦ εἶναι ὁμόφρονες μὲ τὴν ὀρθόδοξον, καὶ οἰκουμενικὴν Σύνοδον ταύτην» (Ἀρτέμη Εἰρήνης, στὸ ἴδιο).
Εἶναι σαφές, ὅτι ἡ ἱστορία τῆς διατυπώσεως, ἐπεκτάσεως καὶ διαδόσεως μιᾶς αἱρέσεως ἐπαναλαμβάνεται σήμερα ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ κυρίως ἀπὸ τὸ δίδυμο πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη. Εἶναι φανερὲς οἱ ὁμοιότητες. Ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ πατριάρχη καὶ μὲ σύμφωνη γνώμη του, ὁ μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας διδάσκει τὶς αἱρετικὲς δοξασίες περὶ «βαπτισματικῆς θεολογίας», περὶ «ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν», περὶ «διηρημένης Ἐκκλησίας», περὶ «δύο πνευμόνων». Στὴν προσπάθεια τους αὐτή, νὰ ἐπικαλύψουν τὸ «Πρωτεῖο» μὲ ὀρθόδοξο θεολογικὸ μανδύα, βοηθοῦνται καὶ ἀπὸ ἄλλους μητροπολίτες, ὅπως ὁ Μεσσηνίας, ὁ Δημητριάδος, καὶ εἰδικὰ γιὰ τὸ Πρωτεῖο, ἀπὸ τὸν νῦν ἐπίσκοπο Προύσσης, ποὺ διεκήρυξε ὅτι «ἡ ἄρνηση ἀναγνωρίσεως πρωτείου... συνιστᾷ αἵρεση»! Εἶπε:
«Ἡ ἄρνηση ἀναγνωρίσεως πρωτείου τινός στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἑνὸς πρωτείου τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ἐνσαρκώσει παρὰ κάποιος Πρῶτος –τοὐτέστι κάποιος Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ προνόμιο νὰ εἶναι ὁ πρῶτος μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν του Ἐπισκόπων– συνιστᾷ αἵρεση»!!!
http://www.theodromia.gr/92BD47EB.el.aspx.
 Γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς κακοδοξίες ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι ὁ κυρίως ὑπέυθυνος, γιατὶ ἢ τὶς ὑποβάλλει, ἢ τὶς καλύπτει, ἢ τὶς διακηρύσσει καὶ ὁ ἴδιος, ὅπως ἀκριβῶς ἔκανε καὶ ὁ αἱρετικὸς προκάτοχός του, Πατριάρχης Κων/πόλεως Νεστόριος.
Ὁ ἅγιος Κύριλλος τότε, «μέ ἔμμεσο τρόπο ρωτάει τό Νεστόριο “Πῶς οὖν ἔνι σιωπῆσαι, πίστεως ἀδικουμένης, καὶ τοσούτων διεστραμμένων;”. Συνεχίζοντας ὁ Κύριλλος ...τόν προτρέπει νά χαρακτηρίσει τήν ἁγία Παρθένο Θεοτόκο, γιά νά σταματήσει ἡ ταραχή πού προκλήθηκε ἀπό τή ἀπόρριψη τοῦ ὅρου Θεοτόκος γιά τήν Παναγία, μέσα στούς κόλπους ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή νά πάψει τό “σκάνδαλον οἰκουμενικόν”» (Ἀρτέμη Εἰρήνης, στὸ ἴδιο).
Καὶ σήμερα, αὐτὲς οἱ κακόδοξες θεωρίες ἔχουν ἐπισημανθεῖ καὶ καταγγελθεῖ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἀπὸ Ὀρθόδοξους Ἐπισκόπους, θεολόγους καὶ πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἐλεγχουν τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Περγάμου Ἰωάννη καὶ τοὺς ὁμοίους των, αὐτοὶ ὅμως «οὐκ ἠβουλήθησαν συνιέναι». Αὐτὴ τους ἡ ἄρνηση, ὅμως, δηλώνει ὅτι ἐμμένουν στὶς Οἰκουμενιστικές τους παναιρετικὲς θέσεις, μὲ τὶς ὁποῖες σαφῶς καταλύονται βασικὰ σημεῖα Πίστεώς μας, ὅπως τὸ ἔνατο (9ο) ἄρθρο τοῦ «Συμβόλου τῆς Πίστεως», διὰ τοῦ ὁποίου Πανορθοδόξως ὁμολογοῦμε τὴν Πίστη μας «εἰς Μίαν» Ἐκκλησίαν», καὶ ὄχι σὲ διηρημένες ἐκκλησίες, οὔτε σὲ «ἀδελφὲς ἐκκλησίες» καὶ ἄλλες ἀνώμαλες καὶ ἀφύσικες καταστάσεις, σὰν αὐτὲς ποὺ βιώνουν καὶ ἐμπράκτως διδάσκουν οἱ ὁμοφυλόφιλοι Ἀγγλικανοὶ «ἐπίσκοποι».
Πολλάκις ὁ Πατριάρχης προτρέπεται, παρακαλεῖται, ἐλέγχεται αὐστηρὰ νὰ ἐγκαταλείψει τὶς αἱρετικές του θέσεις, χωρὶς αὐτὸς νὰ τὸ κάνει, ἀντίθετα, μέρα μὲ τὴ μέρα τὶς ἐνισχύει, τὶς ἐπεκτείνει ἔμπρακτα καὶ τὶς ἐπιβάλλει, ἐφ’ ὅσον οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες καὶ πιστοὶ τὸν ἀνέχονται καὶ δὲν διακόπτουν τὴν μετ’ αὐτοῦ ἐπικοινωνία, ἐγκληματοῦντες ἔτσι κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.
Τότε, «ἡ αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ Νεστορίου ἐχαρακτηρίζετο ὡς “σκάνδαλον οἰκουμενικόν”, γιατὶ δὲν ἀφοροῦσε μόνο στὶς σχέσεις τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως-Ἀλεξανδρείας, ἀλλὰ ἦταν ἕνα θέμα δογματικὸ ποὺ εἶχε νὰ κάνει μὲ τὴ διδασκαλία ὁλόκληρης τῆς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» (Ἀρτέμη Εἰρ., στὸ ἴδιο). Ὑπῆρχε δηλαδὴ παρέμβαση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου σὲ ἄλλη Ἐκκλησία, ἐνέργεια ποὺ «ξορκίζουν» οἱ (καταπατητὲς μυρίων Ἱ. Κανόνων) σύγχρονοι Οἰκουμενιστές, γιατὶ τὴν ἐκλαμβάνουν ὡς «εἰσπήδηση» σὲ ἁρμοδιότητες ἄλλης Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἡ ἁμαρτία τῆς ἐπιλεκτικῆς «λήθης» ἔχει ἐγκατασταθεῖ στὶς καρδιές τους.
Ἄλλο ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὸν Μ. Βασίλειο.
Πρὶν συγκληθεῖ ἡ Β΄ Οἰκ. Σύνοδος ποὺ κατεδίκασε τὴν αἵρεσι τῶν Πνευματομάχων, ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποκαλοῦσε τοὺς Πνευματομάχους αἱρετικούς, γιατὶ ἐδίδασκαν ὅτι τό Ἅγ. Πνεῦμα δὲν εἶναι Θεός, ἀλλὰ κτίσμα, ὅπως δηλαδὴ οἱ Ἀρειανοὶ ἐδίδασκαν γιὰ τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος πολέμησε τὶς κακόδοξες θέσεις τους διὰ τῶν συγγραμμάτων του, δὲν ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικὰ μαζί τους καὶ προέτρεπε τοὺς Ὀρθοδόξους νὰ ἀπομακρύνονται κι αὐτοὶ καὶ νὰ ἀναθεματίζουν τοὺς Πνευματομάχους: ««ἀναθεματίζεσθαι τοὺς λέγοντας τῆς κτιστῆς εἶναι καὶ δουλικῆς φύσεως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐσίγησαν. Οὐδὲν γὰρ ὅλως τῆς θείας καὶ μακαρίας Τριάδος κτιστόν» (ΕΠΕ 1,340)».
Σὲ ἐπιστολή του ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Εἰς Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα πεπιστεύκατε· μὴ προδῶτε ταύτην τὴν παρακαταθήκην» (ΕΠΕ 2,372). Ἂν ἦταν ὁ Μ. Βασίλειος στὴ θέση τῶν σημερινῶν Ἐπισκόπων καὶ τῶν διακριτικῶν γερόντων θὰ σιωποῦσε ἢ θὰ ἀναλάμβανε ἀγῶνα ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν; Ἀσφαλῶς τὸ δεύτερο καὶ θὰ ἔγραφε κατ’ ἀναλογίαν πρὸς τοὺς πιστοὺς τὰ ἐξῆς: «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν Ἐκκλησίαν πεπιστεύκατε καὶ εἰς ἓν βάπτισμα ἐβαπτίσθητε· μὴ προδῶτε ταύτην τὴν παρακαταθήκην», ἀκολουθώντας αἱρετικοὺς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους.
Σὲ ἐπιστολή του ἐπίσης «Τοῖς ἐν Ταρσῷ Πρεσβυτέροις» ὁ ἅγιος διδάσκει στοὺς Πρεσβυτέρους νὰ μὴν δέχωνται εἰς ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία τοὺς διδάσκοντες διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐδογμάτισε. Μάλιστα ὁ ἅγιος λέγει ὅτι προκειμένου νὰ ἐπικοινωνήσουν ἐκκλησιαστικὰ μὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν γνωρίζουν ἂν ὀρθοδοξοῦν, νὰ ἐξετάζουν ἂν συμφωνοῦν μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου καὶ ἂν ὁμολογοῦν ὅτι δὲν εἶναι κτίσμα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἄν δέ, δὲν ὁμολογήσουν καί τά δύο αὐτά νά μήν ἔχουν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ αὐτούς:
«Ἐπεὶ οὖν πολλὰ στόματα ἤνοικται κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ πολλαὶ γλῶσσαι ἠκόνηνται εἰς τὴν κατ' αὐτοῦ βλασφημίαν, ἀξιοῦμεν ὑμᾶς, ὅσον ἐστὶν ἐφ' ὑμῖν, εἰς ὀλίγον ἀριθμὸν περιστῆσαι τοὺς βλασφημοῦντας καὶ τοὺς μὴ λέγοντας κτίσμα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δέχεσθαι εἰς κοινωνίαν, ἵνα μόνοι καταλειφθῶσιν οἱ βλάσφημοι καὶ ἢ καταισχυνθέντες ἐπανέλθωσι πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἢ ἐπιμένοντες τῇ ἁμαρτίᾳ ἀναξιόπιστοι ὦσι διὰ τὴν ὀλιγότητα. Μηδὲν τοίνυν πλέον ἐπιζητῶμεν, ἀλλὰ προτεινώμεθα τοῖς βουλομένοις ἡμῖν συνάπτεσθαι ἀδελφοῖς τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν, κἂν ἐκείνῃ συνθῶνται, ἐπερωτῶμεν καὶ τὸ μὴ δεῖν λέγεσθαι κτίσμα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μηδὲ κοινωνικοὺς αὐτῶν εἶναι τοὺς λέγοντας. Πέρα δὲ τούτων ἀξιῶ μηδὲν ἐπιζητεῖσθαι παρ' ἡμῶν» (ΕΠΕ 3,252)».
Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθόδοξη στάση τοῦ ὀρθόδοξου πιστοῦ, ἀπέναντι σὲ κάθε αἵρεση, περισσότερο δὲ στὴν κατεγνωσμένη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Παρακαλοῦμε, λοιπόν, καὶ προκαλοῦμε τοὺς ὀρθοδόξους ποιμένες νὰ πράξουν καθηκόντως, ὡς πνευματικοὶ Πατέρες ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν σωτηρία καὶ ἑνὸς πλανηθέντος προβάτου νὰ κάνουν τὸ αὐτονόητο:
ἢ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὅλα ὅσα ἔχουν πεῖ οἱ «ὀρθόδοξοι» αὐτοὶ Οἰκουμενιστὲς δὲν ἀποτελοῦν αἱρετικὲς θέσεις, καὶ ἄρα καλῶς κάνουν καὶ τοὺς ἀποδέχονται ὡς Ὀρθόδοξους,
ἤ, ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ἂν δηλαδὴ οἱ παραπάνω καταγγελόμενοι Ἐπίσκοποι διδάσκουν αἱρετικά, νὰ μᾶς ἐξηγήσουν, γιατί δὲν μιμοῦνται τοὺς Ἁγίους; Γιατί δὲν τοὺς καταγγέλλουν καὶ κατονομάζουν ὡς αἱρετικὰ διδάσκοντας, ὥστε νὰ προφυλαχθεῖ ἡ ποίμνη τοῦ Χριστοῦ ποὺ πέφτει θύμα τῶν αἱρετικῶν «λύκων λυμαινομένων αὐτήν»; Γιατί κοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀκοινώνητοι, τοὺς συγχρόνους ψευδοποιμένες καὶ λυκοποιμένες;
Ἰδιαίτερα παρακαλοῦμε, ὅσους ἔχουν χαρακτηρισθεῖ ὡς ἀντι-οἰκουμενιστές. Αὐτοὶ γνωρίζουν θεωρητικὰ τὰ πράγματα καλύτερα ἀπὸ μᾶς. Ἀλλὰ δὲν πράττουν τὰ δέοντα. Δὲν εἶναι παράδοξο καὶ ἀπογοητευτικὸ νὰ μᾶς διδάσκουν χρόνια τώρα καὶ νὰ καταγγέλλουν, αὐτοὶ οἱ ὀρθόδοξοι ποιμένες ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι χειρότερος καὶ ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, χειρότερος καὶ ἀπὸ τὸν Νεστοριανισμό· νὰ διδάσκουν πὼς ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι μόνο αἵρεση, ἀλλὰ παναίρεση, ἡ ὁποία μάλιστα ἐξελίσσεται σὲ Πανθρησκεία, καὶ ἐνῶ διδάσκουν αὐτὰ νὰ παραμένουν κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν;

Σημάτης Παναγιώτης