Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Γιορτή χωρίς Λαό, δεν είναι γιορτή, Χειλαδάκη Νίκου

 Όλο και περισσότερο πλησιάζουμε σε ημέρες Χούντας


Για άλλη μια φορά ζήσαμε το φαινόμενο η μεγάλη γιορτή του πολιούχου της Θεσσαλονίκης, του μεγαλομάρτυρα  αγίου Δημητρίου, να γίνεται με αυστηρά αστυνομικά μέτρα, με τον κόσμο να μην τολμά να πλησιάσει τον ιερό ναό και με τους επισήμους να καμαρώνουν την μοναξιά τους εκφωνώντας λόγους εκτός τόπου και χρόνου. Άραγε ο μεγάλος αυτός άγιος έτσι θα ήθελε να τιμάται η μνήμη του, με τρεις χιλιάδες αστυνομικούς να φυλάγουν τους επισήμους και τον κόσμο να συνωστίζεται μακριά από τον ναό μη μπορώντας ούτε ένα κερί να ανάψει στην μνήμη του αγίου του; Τα σιδερένια κάγκελα και τα ένστολα τείχη δεν ταιριάζουν στον άγιο Δημήτριο, δεν ταιριάζουν στην Θεσσαλονίκη, δεν ταιριάζουν σε τέτοιες γιορτές που σε τίποτα δεν θυμίζουν τις αυθόρμητες λαϊκές γιορτές άλλων εποχών, όταν σύσσωμος ο κόσμος μετείχε χωρίς αστυνομικούς αποκλεισμούς. 
Σήμερα μοναχά μια ψυχρή πρόσκληση ήταν στην γιορτή, μια αυστηρά επιλεγμένη και ελεγχόμενη πρόσκληση. Υπήρξαν προσκυνητές που είχαν έρθει από μακριά για να μετάσχουν της θειας λειτουργίας. Κρίμα. Η θεια λειτουργία στην επέτειο του αγίου Δημητρίου ήταν λειτουργία… prive. Η μεγάλη γιορτή του αγίου Δημητρίου, του πολιούχου της Θεσσαλονίκης μας, ήταν γιορτή prive. Όσο και αν δεν με αρέσει αυτός ο ξενικός όρος  τον χαρίζω στους επισήμους, αυστηρά επιλεγμένους που βρίσκονταν αποκλεισμένοι, μόνοι τους, μέσα στον ναό.
     Φέτος όμως η γιορτή αυτή είχε ξεχωριστή σημασία γιατί παρευρέθηκε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης. Τι κρίμα που ο Παναγιώτατος δεν κατάλαβε ότι ο λαός, δηλαδή το εκκλησίασμα, ήταν εκτός εκκλησίας, ήταν απών και μονά οι φανταχτερές στολές και τα φανταχτερά ράσα βρίσκονταν μέσα στον χώρο του ναού.
    Είχε προηγηθεί η επίσκεψι του Παναγιώτατου στο τουρκικό προξενείο και η απονομή των ευσήμων του στον Κεμάλ Ατατούρκ. Κάποιοι την κίνηση αυτή την θεώρησαν πολύ σωστή γιατί υποστήριξαν ότι ο Χριστός δίδασκε να αγαπάμε τους εχθρούς ημών. Μήπως παρερμηνεύουν την ευαγγελική ρήση, «αγάπα τον εχθρό σου»; Το «αγάπα τον εχθρό σου» δεν  σημαίνει, «αγάπα και αποδέξου τα έργα του εχθρού σου», αλλά «προσευχήσου να μετανοήσει και να συγχωρηθεί ο εχθρός σου». Μήπως επιδοκιμάζοντας την ευχή του Πατριάρχη προς τον σφαγέα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, έτσι οδηγήθηκαν σε εωσφορική πλάνη;
    
Τέτοια γιορτή του αγ. Δημητρίου δεν είχαμε ονειρευτεί, τέτοια Θεσσαλονίκη δεν την είχαμε ονειρευτεί, δεν την είχαμε καν φανταστεί. Η μεγάλη γιορτή  του πολιούχου της Θεσσαλονίκης χωρίς κόσμο παρά μόνο με τις φανφάρες, τα ακριβά κουστούμια και τα ΜΑΤ να φυλάγουν τους επισήμους, τον Πατριάρχη και τους δεσποτάδες.
     Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι που σαν επίσημοι κατέκλυσαν τον άγιο Δημήτριο, στις 26/10, είχαν κάποια επίγνωση του ρεζιλέματος που ήταν τόσο έντονος στις εορταστικές εκδηλώσεις αυτής της χιλιόβασανισμένης πόλης ;
   Μεγαλώνοντας μέσα από πολλά Θεσαλονικιώτικα σοκάκια, (απόφοιτος του 53ου δημοτικού, περιοχή Κασσάνδρου, του 4ου και 2ου εξατάξιου γυμνασίου Θεσσαλονίκης)  και γνωρίζοντας χιλιάδες συμπολίτες μου, ειλικρινά θέλω να τους εκφράσω την μεγάλη μου ντροπή για όλο αυτό το ρεσιτάλ υποκρισίας. Η πόλη αυτή δεν γιόρτασε τον πολιούχο της, αλλά την υποκρισία όλων αυτών των επισήμων προσκεκλημένων.
 
 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ του Αγίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ



26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ
τοῦ ῾Αγ. Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου

καὶ ᾽Ανάμνησις τοῦ γεγονότος σεισμοῦ (740 μ.Χ.)

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων΄πιβαλοσι γὰρ φ' μς τς χερας ατν, κα διξουσι, παραδιδντες ες συναγωγς κα φυλακς, γομνους π βασιλες κα γεμνας νεκεν το νματς μου· ποβσεται δ μν ες μαρτριον. Θέσθε ον ες τς καρδαις μν μ προμελετν πολογηθναι· γ γρ δσω μν στμα κα σοφαν, ο δυνσονται ντειπεν οδ ντιστναι πάντες ο ντικεμενοι μν. Παραδοθσεσθε δ κα π γονων καὶ ἀδελφῶν κα συγγενν κα φλων, κα θανατσουσιν ξ μν. Κα σεσθε μισομενοι π πντων δι τ νομ μου· καὶ θρξ κ τς κεφαλς μν ο μ πληται· ν τ πομον μν κτσασθε τς ψυχς μν.  
ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑΝ
Ες τ περκσμια σκηνματα, τ πνεμ σου Δημτριε Μρτυς σοφ, Χριστς Θες προσκατο μμητον, σ γρ τς Τριδος γγονας πρμαχος, ν τ σταδνδρεως ναθλσας ς δμας στεῤῥς, λογχευθες δ τν πλευρν, τν κρατν σου πανσεβσμιε, μιμομενος τν π ξλου τανυσθντα, ες σωτηραν παντς το κσμου, τν θαυμτων εληφας τν νργειαν, νθρποις παρχων τς ἰάσεις φθνως. Δι σου σμερον, τν κομησιν ορτζοντες, παξως δοξζομεν, τν σ δοξσαντα Κριον.

πιβλπων π τν γν, κα ποιν ατν τρμειν, ῥῦσαι μς τς φοβερς το σεισμο πειλς, Χριστ Θες μν, κα κατπεμψον μν, πλοσια τ λη σου, πρεσβεαις τς Θεοτκου, μνε Φιλνθρωπε.

Δερο Μρτυς Χριστο πρς μς, σο δεομνους, συμπαθος πισκψεως. κα ῥῦσαι κεκακωμνους, τυραννικας πειλας, κα δειν μανα τς αρσεως, φ' ς ς αχμλωτοι, κα γυμνο διωκμεθα, τπον κ τπου, συνεχς διαμεβοντες, κα πλανμενοι, ν σπηλαοις κα ρεσιν. Οκτειρον ον πανεφημε, κα δς μν νεσιν, πασον τν ζλην κα σβσον, τν καθ' μν γανκτησιν, Θεν κετεων, τν παρχοντα τ κσμῳ τ μγα λεος.

ν διερωτηθεῖ κάποιος, γιὰ ποιά αἵρεση ὁμιλεῖ ἐδῶ τὸ τελευταῖο τροπάριο, εἶναι γνωστὸ ἀπὸ σχετικὲς ἀναφορὲς τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ὅτι τὸ τροπάριο "δερο Μρτυς Χριστο" εἶχε γράψει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὅταν εὑρίσκετο φυλακισμένος στὴν Θεσσαλονίκη.
Στὴ φυλακὴ ἀπευθύνεται πρὸς τὸν ἅγιο Δημήτριο, ποὺ προηγήθηκε αὐτοῦ τῆς φυλακίσεως, καὶ τὸν παρακαλεῖ νὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὶς διώξεις (“Θεὸν ἱκετεύων”) ποὺ ὑφίσταντο, ἐξαιτίας ὄχι μιᾶς καταδικασμένης ἀπὸ Σύνοδο αἱρέσεως, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ μοιχειανισμοῦ, διὰ τὴν ὁποίαν εἶχε προχωρήσει σὲ ἀποτείχιση ὁ Ἅγιος.