Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Καλόπιστη Αντιφωνία, Νικολάου Πανταζή

Εφ' όσον ο Οικουμενισμός είναι Παναίρεση και Πανθρησκεία, εφ' όσον ο Βαρθολομαίος είναι όντως ο Μεγαλύτερος Εχθρός του Θεού και φαυλοκρατικό δημιούργημα του εχθρογεννήτορος διαβόλου και ως Μέγας Αντίχριστος προχωρεί όπου κανείς άλλος αιρετικός δε προχώρησε ποτέ και είναι χειρότερος από τον Άρειο, και εφ' όσον κατά τους Αγίους Θεοφόρους Πατέρες, τους οποίους ο Βαρθολομαίος θεωρεί φανατικούς, αποτυχημένους που κληροδότησαν σε μας την διάσπαση και βρίσκονται για άμεση καταδίκη εις χείρας Θεού Ζώντος, εφ' όσον λοιπόν κατά την αδιαπραγμάτευτη, διαχρονική διδασκαλία ΑΥΤΩΝ των Αγίων Πατέρων ημών, οι Ιερείς και οι Πιστοί ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ αμφότεροι διά της Μνημονεύσεως μεν και της Κοινωνίας δε, ΤΟΤΕ, ώ τότε, ΔΙΑΤΙ παραμένουμε στην Οικουμενική τους αγκάλη και διαβολική δικαιοδοσία, διατί συμπορευόμαστε και συνυπάρχουμε μετ' αυτών και αναγνωρίζουμε έτσι ως αληθή την Επίσκοπή τους και Προβατική την Διαποίμανσή τους όταν ολόκληρη Σύνοδος, Ολόκληρος Μέγας Φώτιος και ολόκληρη εκατοντάδα Αγίων Συνοδικών Πατέρων της ΑΒ' τους Αναθεματίζει ως ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΛΥΚΟΠΟΙΜΕΝΕΣ;
 Αυτό είναι χειρότερο, επικινδυνότερο και μολυσματικότερο από τον ίδιο τον Βαρθολομαίο, (ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΤΕ) το να τους ακολουθούμε κατά πόδας, κατά παρουσία εις τους Ναούς των και να μετέχουμε του αγιασμού και της ευλογίας των κατά την Μνημόνευσιν και Θείαν Λειτουργίαν όπου οι άπαντες παρόντες και συνάμα εκπροσωπούμενοι από "Τον ευλογούντα και αγιάζοντα ημάς" ενώνονται Μυστικώς με τον μεγαλύτερο εχθρό του Θεού και καθίστανται συμμέτοχοι αυτής της αποκαθηλωτικής έχθρας.
 Εάν μια απλή και μόνο φιλία του κόσμου, μας καθιστά "μοιχαλίδα γενεά και εχθρούς του Θεού" (Ιακώβου 4, 4), ΠΟΣΟ μάλλον και ΠΟΛΥ περισσότερο η Συν-κοινωνία, Συμ-πόρευση και Συν-υπαρξία. Τέλος πια στην απραξία!
 Ο Ομολογητής Συγγραφεύς της Παναρίστου και Αξιολογοτάτης Ερμηνείας των Πράξεων, ας επαναξιολογήσει ταπεινώς την Αποτείχιση και ας κάνει πράξη την Αγιοπατερική Γραμμή λαμβάνοντας τη μεγάλη και ανέσπερη ΤΙΜΗ που αξίως του πρέπει παρά τοις Ορθοδόξοις ανά τον κόσμον! ΑΜΗΝ-ΓΕΝΟΙΤΟ!!!
Με συντριβή και πόνο για την δημοσία αυτή αντιπαράθεση η οποία δεν σκοπεύει καθόλου σε εκδήλωση ασεβείας και έλλλειψη ευγενείας και ευγνωμοσύνης προς τον εις τον αιώνα σεβαστό μου δάσκαλο κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Η Αγιοπατερική Αλήθεια μου επιτάσσει προς ανάληψιν αυτής της καλοπροαιρέτου - Κύριος οίδεν - αντιπαραθέσεως.
Με αγάπη Χριστού και ασπασμού
Νικόλαος Πανταζής

Οι Συμπροσευχές και οι ευλογίες καλά κρατούν!

Ὁ Μητροπολίτης Αστρίας
στὴν Παπικὴ Μονὴ Τιμίου Σταυροῦ
τῆς Βιέννης, ὅπου καὶ ελόγησε
τὴν μοναστικὴ δελφότητα
(Φωτογραφίες)
Πηγή: "Ακτίνες"

Τήν Τρίτη 17 Ἰουνίου 2014 ὁ Μητροπολίτης Αὐστρίας Ἀρσένιος, επισκέφθηκε τήν Παπική Μονή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στό δάσος τῆς Βιέννης. Ὁ Σεβασμιώτατος προσεκλήθηκε ἐξ ἀφορμῆς τῆς δεκαετοῦς ἐπετείου ἀπό τῆς Ἐπισκέψεως τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στή Μονή. Ἐκτός ἀπό τούς Παπικούς Μοναχούς καί τό Μητροπολίτη παρόντες ἦταν ὁ Πρόεδρος τοῦ Παπικού Οικουμενιστικού Ἱδρύματος Pro Oriente Δρ. Johann Marte καί ὁ ἐκπρόσωπος τύπου τοῦ Ἱδρύματος Καθηγητής κ. Erich Leitenberger.

Οἱ παρευρισκόμενοι συνομίλησαν γιά διάφορα θέματα, γιά γεγονότα τοῦ παρελθόντος καί μελλοντικές προοπτικές στό διαχριστιανικό διάλογο. Ἐπίσης ἔγινε ἀναφορά στήν πρό δεκαετίας ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στή Μονή. Ἐκτός τῶν θεμάτων τῆς ἐπικαιρότητος ἔγινε λόγος γιά τόν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στή σύγχρονη κοινωνία καί στή σημασία τοῦ μοναχισμοῦ γιά τήν Ἐκκλησία.
Σύμφωνα με ανακοίνωση “Ἐκ τῆς συζητήσεως κατέστη σαφές ὅτι τέτοιου εἴδους συναντήσεις ἔχουν ἀποφασιστική σημασία στήν ἀνάπτυξη τῶν διαχριστιανικῶν σχέσεων. Μέ αὐτή τήν ἔννοια ὁ  Μητροπολίτης Αὐστρίας καί ὁ Ἡγούμενος Μαξιμιλιανός ἐξέφρασαν τήν εὐχαρίστησή τους γιά τίς ἀδερφικές ἐπαφές ἀνάμεσα στόν Πάπα Φραγκίσκο καί τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Τόσο ἡ ἱστορική συνάντηση πρό 50 ἐτῶν τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου μετά τοῦ Πάπα Παύλου Στ´ καθώς καί ἡ πρό ὁλίγων ἡμερῶν συνάντηση στήν κῆπο τοῦ Βατικανοῦ μέ τήν προσευχή γιά τήν εἰρήνη στήν Ἁγία Γή ἀποτελοῦν σαφή σημεῖα αὐτῆς τῆς προσωπικῆς δέσμευσης. Στή συνάντηση τοῦ Πάπα μέ τόν Πατριάρχη, ἀλλά καί στό μαρτύριο τῶν ἀμέτρητων χριστιανῶν μαρτύρων τῆς ἐποχῆς μας καθίσταται σαφές ὅτι οἱ χριστιανοί ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὁμολογία, στήν ὁποία ἀνήκουν, ἔχουν κοινά σημεῖα ἀναφορᾶς.”
Μετά τή συζήτηση οἱ ἐπισκέπτες προχώρησαν στό καθολικό τῆς μονῆς ὅπου ὁ  Μητροπολίτης Αὐστρίας προσκύνησε τό Τίμιο Ξύλο καί μέ αὐτό εὐλόγησε τήν Παπική μοναστική ἀδελφότητα. Στή συνέχεια οἱ Μοναχοί ἔψαλλαν τήν ἀκολουθία τῆς τρίτης καί τῆς ἕκτης ὥρας. Στό γεῦμα πού ἀκολούθησε στό ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς ὁ ἡγούμενος Μαξιμιλιανός καλωσόρισε τό Μητροπολίτη Ἀρσένιο καί ἐξέφρασε τή χαρά του γιά τήν ἐπίσκεψη. Ὁ  Μητροπολίτης μέ τή σειρά του εὐχαρίστησε τόν ἡγούμενο γιά τήν πρόσκληση καί τή φιλοξενία στούς χώρους τῆς Μονῆς. Ὁ  Μητροπολίτης Ἀρσένιος ἀνέφερε: «Ἡ Μονή Τιμίου Σταυροῦ εἶναι ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων ἕως καί σήμερα τόπος συναντήσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Γι᾽ αὐτό καί ἐγώ σήμερα ἦρθα μέ χαρά σάν Μοναχός καί Προσκυνητής καί χάρηκα ἀπό τή ζωντάνια καί τήν πίστη τῆς ἀδελφότητας, ἡ ὁποία ἀγωνίζεται γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί προσεύχεται γιά τό καλό τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρωπότητος.»

Πατερικό ή μετα-πατερικό "λαλείν" και "σιγάν";



Ἕνα σημαντικῶν διαπιστώσεων κείμενο δημοσίευσε ὁ Χριστοΰφαντος, στὸ ὁποῖο περιλαμβάνονται θέσεις ὅπως ὅτι, ἐνῶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐπὶ «Πατριαρχίας Ἀθηναγόρου σύσσωμον ἀντέδρασε καί ὡμολόγησε ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τήν Ὀρθοδοξίαν», σήμερα καθεύδει, σήμερα παρατηροῦνται «παραλυσία, ὁμολογιακές ἀγκυλώσεις καί μερικές ἤ ὁλικές ναρκώσεις, ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν, ἀλλά καί ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν».
Πλήν, ὁ ἄγνωστος «Χριστοΰφαντος» (λαϊκὸς ἢ κληρικός, γυναῖκα ἢ ἄνδρας) διστάζει νὰ ἀκολουθήσει τὴ γραμμὴ τῶν Πατέρων. Καλύτερα τὴν ἀλλοιώνει ἔμμεσα, ἀντιτίθεται εἰς αὐτούς, ἐνῶ νομίζει ὅτι τοὺς ἀκολουθεῖ. Ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τῶν «σιγονταροΟἰκουμενιστῶν», ὅπως φαίνεται στὸ παρακάτω ἀπόσπασμα, ποὺ μᾶς θυμίζει Τελεβάντιες κακογνωμίες:

Γράφει: «Ἄς μήν ἰσχυρισθῇ, δικαιολογηθῇ κλπ. δέ κανείς ὅτι ὁ ἔλεγχος τῆς ἀληθείας θά ὁδηγήσῃ εἰς σχίσματα. Ὄχι, δέν συμβαίνει ἔτσι. Καί δέν συμβαίνει, διότι ἐννοεῖται ὅτι ἀπορρίπτομε κατηγορηματικῶς τίς σχισματικές καί ἀλλοπρόσαλλες καταστάσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατακερματισμοῦ. ΟΧΙ, δέν θά κάνωμε τήν χάριν εἰς τούς αἱρετικούς καί εἰς τόν Διάβολον (''ὕπαγε ὀπίσω μου'') νά περιπέσωμε εἰς σχίσματα. Ἀγώνας καί ὁμολογία πάντοτε καί μόνον ἐντός Ἐκκλησίας... Καί, ἐπί τέλους, γιά νά δείξωμε καί νά ἀποδείξωμε ὅτι ἀπορρίπτομε τά ἐσωτερικά καί ἄκριτα ζηλωτικά σχίσματα, θά πρέπῃ νά διέλθωμε τά «Καυδιανά δίκρανα»;»!

Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ὁ/ἡ «Χριστοΰφαντος» ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, τοῦ Τελεβάντου, τοῦ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρου, οἱ ὁποῖοι ἀπορρίπτουν τὴν Πατερικὴ γραμμὴ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ταυτίζοντάς την μὲ σχίσμα!
Ἂν κάνουμε λάθος, ἂς μιλήσει καθαρὰ καὶ ἂς διευκρινίσει  τὴ θέση του.
Μία σημείωση: Ἐπειδὴ πολλοὶ μᾶς γράφουν ὅτι πιέζουμε (ὅσους δὲν θέλουν νὰ ἀποτειχισθοῦν) πρὸς τὴν ἀποτείχιση, δηλώνουμε ὅτι δὲν κάνουμε τίποτε ἄλλο, ἀπὸ τὸ νὰ παρουσιάζουμε τὰ παραδείγματα καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Πατέρων γιὰ τὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως. Καὶ «ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω».
Ἂν ἐπιμένουμε νὰ παραθέτουμε διὰ πολλῶν τὶς θέσεις αὐτές, εἶναι γιατὶ οἱ, μὴ θέλοντες ἀκολουθεῖν, διαστρέφουν τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τὴν συνείδησή τους.

Παρουσιάζουμε ὡρισμένα τμήματα ἀπὸ τὸ κατὰ ἄλλα θαυμάσιο αὐτὸ ἄρθρο τοῦ «Χριστοΰφαντου».
«Ὅταν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐλάμβανε τήν φρικτήν ἀπόφασιν νά ποδοπατήσῃ τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες, οἱ ἄγρυπνοι φρουροί  τῆς Ὀρθοδοξίας ἐσάλπιζαν τό «κίνδυνος ἐν ὄψει». Αὐτό δέ τό ἐγερτήριον σάλπισμα ἐφέρετο ὑπό τήν πνοήν τοῦ Πνεύματος ἀφυπνίζοντας τούς ἀγρύπνους φρουρούς, ἤτοι Κλῆρον καί λαόν, πρωτοστατούντων τῶν ὁμολογιακῶν καί ὁσιακῶν μορφῶν.
Εἰς τόν Ἑλλαδικόν χῶρον ὑπῆρχαν τότε μορφές, ὡς ὁ ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, ὡς τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ὁ ὁμολογητής Ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὁ λαϊκός ἱεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος καί ἄλλοι πολλοί. Θά ἀποτελοῦσε ὅμως παράλειψι μεγάλη ἐάν εἰς τό σημεῖον αὐτό δέν γινόταν εἰδική ἀναφορά εἰς τόν Ὅσιον Ἰουστῖνον Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος, παρ᾽ ὅ,τι ἦτο κατ᾽ ἄνθρωπον παροπλισμένος λόγῳ τῆς ἐκτοπίσεώς του καί τοῦ ἐγκλεισμοῦ του εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Τσέλιε, ἐκρατοῦσε ὑψωμένο τό λάβαρο τῆς Ὀρθοδόξου ὁμολογίας.
Εἰδικῶς ὅμως θά πρέπῃ νά ἀναφερθοῦμε εἰς τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους τοῦ Ἄθω. Εἰς τήν μαρτυρίαν καί ὁμολογίαν τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, τήν καθολικήν ὁμολογίαν καί μαρτυρίαν εἰς ὅλην των τήν ἔκτασιν, ἀπό τούς κοινοβιάτας καί ἰδιορρυθμίτας ἕως τούς Κελλιώτας καί αὐτούς τούς μεμονωμένους ἡσυχαστάς, ὅπως τούς Γέροντες Παΐσιον, Γαβριήλ Διονυσιάτην, Θεόκλητον Διονυσιάτην, κ.λ.π.
Διαπιστώνομε λοιπόν πώς τότε οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες, σέ θέματα Πίστεως ...καί ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν συναναστροφήν τῶν Ποιμένων καί Πατριαρχῶν μέ τόν συρφετόν τῶν κακοδόξων καί αἱρετικῶν, οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες ἦσαν πολύ προσεκτικοί καί ἤλεγχαν τήν κατάστασιν προσέχοντας ἀκόμη καί ἐκεῖνα πού ἀρκετοί σήμερα θεωροῦν ὡς λεπτομέρειες καί ἀσήμαντα... οἱ ἀντιδράσεις καί τά μέτρα πού ἔλαβαν τότε οἱ πατέρες ἦσαν καθολικοῦ χαρακτῆρος καί ἐντός Ἐκκλησίας. Τό Ἅγιον Ὄρος τότε ἐπί Πατριαρχίας Ἀθηναγόρου σύσσωμον ἀντέδρασε καί ὡμολόγησε ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τήν Ὀρθοδοξίαν!
Μελετντας λοιπόν κανείς τά γεγονότα το ντιοικουμενιστικο γνος πού λαβαν χώραν, διαπιστώνει μέ χαρά γιά κείνην τήν ποχήν καί μέ θλψιν γιά τήν δικήν μας τι ο ντιδράσεις τν ρθοδόξων πιστν σαν χι κάτι τό σπάνιον καί ξαίρεσις, πως συμβαίνει ες τίς μέρες μας, λλά κανόνας. Τότε, ντιδροσε λόκληρο τό Σμα τς κκλησίας, κλρος καί λαός, διότι ο ρθόδοξοι, καί μάλιστα ες τόν λλαδικόν χρον, θεωροσαν ερή τους ποχρέωσι καί ερό τους καθκον νά μιλήσουν, νά ντιδράσουν, νά μολογήσουν, νά γωνισθον καί νά περασπισθον τήν Πίστι πού παρέλαβαν πό τούς προγόνους των...
Διερωτώμεθα, ἔχει καμμίαν σχέσιν ἐκείνη ἡ ἐποχή μέ τήν σημερινήν; Εὑρισκόμεθα εἰς ἄλλον ὄρος, ἤ εἰς ἄλλον πλανήτην; Ἄς ἀπαντήσουν οἱ Ἁγιορεῖτες πατέρες...
Ἐπίσης, ἐκτός τῶν ἄλλων ἔχομε τήν ἐμφάνιση νέου φαινομένου καί ἐκτός Ἁγίου Ὄρους: Πῶς, ἀλήθεια, νά ἑρμηνεύσῃ κανείς αὐτό τό φαινόμενο, ὅτι ἀπό τήν μία νά ξετυλίγωνται καί νά ξεφυλλίζωνται οἱ περγαμηνές τῆς «Παρακαταθήκης» ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπό τήν ἄλλη ὅμως συγχρόνως νά διοργανώνουν ἐκδρομές καί ἐπισκέψεις εἰς οἰκουμενιστικά «πρωτοκλασάτα» στελέχη «σύν πᾶσι τοῖς τέκνοις», ὑπογραμμίζοντας τό «… ἰδού ἐγώ καί τά παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός».
Καί μέσα σέ ὅλα αὐτά τά ἀνερμήνευτα πού συμβαίνουν ἀναφύεται καί πάλιν τό ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι σήμερα οἱ γνήσιες φωνές διαμαρτυρίας καί ὁμολογίας; Γιατί ἐσίγησαν αὐτές οἱ φωνές καί οἱ κατά τά ἄλλα λαλίστατοι ποιμένες τώρα ἔφραξαν τό στόμα τους; Τί συνέβη; Τόσο πολύ λοιπόν τό μίασμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἀπονευρώσει ὅλους, καί τούς Ἁγιορείτες πατέρες, καί τόσο πολύ οἱ «ψεκασμοί» τῆς συμπροσευχῆς καί τῆς δῆθεν «ἀγάπης» παρέλυσαν τά νεῦρα τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιστάσεως; Τόσο πολύ οἱ καρδιές ἄδειασαν ἀπό τόν ζῆλον τοῦ Θεοῦ καί ἔγιναν παγόβουνα, ἕνεκεν σεβασμοῦ καί «ἀγάπης» προσώπων ἕνεκεν τοῦ καταραμένου καί ἐνόχου ἐφησυχασμοῦ;
Ποιός ἀλήθεια τώρα θά ἀναδειχθῇ στρατιώτης, ἀγωνιστής καί ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἄραγε τό Περιβόλι τῆς Παναγίας θά ἀναδειχθῇ ἀνάχωμα ἔναντι τῆς πλήμμυρας τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ; Ἀλλά, καί ἐντός καί ἐκτός Ὄρους, ποιοί ρασοφόροι θά ὑψώσουν τό ἀνάστημά των καί θά ποῦν σέ κάποιους τό Προδρομικόν «…οὐκ ἔξεστί σοι…» (Μαρκ. ΣΤ´18 ).
Γιατί αὐτή ἡ παραλυσία σήμερα, αὐτές οἱ ὁμολογιακές ἀγκυλώσεις καί οἱ μερικές ἤ ὁλικές ναρκώσεις, ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν, ἀλλά καί ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν;
Ἐρωτοῦμε λοιπόν καί πάλιν: Ποῦ εἶναι σήμερα οἱ γνήσιες φωνές διαμαρτυρίας καί ὁμολογίας ὄχι μόνον ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν, πού εἶναι φύσει καί θέσει φύλακες ἄγρυπνοι, ἀλλά καί ἐκ μέρους ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ὅπου γῆς καί ἰδίως τῶν Ἑλλαδιτῶν; Καί ὅταν λέγωμε φωνή διαμαρτυρίας, δέν ἐννοοῦμε ξέψυχες φωνές καί ξεθωριασμένες ἀντιδράσεις. Δέν ἐννοοῦμε χλιαρές καταστάσεις, πού προκαλοῦν τήν διαμαρτυρία καί ἐπιφέρουν τήν ἀποστροφή τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἰς τήν περίπτωσι τοῦ ἐπισκόπου Λαοδικείας, γιά τόν ὁποῖον λέγει ἡ Γραφή «οὗτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε  ζεστός οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀποκ. Γ´16). Ἐννοοῦμε νά ὑψωθοῦν διαμαρτυρίες ἀπό ὅλους «…ὡς  φωνή ὑδάτων πολλῶν» (Ἀποκ. Ά 15) καί νά γραφοῦν κείμενα τά ὁποῖα  θά ἐκτινάσσουν καί θά κονιορτοποιοῦν τά νόθα κατασκευάσματα τῶν κοινῶν δηλώσεων μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν (Σαμπεζύ, Μπαλαμάντ, κλπ.).
Ἄς μήν ἰσχυρισθῇ, δικαιολογηθῇ κλπ. δέ κανείς ὅτι ὁ ἔλεγχος τῆς ἀληθείας θά ὁδηγήσῃ εἰς σχίσματα. Ὄχι, δέν συμβαίνει ἔτσι. Καί δέν συμβαίνει, διότι ἐννοεῖται ὅτι ἀπορρίπτομε κατηγορηματικῶς τίς σχισματικές καί ἀλλοπρόσαλλες καταστάσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κατακερματισμοῦ. ΟΧΙ, δέν θά κάνωμε τήν χάριν εἰς τούς αἱρετικούς καί εἰς τόν Διάβολον (''ὕπαγε ὀπίσω μου'') νά περιπέσωμε εἰς σχίσματα. Ἀγώνας καί ὁμολογία πάντοτε καί μόνον ἐντός Ἐκκλησίας. Μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἕν σῶμά ἐσμεν, οὐ σῶμα κεφαλῆς, οὐ κεφαλή σώματος χωρίζεται» (P.G. 52, 430)
Καί, ἐπί τέλους, γιά νά δείξωμε καί νά ἀποδείξωμε ὅτι ἀπορρίπτομε τά ἐσωτερικά καί ἄκριτα ζηλωτικά σχίσματα, θά πρέπῃ νά διέλθωμε τά «Καυδιανά δίκρανα»; Δέν ἀρκεῖ λοιπόν ὅτι κατά τόν Ψαλμωδόν «…χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχή ἡμῶν…»; (Ψαλμ. ΡΚΓ´ 4). Δέν ξεχείλισε ἀκόμη ὁ κρατήρας τῆς ἐν προκειμένῳ κακῶς νοουμένης Ἰωβείου ὑπομονῆς καί τῆς ἀδιακρίτου ὑπακοῆς; Χάσαμε ἀκόμη καί τό «καιρόν γνῶθι», πού ἐφήρμοζαν οἱ πρόγονοί μας; Μᾶς διαφεύγει λοιπόν ὅτι ὄχι ἁπλῶς εἶναι καιρός πού ἐπιβάλλεται ἡ ἀφύπνισις, ἡ διαμαρτυρία, ὁ ἔλεγχος καί ὅ,τι ἐπιτάσσουν οἱ Ἱεροί Κανόνες; Ἤ νομίζομε ὅτι θά εὑρισκώμεθα αἰωνίως ἐπάνω εἰς τήν γῆν καί ἔτσι θά ἔχωμε χρυσές εὐκαιρίες πρός ὁμολογίαν; Μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Χριστός: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾽ ἄν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν κἀγώ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. Ι´32-33).
Τονίζομε ὅτι βεβαίως εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὑπάρχουν καί ὡρισμένοι πατέρες οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται τόν καλόν ἀγῶνα τῆς Πίστεως καί ἀγωνιοῦν γιά τά τεκταινόμενα. Ποικιλοτρόπως διαμαρτύρονται καί ἡ φωνή τους ἀκουομένη στηρίζει ψυχές. Αὐτοί λοιπόν οἱ πατέρες, οἱ φάροι τῆς Πίστεως, ἀποτελοῦν τά στηρίγματα καί τούς ὁδηγούς μας εἰς τόν ἀντιοικουμενιστικόν καί ὄχι μόνον ἀγῶνα.
Τό ἴδιο δέ συμβαίνει καί ἐκτός Ἁγίου Ὄρους μέ ὡρισμένους ἐπισκόπους, πατέρες κλπ. Ὀλίγοι μέν ἀλλά ἡ φωνή τους ἀκούεται καί ἀφυπνίζει, ὅπως συμβαίνῃ καί μέ ὡρισμένους θεολόγους, λαϊκούς, κλπ.
Δυστυχῶς ὅμως πρέπει νά τό ὁμολογήσωμε ὅτι εἶναι ἐλάχιστοι αὐτοί οἱ γνήσιοι ὁμολογητές κολλυβάδες τῶν ὁποίων ὁ ἀνόθευτος καί ἀκέραιος λόγος ἀκούεται καί ἀφυπνίζει τίς συνειδήσεις τῶν πιστῶν.
Ἐκεῖνο πάντως πού χρειάζεται νά ἐπισημανθῇ εἶναι ἡ παγία τακτική τῶν «ὀρθοδόξων» οἰκουμενιστῶν. Καί αὐτή ἡ τακτική ἔγκειται εἰς τό νά ἑλίσσωνται ἀναλόγως τῶν προσώπων καί τῶν καταστάσεων μέ τελικό στόχο βεβαίως τήν ἐπικράτησιν αὐτοῦ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐννοοῦμε δέ μέ αὐτό πώς ὅταν οἱ «Ὀρθόδοξοι» οἰκουμενιστές εὑρίσκονται ἐμπρός εἰς οἰκουμενιστικόν ἀκροατήριον δείχνουν νά ἰσοπεδώνουν τά πάντα, ξεκινῶντας ἀπό φιλοφρονήσεις καί δῶρα ἕως συμπροσευχές καί σχεδόν συλλείτουργα κλπ., πράγματα πού ἀπαγορεύουν καί καταδικάζουν ρητῶς καί κατηγορηματικῶς οἱ Ἱεροί Κανόνες. Ἐμφανίζονται λοιπόν ὄχι ἁπλῶς φέροντες τά «ἀρωματισμένα τους ράσα», ἀλλά ἐνδεδυμένοι καί αὐτά τά ἱερά ἄμφια, τά ὁποῖα ἕνεκεν τῶν ἀπαραδέκτων αὐτῶν ὀλισθημάτων τά καταντοῦν ἀνίερα, πού δέν θυμίζουν παρά κακόγουστες «θεατρικές στολές». Ὅταν πάλιν τά ἴδια αὐτά «ὀρθόδοξα» οἰκουμενιστικά πρόσωπα εὑρεθοῦν ἐμπρός σέ εὐσεβεῖς ψυχές, μέ φόβον Θεοῦ καί γνῶσιν τῶν θείων Δογμάτων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τότε ἀναδεικνύονται βασιλικώτεροι τοῦ Βασιλέως. Ὄντως, τούς ἀπονέμεται Ὄσκαρ ἠθοποιΐας… Ὅμως, εἰς αὐτούς ἁρμόζει ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καί ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων. Ἤ παραζηλοῦμεν τόν Κύριον; μή ἰσχυρότεροι αὐτοῦ ἐσμεν;» (Α´ Κορ. ι´ 21-22 ). Εἶναι τόσο ξεκάθαρος καί συγκλονιστικός ὁ λόγος αὐτός ὥστε δέν χρειάζεται κἄν μετάφρασις.
Ἡ μαρτυρία μας, ἡ ὁμολογία μας καί ὁ ἀγῶνας μας δέν εἶναι γιά τόν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί ὁ θρίαμβος εἶναι δεδομένος, ἀλλά εἶναι γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Πρέπει ὅλοι μας, Κλῆρος καί λαός, νά ζοῦμε ἐν μετανοίᾳ, διά προσευχῆς, ἀγρυπνίας, συνεχοῦς ἐπαγρυπνήσεως, μέ Ὀρθόδοξο ἦθος, βιώνοντας τήν Πατερική παράδοσι καί τό ἀσκητικό ἰδεῶδες, ἔτσι ὥστε, ὅταν χρειάζεται, νά ἐργαζώμεθα καί τήν ἀρετήν τῆς ὁμολογίας. Κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἔχει χρέος νά καταθέτῃ τήν Ὀρθόδοξον μαρτυρίαν καί ὁμολογίαν του, ἐννοεῖται πάντοτε καί μόνον ἐντός  Ἐκκλησίας.
Τονίζομε τέλος καί ὑπογραμμίζομε ὅτι ἡ εὐθύνη δέν βαρύνει ἀποκλειστικῶς καί μόνον τόν Κλῆρο καί τόν  Μοναχισμό. Ὅλος ὁ κόσμος, ὅλοι μας φέρομε μεγάλη εὐθύνη γιά ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν, λόγῳ τῆς ἰδικῆς μας ἀδιαφορίας, ἀμετανοησίας καί ἀποστασίας.
Χριστοΰφαντος
Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ:

http://aktines.blogspot.gr/2014/06/blog-post_2596.html
 

ΕΝΑΣ ΝΑΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΝΑ» ΑΝΤΙΘΕΟ

κος τοῦ νός" θ χωράει
Χριστιανούς, Μουσουλμάνους καὶ βραίους


Πρωτοποριακὸ σχέδιο ἀπὸ τὸ Βερολίνο.


Πηγή: christian-vivliografia

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ».: Μεγαλειώδης πρωτοπορεία στὴν Πανθρησκεία. Μία στέγη. “Ἕνας Θεός”. Χωρὶς αὐταπάτες καὶ προσωπεῖα. Ὁλοφάνερα! Ὁ οἶκος τοῦ Ἑνός, δηλ. τοῦ Οὐδενὸς ἀληθινοῦ ἢ μᾶλλον τοῦ Ἑνὸς ἀληθινοῦ Ἀντιθέου!
Υ. Γ.: Πολὺ ἐνδιαφέρον θὰ ἔχουν τὰ «ἐγκαίνια» τὸ 2016, ὅπου θὰ σπεύσουν οἱ κλόουν τῶν «οἰκουμενικῶν ὁραματισμῶν»!… 


 .             Θρησκευτικὴ ἱστορία ἑτοιμάζεται νὰ γράψει ἡ πόλη τοῦ Βερολίνου μὲ τὴν ἀνέγερση ἑνὸς ναοῦ ποὺ θὰ στεγάζει χώρους προσευχῆς Χριστιανῶν, Μουσουλμάνων καὶ Ἑβραίων. Τὸ κτίριο θὰ ὀνομαστεῖ “Οἶκος τοῦ Ἑνὸς” καὶ θὰ εἶναι χωρισμένο ἰσομερῶς σὲ ἐκκλησία, συναγωγὴ καὶ τζαμί, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ βρίσκονται γιὰ πρώτη φορὰ κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια στέγη.
.           Σύμφωνα μὲ τὸ BBC,τὰ σχέδια ἐγκρίθηκαν μετὰ ἀπὸ ἀρχιτεκτονικὸ διαγωνισμὸ τοῦ ὁποίου νικητὴς ἀναδείχθηκε ὁ Wilfried Kuehn, ἐνῶ τὸ ἔργο θὰ κατασκευαστεῖ στὸ κέντρο τοῦ Βερολίνου, στὴν περιοχὴ Petriplatz. Ἡ τοποθεσία θεωρεῖται ἀρκετὰ σημαντικὴ γιὰ τὸν Ραβίνο Tovia Ben Chorin, ὁ ὁποῖος ἀνέφερε πὼς ὁ ναὸς γιὰ τὶς τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες ποὺ χάραξαν τὴν κουλτούρα τῆς Εὐρώπης γίνεται στὴν πόλη ὅπου σχεδιάστηκε ὁ διωγμὸς τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τοὺς Ναζί.
.               Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ ἰμάμης Kadir Sanci, ἀνέφερε πὼς ἡ κίνηση αὐτὴ θὰ βοηθήσει τὸν κόσμο νὰ κατανοήσει πὼς ἡ πλειοψηφία τῶν Μουσουλμάνων εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι καὶ ὄχι βίαιοι, ἐνῶ προσέθεσε πὼς οἱ πιστοὶ καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς θρησκεῖες θὰ ἔχουν νὰ μοιραστοῦν πολλὰ πράγματα μεταξύ τους.
.               Ὁ πάστορας Gregor Hohberg ἐπισήμανε ἀπὸ τὴν πλευρά του τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Οἶκος θὰ κατασκευαστεῖ στὸ σημεῖο ποὺ κάποτε φιλοξενοῦσε τὴν πρώτη ἐκκλησία τοῦ Βερολίνου τὸν 12ο αἰώνα καὶ εἶπε χαρακτηριστικά: «Μία συναγωγή, ἕνα τζαμὶ καὶ μία ἐκκλησία κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια στέγη θὰ εἶναι τὸ παράδειγμα τῆς οἰκουμενικότητας καὶ τῆς συμφιλίωσης ποὺ θέλουμε νὰ δώσουμε σὲ μία πόλη μὲ ἑκατομμύρια ἐπισκέπτες ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου». Τὸ χρονοδιάγραμμα ὁλοκλήρωσης τοῦ ναοῦ ἔχει ὁριστεῖ μέσα στὸ 2016 μὲ δεδομένο ὅτι θὰ ὑπάρξει ἔγκαιρη ἀνταπόκριση γιὰ τὶς δωρεὲς ποὺ ἀπαιτοῦνται.
.             Στὸ παρελθόν, διαφορετικὲς θρησκεῖες ἔχουν χρησιμοποιήσει τὰ ἴδια τὰ κτίρια, ἀλλὰ δὲν ἦταν στὸ ἴδιο χρονικὸ διάστημα. Γιὰ παράδειγμα, τζαμιὰ στὴ νότια Ἱσπανία μετατράπηκαν σὲ καθεδρικοὺς ναούς, μετὰ τὴν κατάκτηση [sic] τῆς χώρας ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς. [Ἐρώτηση «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»:  Τὸ Ἰσλάμ ἆραγε προηγήθηκε τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Ἰβηρικὴ χερσόνησο; Ἔτσι μόνον ὡς ἁπλῆ ἀπορία!] Ἀντιθέτως στὴν Τουρκία, ἐκκλησίες μετατράπηκαν σὲ τζαμιά. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Τόσο ἁπλά. Τί ὡραία διατύπωση. Θυμίζει τὸν περιλάλητο “συνωστισμό”!]


ΠΗΓΗ: news247 (ἀπὸ bbc) ἐπιμ.: Στέφανος Νικήτας