Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Κριτική στην Εισήγηση του Πειραιώς κ. Σεραφείμ περί Αποτειχίσεως, του π. Ευθ. Τρικαμηνά




Β΄ Μέρος

 Μέ τήν εἰσήγησι αὐτή τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς Σεραφείμ θά μᾶς δοθῆ ἡ εὐκαιρία, πέραν τοῦ ὅτι θά ἀποκαλύψουμε τίς θέσεις καί τούς σκοπούς τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν (καθ’ ὅσον ὁ ἐν λόγῳ Μητροπολίτης θεωρεῖται μπροστάρης καί πρωτοπαλλίκαρο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν), νά ὁμιλήσωμε καί γιά βασικά καί φλέγοντα ἐκκλησιαστικά θέματα, τά ὁποῖα ὀφείλουν νά γνωρίζουν ὅλοι οἱ συνειδητοί Ὀρθόδοξοι.

Νομίζουμε κατ’ ἀρχάς ὅτι ἐπελέγη ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὡς δῆθεν συνήγορος τῶν θεωριῶν τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, σκοπίμως· διότι ὑπάρχει ἡ ἐντύπωσις σέ Οἰκουμενιστές καί Ἀντιοικουμενιστές ὅτι  μόνον ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι αὐτός πού ὑπερασπίζεται τήν ἀποτείχισι καί καταπολεμᾶ τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα τῶν σημερινῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί, ὡς ἐκ τούτου, ἄν ἀποδείξουν ὅτι αὐτός ὁ ὁμολογητής ἅγιος εἶναι ὑπέρμαχος τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ 15ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ὅτι δέν ἀποτειχίσθηκε κατά τήν περίοδο τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, νομίζουν ὅτι θά ἐπικρατήσουν οἱ θεωρίες των καί θά κατασταλοῦν οἱ ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων. Δέν ὑπάρχει ὅμως μεγαλύτερη ἀπάτη καί διαστροφή τῆς ἀληθείας ἀπό αὐτήν.
Διότι, ἄν ἐστηρίζετο ἡ ἀποτείχισις (ὅπως διδάσκουν) καί ἡ ἐν καιρῷ αἱρέσεως στάσις τῶν Ὀρθοδόξων σέ ἕναν μόνον ἅγιο, ἀσφαλῶς ἡ πράξις αὐτή τῆς ἀποτειχίσεως θά ἀποτελοῦσε κακόδοξη καινοτομία, ἀφοῦ θὰ ἀντιστρατευόταν τὴν Ἱερά Παράδοσι καί θά ἦτο πλάνη, διότι θά ἐπαρουσιάζετο ὁ ἅγιος αὐτός νά ἀντιστρατεύεται στήν Ἁγ. Γραφή, στούς ἱερούς Κανόνες, στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί σέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι.
Τό ἀναφέρομε λοιπόν ἐξ  ἀρχῆς, ὅτι ἡ ἀποτείχισις δὲν ἀποτελεῖ διδασκαλία ἑνός Ἁγίου, ἀλλὰ στηρίζεται κατ’ ἀρχάς στόν ἴδιο τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, δηλαδή στήν Ἁγία Γραφή, εἰς τήν ὁποία ὑπάρχουν περισσότερα ἀπό εἴκοσι (20) χωρία, τά ὁποῖα ὁμιλοῦν γιά τήν ἀποτείχισι καί τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες.
Ἡ ἀποτείχισις ἐν συνεχείᾳ (ἄν καί κάθε ἄλλη στήριξι θά ἦτο περιττή, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος ὁ Θεός ὁμιλεῖ δι’ αὐτήν) στηρίζεται στούς ἱερούς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι περιφρουροῦν καί προστατεύουν τήν Ἁγία Γραφή καί ὁμιλοῦν καί αὐτοί γιά τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες. Στηρίζεται, ἀκόμη, στήν διδασκαλία ὅλων, ἀνεξαιρέτως ὅλων τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί μέ τήν σειρά των ἑρμηνεύουν τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί προστατεύουν ἀπό τήν πλάνη κάθε καλοπροαίρετο πιστό.
Ὡς ἐκ τούτου, ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, δὲν εἶναι ἐφευρέτης καινοτόμων ἐνεργειῶν, ἀλλὰ εἶναι καί αὐτός ἕνας ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος στήν ἐποχή του μέ λόγια καί ἔργα ὑπερασπίσθηκε καί συνοδοιπόρησε μέ τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς· δέν εἶναι ὁ ἀντιρρησίας καί ὁ ἐπαναστάτης, ὅπως θέλουν νά τόν παρουσιάσουν οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Ἀντιοικουμενιστές, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων, σέ ὅλα συμφωνοῦν καί συμπορεύονται, ἐφ’ ὅσον εἶναι μεταξύ των ἑνωμένοι καί ἐνσωματωμένοι ἐκκλησιαστικῶς· καί ἐφ’ ὅσον στήν Ἐκκλησία ὑπάρχει μία μόνο ἑνότης, ἡ ἑνότης τῆς πίστεως.
Ἀπό ὅλα αὐτά γίνεται ἀντιληπτό ὅτι, ἄν οἱ Ἀντιοικουμενιστές καταφέρουν νὰ διαστρέψουν τὴν εἰκόνα ποὺ διαχρονικὰ ἔχει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία γιὰ τὸν Ὅσιο καί μᾶς πείσουν ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἶναι ὁ ἀντιρρησίας καί ἐπαναστάτης καί ὁ μόνος ὑπέρμαχος τῆς ἀποτειχίσεως, ἐνῶ, ὅλα τά ἄλλα (δηλαδή ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ ἱεροί Κανόνες καί ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων) δέν διδάσκουν τὴν ἀπομάκρυνσι ἀπὸ τήν κάθε αἵρεσι (καί μάλιστα τὴν Παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), τότε φέρνουν τὴν Ἱερά Παράδοσι στά μέτρα τους καί τήν παρουσιάζουν συνήγορο τῆς διδασκαλίας τους, δηλαδὴ παρουσιάζουν τούς Ἁγίους νά διδάσκουν τόν ἐφησυχασμό, τό βόλεμα καί τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως διά τοῦ χαρτοπολέμου.
Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὅταν προκαλοῦμε τούς Ἀντιοικουμενιστές νά μᾶς κατοχυρώσουν Ἀγιογραφικῶς, Κανονικῶς καί Πατερικῶς τίς θεωρίες των, κάνουν πώς δέν καταλαβαίνουν· σάν νά τούς ὁμιλοῦμε, κατά τό δή λεγόμενο, κινέζικα, πηγαίνουν ἀλλοῦ τό θέμα, ἐκνευρίζονται καί, τελικῶς, ἐπικαλοῦνται τήν τακτική καί πρακτική τῶν συγχρόνων γερόντων, λές καί οἱ σύγχρονοι γέροντες εἶναι ἀνώτεροι ἀπό τίς Γραφές, τούς Κανόνες καί τούς Πατέρες καί σέ τελική ἀνάλυσι ἀνώτεροι ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό, ὁ Ὁποῖος ὡμίλησε μέ τά στόματα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων.

Στήν προκειμένη περίπτωσι  τῆς εἰσηγήσεώς του, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, προσπάθησε νά ἀποδείξη ὅτι ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης οὔτε ἀποτείχισι ἔκανε, οὔτε κἄν διακοπή τῆς μνημονεύσεως· ἁπλῶς (ἰσχυρίστηκε ὁ Πειραιῶς) ὑπῆρξε μία ψυχρότης μεταξύ αὐτοῦ καί τῶν δύο Πατριαρχῶν τῆς ἐποχῆς του, τῶν Ἁγίων δηλαδή Ταρασίου καί Νικηφόρου.
Μέ αὐτόν τόν τρόπο καί τήν μέθοδο προσπάθησε νά ὑπαγάγη τόν ὅσιο στό στρατόπεδο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, καί ἐφησυχαστῶν, καί χαρτοπολεμιστῶν, μέ ἀπώτερο σκοπό, ὅπως ἀναφέραμε, νά καταστείλη τίς ἀνησυχίες τῶν Ὀρθοδόξων γιά τήν ἀλλαγή τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας καί τήν προσαρμογή της στή Ν. Ἐποχή, στήν Παγκοσμιοποίησι καί στήν Πανθρησκεία.
Καταλαβαίνει λοιπόν ἕκαστος ὅτι  εἶναι καθῆκον μας νά ὁμιλήσωμε καί νά ἀποκαλύψωμε ὅλη αὐτήν τήν ἀπάτη, στήν ὁποία ἠθέλησε νά μᾶς ὁδηγήση ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς,

«Στη ζωή πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι ο Θείος Έρωτας»!

O ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ



Φωτο 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης


Ένα κρύο πρωί Απρίλιος του 1988, αμέσως μετά το Πάσχα, ξεκίνησα για το Άγιο Όρος χωρίς να έχω μέσα μου πολλές ελπίδες να τον βρω γιατί είχα ακούσει ότι πολλοί άνθρωποι και μάλιστα πολύ πιο πιστοί από μένα πήγαιναν πολλές φορές και περίμεναν ώρες πολλές έξω από το καλύβι του χωρίς να μπορέσουν να τον δούνε.
Μόλις έφτασα στο Άγιο Όρος, (στην Δάφνη), πήρα το λεωφορείο, εγώ και ένα παιδί από την Λάρισα που ήταν πολύ θρησκευόμενο και πήγαινε και αυτός να βρει τον Άγιο Παππούλη, για να πάμε στις Καρυές.
Καθώς ανεβαίναμε την πλαγιά ένοιωσα μια άσχημη διάθεση και είχα κιόλας μετανιώσει που είχα αφήσει την Θεσσαλονίκη με τις συνήθειες μου και τις ανέσεις μου για να βρεθώ σε ένα τόπο «καθυστερημένο»,

Ο Λαός του Θεού τους υποχρέωσε να αναγνωρίσουν τον ΑΓΙΟΝ του Θεού και Άγιον του Λαού, αλλά οι ίδιοι πώς θα "χωνέψουν" αυτήν την Επιστολή του Αγίου;



Δυστυχς, τ θράσσος τν Οκουμενιστν εναι ...πύθμενο!


Πηγή: "Τρελογιάνης"
Επιστολή γέροντος Παϊσίου

Εν Αγίω Όρει, τη 23η Ιανουαρίου 1969.

Επειδή βλέπω τον μεγάλον σάλον, που γίνεται εις την Εκκλησίαν

μας, εξαιτίας των διαφόρων φιλενωτικών κινήσεων και των επαφών του Πατριάρχου μετά του Πάπα, επόνεσα κι εγώ σαν τέκνον Της και εθεώρησα καλόν, εκτός από τις προσευχές μου, να στείλω κι ένα μικρό κομματάκι κλωστή (που έχω σαν φτωχός Μοναχός), διά να χρησιμοποιηθεί και αυτό, έστω και για μια βελονιά, διά το πολυκομματιασμένο φόρεμα της Μητέρας μας. Πιστεύω ότι θα κάμετε αγάπην και θα το χρησιμοποιήσετε διαμέσου του θρησκευτικού σας φύλλου. Σας ευχαριστώ.

      Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμην εν πρώτοις απ’ όλους, που
τολμώ να γράψω κάτι, ενώ δεν είμαι ούτε άγιος ούτε θεολόγος. Φαντάζομαι ότι θα με καταλάβουν όλοι, ότι τα γραφόμενα μου δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος διά την γραμμήν και κοσμικήν αγάπην δυστυχώς του πατέρα μας κ. Αθηναγόρα. Όπως φαίνεται, αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν του κάμνει καμμίαν εντύπωσι, επειδή είναι πολύ σεμνή.

Αυτή η αγάπη, που ακούστηκε από την Πόλη, βρήκε απήχηση σε πολλά παιδιά του, που την ζουν εις τας πόλεις. Άλλωστε αυτό είναι και το πνεύμα της εποχής μας: η οικογένεια να χάση το ιερό νόημά της από τέτοιου είδους αγάπες, που ως σκοπόν έχουν την διάλυσιν και όχι την ένωσιν…

Με μία τέτοια περίπου κοσμική αγάπη και ο Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ενώ θα έπρεπε να δείξει αγάπη πρώτα σ’ εμάς τα παιδιά του και στη Μητέρα μας Εκκλησία, αυτός, δυστυχώς, έστειλε την αγάπη του πολύ μακριά. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπαύσει μεν όλα του τα κοσμικά παιδιά, που αγαπούν τον κόσμον και έχουν την κοσμικήν αυτήν αγάπην, να κατασκανδαλίση, όμως, όλους εμάς, τα τέκνα της Ορθοδοξίας, μικρά και μεγάλα που έχουν φόβο Θεού.

Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεόν, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει.

Θα ήθελα να παρακαλέσω θερμά όλους τους φιλενωτικούς αδελφούς μας: Επειδή το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών είναι κάτι το πνευματικόν και ανάγκην έχουμε πνευματικής αγάπης, ας το αφήσουμε σε αυτούς που αγάπησαν πολύ τον Θεόν και είναι θεολόγοι, σαν τους Πατέρες της Εκκλησίας, και όχι νομολόγοι, που προσφέρανε και προσφέρουν ολόκληρο τον εαυτόν τους εις την διακονίαν της Εκκλησίας (αντί μεγάλης λαμπάδας), τους οποίους άναψε το πυρ της αγάπης του Θεού και όχι ο αναπτήρας του νεωκόρου. Ας γνωρίζωμεν ότι δεν υπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, αλλά και πνευματικοί. Επομένως η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί να αντιμετωπισθή με συνεταιρισμόν αμαρτωλών (διότι διπλήν οργήν θα λάβωμεν), αλλά με μετάνοιαν και τήρησιν των εντολών του Κυρίου.

Επίσης ας γνωρίσωμεν καλά ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν έχει καμμίαν έλλειψιν. Η μόνη έλλειψις, που παρουσιάζεται, είναι η έλλειψις σοβαρών Ιεραρχών και Ποιμένων με πατερικές αρχές. Είναι ολίγοι οι εκλεκτοί, όμως δεν είναι ανησυχητικόν. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι Ναός, που κτίζεται από πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός «και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται. εφ’ όν δ’ αν πέση, λικμήσει αυτόν» (Ματθ. κα΄ 44-45). Ο Κύριος, όταν θα πρέπει, θα παρουσιάσει τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, διά να συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, διά να ομολογήσουν την Ορθόδοξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν και να δώσουν χαράν μεγάλην εις την Μητέρα μας.

Εις τους καιρούς μας βλέπομεν ότι πολλά πιστά τέκνα της Εκκλησίας μας, Μοναχοί και λαϊκοί, έχουν δυστυχώς αποσχισθή από αυτήν εξαιτίας των φιλενωτικών. Έχω την γνώμην ότι δεν είναι καθόλου καλόν να αποχωριζώμεθα από την Εκκλησίαν κάθε φορά που θα πταίη ο Πατριάρχης, αλλά από μέσα, κοντά στην Μητέρα Εκκλησία, έχει καθήκον και υποχρέωσι ο καθένας ν’ αγωνίζεται με τον τρόπον του. Το να διακόψει το μνημόσυνον του Πατριάρχου, να αποσχισθή και να δημιουργήσει ιδικήν του Εκκλησίαν και να εξακολουθή να ομιλή υβρίζοντας τον Πατριάρχην, αυτό, νομίζω, είναι παράλογον.

Εάν διά την α ή την β λοξοδρόμησι των κατά καιρούς Πατριαρχών χωριζώμεθα και κάνωμεν δικές μας Εκκλησίες –Θεός φυλάξοι!– θα ξεπεράσωμεν και τους Προτεστάντες ακόμη. Εύκολα χωρίζει κανείς και δύσκολα επιστρέφει. Δυστυχώς, έχουμε πολλές «Εκκλησίες» στην εποχή μας. Δημιουργήθηκαν είτε από μεγάλες ομάδες ή και από ένα άτομο ακόμη. Επειδή συνέβη στο Καλύβι των (ομιλώ διά τα εν Αγίω Όρει συμβαίνοντα) να υπάρχει και Ναός, ενόμισαν ότι μπορούν να κάνουν και δική τους ανεξάρτητη Εκκλησία. Εάν οι φιλενωτικοί δίνουν το πρώτο πλήγμα στην Εκκλησία, αυτοί, οι ανωτέρω, δίνουν το δεύτερο. Ας ευχηθούμε να δώση ο Θεός τον φωτισμόν Του σε όλους μας και εις τον Πατριάρχην μας κ. Αθηναγόραν, διά να γίνη πρώτον η ένωσις αυτών των «Εκκλησιών», να πραγματοποιηθή η γαλήνη ανάμεσα στο σκανδαλισμένο Ορθόδοξο πλήρωμα, η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των Ορθοδόξων Ανατολικών Εκκλησιών, και κατόπιν ας γίνει σκέψις διά την ένωσιν μετά των άλλων «Ομολογιών», εάν και εφ’ όσον ειλικρινώς επιθυμούν ν’ ασπασθούν το Ορθόδοξον Δόγμα.

Θα ήθελα ακόμη να ειπώ ότι υπάρχει και μία τρίτη μερίδα μέσα εις την Εκκλησίαν μας. Είναι εκείνοι οι αδελφοί, που παραμένουν μεν πιστά τέκνα Αυτής, δεν έχουν όμως συμφωνίαν πνευματικήν αναμεταξύ τους. Ασχολούνται με την κριτικήν ο ένας του άλλου και όχι διά το γενικώτερον καλόν του αγώνος. Παρακολουθεί δε ο ένας τον άλλον (περισσότερον από τον εαυτόν του) εις το τί θα είπη ή τί θα γράψη, διά να τον κτυπήση κατόπιν αλύπητα. Ενώ ο ίδιος, αν έλεγε ή έγραφε το ίδιο πράγμα, θα το υπεστήριζε και με πολλές μάλιστα μαρτυρίες της Αγίας Γραφής και των Πατέρων. Το κακό που γίνεται είναι μεγάλο, διότι αφ’ ενός μεν αδικεί τον πλησίον του, αφ’ ετέρου δε και τον γκρεμίζει μπροστά στα μάτια των άλλων πιστών. Πολλές φορές σπέρνει και την απιστία στις ψυχές των αδυνάτων, διότι τους σκανδαλίζει. Δυστυχώς, μερικοί από εμάς έχουμε παράλογες απαιτήσεις από τους άλλους. Θέλουμε οι άλλοι να έχουν τον ίδιο με εμάς πνευματικόν χαρακτήρα. Όταν κάποιος άλλος δεν συμφωνεί με τον χαρακτήρα μας, δηλαδή ή είναι ολίγον επιεικής ή ολίγον οξύς, αμέσως βγάζομεν το συμπέρασμα ότι δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Όλοι χρειάζονται εις την Εκκλησίαν. Όλοι οι Πατέρες προσέφεραν τας υπηρεσίας των εις Αυτήν. Και οι ήπιοι χαρακτήρες και οι αυστηροί. Όπως διά το σώμα του ανθρώπου είναι απαραίτητα και τα γλυκά και τα ξινά, και τα πικρά ακόμη ραδίκια (το καθένα έχει τις δικές του ουσίες και βιταμίνες), έτσι και διά το Σώμα της Εκκλησίας. Όλοι είναι απαραίτητοι. Ο ένας συμπληρώνει τον πνευματικόν χαρακτήρα του άλλου και όλοι είμεθα υποχρεωμένοι να ανεχώμεθα όχι μόνον τον πνευματικόν του χαρακτήρα, αλλά ακόμη και τις αδυναμίες που έχει σαν άνθρωπος.

Και πάλιν έρχομαι να ζητήσω ειλικρινώς συγγνώμην από όλους, διότι ετόλμησα να γράψω. Εγώ είμαι ένας απλός Μοναχός και το έργον μου είναι να προσπαθώ, όσο μπορώ, να απεκδύωμαι τον παλαιόν άνθρωπον και να βοηθώ τους άλλους και την Εκκλησίαν μέσω του Θεού διά της προσευχής. Αλλ’ επειδή έφθασαν μέχρι το ερημητήριό μου θλιβερές ειδήσεις διά την Αγίαν Ορθοδοξίαν μας, επόνεσα πολύ και εθεώρησα καλό να γράψω αυτά που ένοιωθα.

Ας ευχηθούμε όλοι να δώση ο Θεός την χάριν Του και ο καθένας μας ας βοηθήση με τον τρόπον του διά την δόξαν της Εκκλησίας μας.


Με πολύν σεβασμόν προς όλους.


Ένας Μοναχός Ερημίτης.


(Γέρων Παΐσιος)

Τα κατάφερε ο Αργολίδος. Μας συγκίνησε με την ομιλία του! Θα μας κάνει όλους μιμητές του Πάπα! Υιοθετεί πλήρως την Οικουμενιστική κακοδοξία.



Ὅπως εἶχε προαναγγελθεῖ, πραγματοποιήθηκε τὴν Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015, ἡ παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ Πάπα Φραγκίσκου «Γιὰ μιὰ ἐκκλησία φτωχὴ καὶ τῶν φτωχῶν» ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνθρωπιστικῶν Ἐπιστημῶν. Στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου ἔλαβε μέρος καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος Νεκτάριος, μαζὶ μὲ τὸν συγγραφέας Σταῦρο Ζουμπουλάκη καὶ τὸν παπικὸ Ἱερέα π. Θεόδωρο Κοντίδη.
Ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Νεκτάριου, θὰ ἱκανοποίησε πλήρως, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Πάπα, καὶ τὸν Οἰκουμενιστῆ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ βρεῖ καλύτερο Ἕλληνα Ἐπίσκοπο, ποὺ παρουσίαζε μὲ καλύτερο τρόπο βιβλίο τοῦ Πάπα κατὰ τὴν οἰκουμενιστικὴ κακοδοξία.
Ἂν κάποιος ἀκροατὴς δὲν γνώριζε ποιοῦ τὸ βιβλίο παρουσιάζουν, ἀσφαλῶς θὰ νόμιζε πὼς ὁ κ. Νεκτάριος παρουσίαζε ἕνα ὀρθόδοξο βιβλίο, κάποιου ἁπλοῦ καὶ ταπεινοῦ Ὀρθόδοξου Ποιμένα. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία μὲ τὰ μυστήριά της καὶ τοὺς Ποιμένες της, δὲν εἶχε τίποτα νὰ ζηλέψει -ὅπως παρουσιάστηκε-  ἀπὸ τὴν "ἀδελφή της" Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Ὁ Πάπας παρουσιάστηκε σὰν κανονικὸς Ἐπίσκοπος καὶ ποιμένας πρότυπο, ποὺ οἱ Ὀρθόδοξοι Ποιμένες, ἔχουν πολλὰ νὰ πάρουν ἀπὸ τὶς διδασκαλίες του καὶ τὸ παράδειγμά του. Οὐδεμία λέξη γιὰ τὸ ὅτι παρουσίαζε βιβλίο αἱρετικοῦ. Ὁ αἱρετικὸς Πάπας-λύκος παρουσιάστηκε σὰν Ποιμένας, ἀρχηγὸς τῶν προβάτων. Ἀλήθεια, φαντάζεται κανεὶς τὸν Μ. Ἀθανάσιο νὰ πλέκει τὸ ἐγκώμιο τοῦ Ἀρείου; Κι ὅμως, ὁ μητροπολίτης Ἀργολίδος ἐπέλεξε νὰ πλέξει τὸ Ἐγκώμιο σὲ ἕνα θεατρίνο Πάπα, τὸν ψευδο-Ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης.
Στὸ τέλος προσπάθησε νὰ δικαιολογήσει τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου ἑνὸς αἱρετικοῦ. Καὶ ποιά δικαιολογία ἔφερε; Διαβάστε τη γιὰ νὰ μάθετε ποιοὺς Ποιμένες προτείνουν καὶ ἐκλέγουν οἱ σύγχρονοι Ἀρχιεπίσκοποι καὶ Ἐπίσκοποι γιὰ νὰ διαποιμάνουν «ὀρθόδοξα» τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ θαυμάστε γιὰ τὴν ὀρθοδοξία τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος. Εἶπε:
«Ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, Οἰκουμενικὸς διδάσκαλος Μ. Βασίλειος, συνέθεσε τὴν πρώτη στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Φιλοκαλία μὲ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Ὠριγένη»!

Οἰκουμενισμὸς ἔχει φωλιάσει γιὰ καλὰ στὶς κεφαλὲς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ νέα Ἐκκλησία εἶναι ἐδῶ. Καὶ ὁ μητροπολίτης Κονίτσης καὶ κάθε Μητροπολίτης θὰ ἀναλίσκεται, μὴν τυχὸν καὶ τοῦ ξεφύγει κάποια γυναῖκα καὶ ἁγιασθεῖ μετὰ ἀνδρός, ποιά εἶναι τὰ ἔσοδα ἀπὸ τὰ παγκάρια, σὲ ποιά ὀνομαστήρια καὶ συνευωχία συναδέλφου τους Μητροπολίτη ἔχουν ὑποχρέωση νὰ παραστοῦν. Καὶ ὁ κάθε Οἰκουμενιστὴς Μητροπολίτης, Σύρου, Δημητριάδος, Μεσσηνίας κλπ., καὶ προσφάτως ὀ Ἀργολίδος, θὰ συγχωροῦνται ἀπὸ τὴν ἀγαπητικὴ καὶ φιλάδελφη καρδιὰ τῶν συνεπισκόπων του καὶ φυσικὰ ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῶν Ἐπισκόπων. Ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες Οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες, λόγοι καὶ πράξεις.
(Θὰ ἐπανέλθουμε γιὰ εὐρύτερο σχολιασμό).

Ἀπομαγνητοφωνημένα ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτη Ἀργολίδος κ. κ. Νεκτάριου (ποὺ θὰ τὴν ἀκούσετε ἐδῶ):
«Μὲ μαγνήτισε ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου τοῦ Πάπα Φραγκίκσου... Μὲ ἄγγιξε βαθειά, γιατὶ διέκρινα ὅτι πολλὰ πράγματα μὲ ἐκφράζουν. Ἀκολούθησε ἡ πρόσκληση τοῦ ἀγαπητοῦ μου Σταύρου (Ζουμπουλάκη). Δίστασα γιατὶ ἔνιωσα ὅτι μπαίνω σὲ βαθειὰ νερά. Οἱ δισταγμοί μου κάμφθηκαν χάρις στὴν ἀγάπη καὶ ἐκτίμηση ποὺ τρέφω στὸν ἀγαπητό μου φίλο Σταῦρο...
Τὸ βιβλίο ἔχει καὶ ἕνα ποιμαντικὸ περιεχόμενο. Ἤθελα νὰ τὸ προσεγγίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὀπτικὴ γωνιά. Πῶς δηλαδὴ βλέπει ἕνας ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος καὶ ποιμένας, αὐτὰ ποὺ λέει, κηρύττει καὶ πράττει ἕνα καθολικὸς ποιμένας καὶ ἐπίσκοπος καὶ δὴ ὁ προκαθήμενος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας Πάπας Φραγκίσκος.
Θὰ σταθῶ ἀρχικὰ στὴ λέξη Πάπας, ἡ ὁποία, ὅπως καὶ ἡ δική μας παπάς, εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ λέξη Πατέρας.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τουλάχιστον στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο ἡ λέξη αὐτὴ κυριαρχεῖ στὰ λαϊκὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴ λέξη ἱερέας. Εἶναι γνωστὸ ὅτι μὲ τὴν ἐξάπλωση τοῦ