Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Εβδομάδα οικουμενιστικών συμπροσευχών και στο... Δουβλίνο!

Εβδομάδα οικουμενιστικών συμπροσευχών για την Χριστιανική Ενότητα

(18-25 Ιανουαρίου 2015) 



ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ»

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΑΚΟΗ
–ΩΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑ ΜΕΛΗ– ΣΤΟ Π.Σ.Ε.
ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ!


Ελληνορθόδοξη ενορία στο Δουβλίνο

Τοῦ συνεργάτη μας Persea

Δεν πέρασε πολύς καιρός απο την προηγούμενη ανάρτησή μας όπου περιγράφαμε το πως η Ελληνορθόδοξη ενορία του Ευαγγελισμού στο Δουβλίνο (εδώ)
, υπαγόμενη στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μ. Βρεττανίας (εδώ) κάτω από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο, προσκάλεσε τον Αγγλικανό αρχιεπίσκοπο του Δουβλίνου να παρευρεθεί

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΝΙΕΡΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ



Οι Ιεράρχες ζήλεψαν τους Τζιχαντιστές και τους Χομεϊνικούς.


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Ειλικρινά η αίσθηση ότι το ολίσθημα της Ιεράς Συνόδου της επίσημης Ελλαδικής εκκλησίας δεν έχει τέλος, αυθόρμητα μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Αφού ταυτίστηκαν τα τελευταία χρόνια με το προδοτικό και αντιχριστιανικό πολιτικό σύστημα, αφού αδιαφορήσαν σκανδαλωδώς για το ποίμνιο που σέρνεται έρμαιο κάθε οικουμενιστικής παρεκτροπής που οι ίδιοι στήριξαν, αφού έλυσαν

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά: «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Ορθοδόξου Πίστεως», Αρχιμ. Ιωὴλ Κωνστάνταρος

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά




Ἀπόστολος: Ἑβρ. ιγ´ 7-16

Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιζ´ 12 – 19

Ἦχος βαρύς – Ἑωθινόν: Ι´



Τὸ ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ διδασκόμεθα ἀπὸ τὴν ζωή τῶν Ἁγίων μας, ἀπὸ τὴν ζωή δηλαδὴ τῶν προσώπων, ποὺ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας κατέκτησαν τὸν φωτισμὸ καὶ ἔφθασαν στὴ θέωση, αὐτὸ διακηρύσσετε ξεκάθαρα στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἀποστολικοῦ μας ἀναγνώσματος. “Ἀδελφοί, μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς, μιμεῖσθε τὴν πίστιν”.

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν “ἡγουμένων”, τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τοὺς τιμᾶ καὶ τοὺς προβάλλει ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση ἀπ᾽ ὅλους τοὺς πιστούς, κυρίως ὅμως ἀπὸ τοὺς ποιμένες, ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν σωστὴ καθοδήγηση τοῦ ποιμνίου.

Ὑπῆρξαν μεγάλοι Ἱεράρχες, ἀκατάβλητοι ἀγωνιστὲς τῆς Ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ σοφοὶ διδάσκαλοι τῆς πίστεως. Ὀρθοτόμησαν μέσα στὶς ἅγιες Οἰκουμενικὲς συνόδους, ὁ μὲν Ἅγιος Ἀθανάσιος στὴν Α´, ὁ δὲ ἅγιος Κύριλλος στὴν Γ´ καὶ ὁ δυναμικός τους χαρακτῆρας ἀποδεικνύει τί ἦθος ἀλλὰ καὶ τί ἀγωνιστικότητα χρειάζεται σὲ κάθε ἐποχὴ νὰ φέρουν οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, χαρακτηρίζεται ὡς ὁ “ἁγιώτερος τῶν ἡρῴων καὶ ὁ ἡρωϊκώτερος τῶν ἁγίων”.

Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου, τὸ νὰ μνημονεύουμε δηλ. τοὺς ἁγίους καὶ νὰ παραδειγματιζόμεθα ἀπὸ τὴν ὅλη ἀναστροφὴ καὶ τὸ μακάριο τέλος τους, εἶναι πολὺ σπουδαία καὶ πρῶτα ἀπ' ὅλα τὴν ὑπαγορεύει αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Αὐτὸ συμβαίνει διότι ὁ πιστὸς χριστιανὸς ἔχει ἀνάγκη προτύπων καὶ παραδειγμάτων. Καὶ ἄνευ ἀντιλογίας μετὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὰ πρότυπά μας εἶναι οἱ ἐπίσημοι καὶ αὐθεντικοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν εἶναι κάποιοι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, οὔτε κάποιοι διανοούμενοι, οὔτε ὅσοι φιλοσοφοῦν τὴν πίστη. Δὲν εἶναι ἀκόμα ὅσοι βρίσκονται σὲ θώκους ὑψηλοὺς μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποσποῦν λόγω θέσεως τὸν σεβασμὸ τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

Εἶναι οἱ θεοφόροι ἅγιοι τῶν ὁποίων τὰ ἱερὰ λείψανα τιμοῦμε καὶ ἀσπαζόμεθα. Εἶναι αὐτοί, ποὺ κράτησαν τὴν μοναδικότητα τῆς πίστεως “ἕως θανάτου”! Εἶναι αὐτοί, ποὺ δὲν ἐρωτοτροποῦν μὲ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση ἀλλὰ στεντορείᾳ τῇ φωνῇ διασαλπίζουν πρὸς κάθε κατεύθυνση: “οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως”, ἔστω κι ἂν αὐτὸ συνεπάγεται ὑπογραφὴ διά τοῦ ἰδίου αἵματος.

Οἱ ἅγιοι καθοδηγητές μας εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ βιώνουν διὰ τῶν θείων μυστηρίων καὶ τῆς ἱερᾶς καρδιακῆς προσευχῆς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ ταυτοχρόνως “κρατοῦν τῆς ὁμολογίας”!

Διά τῆς ὅλης τους ζωῆς καὶ τῶν ἀκαταπαύστων ἀγώνων τους ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου πίστεως ἀποδεικνύουν στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅπου γῆς ὅτι ἡ “ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστις τοῖς ἁγίοις” (Ἰούδα 3), δὲν διαφοροποιεῖται καὶ δὲν ἀλλοιοῦται ἀναλόγως μὲ τοὺς καιροὺς καὶ τὰ σχέδια τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου, ἀφοῦ “ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Αὐτός, χθὲς καὶ σήμερον, ὁ Αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας”.

Ἐὰν ἡ θέση αὐτὴ ἰσχύει γιὰ κάθε ἐποχή, πολὺ περισσότερο ὅμως ἰσχύει σήμερα. Σήμερα ποὺ ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι τόσο ἔξωθεν, ὅσο “ἐντὸς τῶν πυλῶν” τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Θεωρίες πρωτόγνωρες καὶ ἀπαράδεκτες κατὰ τοὺς πατέρας καὶ διδασκάλους, κάνουν ὄχι πλέον δειλὰ τὴν ἐμφάνισή τους, ἀλλὰ μὲ θράσος καὶ ἀδιαντροπιὰ μεταδίδονται ἀπὸ “ἄμβωνας ὑψηλοὺς καὶ ἐπηρμένους”. Θεωρίες ποὺ στοχεύουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως, τουτέστιν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας μας· θεωρίες ποὺ διευρύνουν κατὰ τρόπο ἀπαράδεκτο τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας ἢ προσφέρουν τὸν τίτλο τῆς Ἐκκλησίας σὲ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις, ὅπως ὁ παπισμός, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ “βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως” αὐτὸ δηλ. τὸ λεγόμενο “παγκόσμιο συμβούλιο τῶν ἐκκλησιῶν”, θεωροῦνται πλέον ὡς δεδομένα καὶ παγιωμένα σὲ εὐρεῖς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους.

Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν πανσπερμία τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων, ἡ θεόπνευστη Ἀποστολικὴ προτροπὴ “διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε” (Ἑβρ. ιγ΄9) θεωρεῖται ὡς ξεπερασμένη καὶ ὅσοι πιστοὶ καὶ ποιμένες τὴν ἐφαρμόζουν, τοὺς προσάπτεται ὁ τίτλος τοῦ “φανατικοῦ” καὶ τοῦ “μισαλλόδοξου”. Καὶ ναὶ μέν, κάποτε ἐκήρυσσαν οἱ ὑπεύθυνοι ἐπὶ τῶν αἱρέσεων βάσει αὐτῆς τῆς Ἀποστολικῆς προτροπῆς ὅτι εἶναι ἀνάγκη ἅπαντες οἱ πιστοί, κυρίως ὅμως οἱ νέοι ἄνθρωποι, νὰ προστατεύονται ἀπὸ τὶς ποικίλες αἱρέσεις καὶ τὶς λεγόμενες καταστροφικὲς λατρεῖες. Τώρα ὅμως, ὁ Ἀποστολικὸς αὐτὸς λόγος, ὅπως ἐξελίσσονται τὰ πράγματα, ἰσχύει πρωτίστως γιὰ ὅσους ἐκ τῶν ποιμένων ἐλησμόνησαν ὅτι εἶναι διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ συνεχιστὲς τῶν ἁγίων καὶ αἰσθάνονται ὅτι (ξεπεσμένοι ὄντες) ἀποτελοῦν ἕνα γρανάζι σὲ ἕναν παγκόσμιο ὀργανισμό. Σὲ ἕνα ὀργανισμό, ποὺ πρώτιστο σκοπό του ἔχει νὰ ἐπιφέρει μία δῆθεν παν - ανθρώπινη εἰρήνη, μὲ μία πίστη καὶ λατρεία καὶ κυρίως μὲ μία παγκόσμια διοίκηση. Δὲν εἶναι δὲ καθόλου τυχαῖο τὸ γεγονός, πὼς ὅσοι διαφωνοῦν στὰ συστήματα αὐτὰ τοῦ θρησκευτικοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τίθενται στὸ στόχαστρο καὶ ἀναγράφονται στὸν μαῦρο πίνακα τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου.

Ποσῶς μᾶς ἐνδιαφέρει. Μᾶλλον χαιρόμεθα διότι μᾶς ἐμπνέουν. Ὄχι, δὲν μᾶς καθοδηγοῦν οἱ “Δημάδες” τοῦ κόσμου τούτου (Β΄ Τιμ δ΄10), ἀλλὰ οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Μᾶς καθοδηγεῖ ἡ χάρις τοῦ ἀρχηγοῦ μας καὶ τελειωτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. “Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες” (Ἑβρ. ιγ΄13).

Ἀδελφοί μου, τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ μόνο, ποὺ θὰ παραμείνει ἑδραῖο καὶ ἀμετακίνητο, εἶναι ἡ πίστη μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Ἡ παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων ἔτι ἅπαξ θὰ θριαμβεύσει, ἀφοῦ ταυτοχρόνως θὰ ἐξευτελιστοῦν ὅσοι περιφέρουν τὶς ποικίλες κακόδοξες διδαχὲς χρησιμοποιώντας πότε μὲν τὰ γλυκόλογα καὶ τὶς ὑποχωρήσεις, πότε δὲ τὰ φόβητρά τους, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν γιὰ τοὺς πιστούς, παρὰ “βέλος νηπίων” (Ψαλμ. ξγ΄ 8).

Δὲν ἔχουμε λοιπὸν νὰ κλονιστοῦμε. Θὰ παραμένουμε σταθεροὶ στὰ πάτρια, ποὺ διδαχθήκαμε καὶ παραλάβαμε. Ὅσοι δὲ εἶναι ποιμένες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἂς ἀγωνιστοῦν μὲ θάρρος καὶ μὲ ὅσα χαρίσματα τοὺς ἔχει προικίσει ὁ Θεός, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴν “παρακαταθήκην”. Ἄλλωστε, ἐπιζητοῦμε τὴν “μέλλουσαν πόλιν” πρὸς τὴν ὁποίαν καὶ βαδίζουμε. Γι᾽ αὐτὸ ἂς “ἀναφέρομεν” θυσίαν αἰνέσεως διά παντὸς τῷ Θεῷ” (Ἑβρ. ιγ΄15) μέσῳ τῆς ὁμολογίας μας καὶ ἕως θανάτου ἂς ἐμμείνουμε στὴν πίστη τῶν Πατέρων. Εἴθε οἱ Ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος νὰ πρεσβεύουν, ὥστε ὁ θεῖος Δομήτωρ νὰ ἀναδεικνύει ἁγίους καὶ ἀτρομήτους ποιμένας. Ἀμήν.
Ορθόδοξος Τύπος, 09/01/2015

Γράφετε, πάτερ: «Σήμερα ποὺ ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι τόσο ἔξωθεν, ὅσο “ἐντὸς τῶν πυλῶν” τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος», σήμερα ποὺ «θεωρίες στοχεύουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως, ἢ προσφέρουν τὸν τίτλο τῆς Ἐκκλησίας σὲ αἱρέσεις», οἱ ὁποῖες  «θεωροῦνται πλέον ὡς δεδομένα καὶ παγιωμένα σὲ εὐρεῖς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους», πρέπει οἱ ποιμένες νὰ «ἀγωνιστοῦν μὲ θάρρος, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴν “παρακαταθήκην”».

Καὶ πῶς θὰ γίνει αὐτό, πάτερ;

Εὐστοχότατα τὰ λόγια σας, καὶ κατοχυρωμένη ἁγιογραφικὰ ἡ ὑπόδειξή σας: «“Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες” (Ἑβρ. ιγ΄13)».

Ἀλλὰ δυστυχῶς μέχρι ἐδῶ. Διότι  ἡ συμπεριφορά καὶ ἡ πράξη σας εἶναι κακόδοξη καὶ οἰκουμενιστική: Δὲν ἐξέρχεσθε «ἔξω τῆς παρεμβολῆς» (ἐσεῖς καὶ ὁ Ἐπίσκοπός σας), ἀλλὰ παραμένετε σὲ κοινωνία μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκάλεσατε «ἀποκορύφωμα, “βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως”, δηλ. μὲ τὸ λεγόμενο “παγκόσμιο συμβούλιο τῶν ἐκκλησιῶν”»! Ἡ Ἐκκλησία σας, πάτερ, εἶναι μέλος τοῦ Π.Σ.Ε.! Οἱ ἀρχηγοὶ τῆς Παναιρέσεως Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι μνημονεύονται ἀπὸ σὲνα καὶ τὸν Μητροπολίτη σου! Πῶς, λοιπόν, τότε μᾶς λέτε ὅτι «Ὄχι, δὲν μᾶς καθοδηγοῦν οἱ “Δημάδες” τοῦ κόσμου τούτου (Β΄ Τιμ δ΄10), ἀλλὰ οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας»; Ἐκεῖ μᾶς καθοδηγοῦν οἱ Ἅγιοι, πάτερ, στὸ Π.Σ.Ε. καὶ στὶς συμπροσευχές; Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι;

Ὄχι βέβαια· ἔτσι κάνουν οἱ Δημάδες!

Σᾶς θυμίζουμε ἄλλη μιὰ φορὰ τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δυστυχῶς, ἐσύ, ὁ Δεσπότης σου καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀντι-Οἰκουμενιστές, δὲν τοὺς ἀναγνωρίζετε ὡς Ἁγίους σας ...στὴν πράξη καὶ ἔχετε «μεταπατερικῶς» πράττοντες ἀπορρίψει τὴν διδασκαλία τους, καὶ θεωρεῖτε ὡς «διάκριση» τὴν ...«πτώση» νὰ καθοδηγεῖσθε ἀπὸ συγχρόνους Γέροντες, ἀκόμα καὶ στὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ οἱ Γέροντες αὐτοὶ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους!

Λοιπόν, πάτερ, ἀποδέχεσθε τὴν συμβουλὴ τοῦ Μ. Ἀθανασίου; «Ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν... Εἰ δέ τις προσποιεῖται μὲν ὁμολογεῖν ὀρθὴν πίστιν, φαίνεται δὲ κοινωνῶν ἐκείνοις, τὸν τοιοῦτον προτρέψασθε ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης συνηθείας· καὶ ἐὰν μὲν ἐπαγγέλληται, ἔχετε τὸν τοιοῦτον ὡς ἀδελφόν· ἐὰν δὲ φιλονείκως ἐπιμένῃ, τὸν τοιοῦτον παραιτεῖσθε. Οὕτω γὰρ διατελοῦντες καθαρὰν τὴν πίστιν διατηρήσετε» (P.G. 26,1188Β).

Ἂν τὰ ἀποδέχεσθε, καὶ θέλετε νὰ «διατηρήσετε καθαρὰν τὴν πίστιν» πρέπει νὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ σεῖς ὁ ἴδιος διδάσκετε: «Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς»! Ἔξω τῆς «παρεμβολῆς» τοῦ Π.Σ.Ε., τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ ὅσων κοινωνοῦν μαζί τους! Μακριὰ ἀπὸ τὴν μνημόνευση τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου, ἐφ’ ὅσον τὸ φρόνημά του εἶναι αἱρετικό, ὅπως ἀκριβῶς τὸ λέγει ὁ Μ. Ἀθανάσιος! Τὸν προτρέψατε κι ἐσεῖς καὶ ἄλλοι πολλοὶ νὰ σταματήσει τὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο. Καλῶς κάνατε. Αὐτὸς ὅμως συνεχίζει ἀπτόητος. Γιατί δὲν ἀπομακρύνεσθε απ' αὐτόν;

Ἀποδέχεσθε τὸ τοῦ Μ. Βασιλείου; «Οὐδ’ ἂν πρὸς ὥραν (οὔτε κἂν μιὰ ὥρα) αὐτῶν ἐπεδεξάμεθα τὴν συνάφειαν, εἰ σκάζοντας (χωλαίνοντας) περὶ τὴν Πίστιν εὕρομεν» (P.G. 32,992-994). Ἀποδέχεσθε καὶ τὸν ἄλλον λόγον του; «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν»; (Εἰς ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28).
 Πράγματι· "οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως". Τώρα, πῶς ἐσεῖς τὸ διδάσκετε αὐτὸ μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ τὸ ἀναιρεῖτε στὴν πράξη, "ὁ Θεὸς κι ἡ ψυχή σας"!

Σημάτης Παναγιώτης

Η ΣΤΑΣΗ του Αγίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ έναντι των αιρετικών, ΠΡΟΤΥΠΟ μίμησης για όλους σήμερα! π. Θεόδωρος Ζήσης

ταν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς δίδασκαν
ὅτι μολυνόμαστε, ὅταν  ἐπικοινωνοῦμε
μὲ Οἰκουμενιστὲς  Ἐπισκόπους!!!


π. Θεόδωρος: "Μνο ν μ μιανθομε π τν κοινωνα μας μ τν Παπισμ κα Οκουμενισμ, μ τος φιλοπαπικος κα οκουμενιστς ρθοδξους. Παπισμὸς καὶ Οκουμενισμὸς εναι αἱρέσεις πολ πι πικνδυνες, ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό(!) γιατ ναιρον τ σνολο τν δογμτων τς πστεως"!
Καὶ ρωτοῦσε:
χρι πτε πσκοποι, ερες, μοναχο κα λαϊκο θ πιτρπουμε τ λογα κτνη, τος αρετικος, ν λακτζουν κα ν μιανουν τ ερ κα τ για τς ρθοδοξίας;
σο πρακτομε κα βρσκουμε διφορες προφάσεις πνευματικοφανες, τ βδλυγμα τς ρημσεως θ σταται ν τπ γίῳ". 
 

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ


Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


ταν κινδυνεύῃ πστις, ρθοδοξα, πρτη πνευματικ προτεραιτητα εναι περσπισ της, γνας συμπαρσταση πρς σους γωνζονται, μχρι θαντου κα αματος προθυμα. λα τ λλα πνευματικ καθκοντα πονται. σοι πρττουν κα συμβουλεουν τ ντθετα, πλς συγκαλπτουν μ προφσεις τν προθυμα κα δειλα τους, κα γνονται διδσκαλοι κα καθηγητς τς πραξας κα τς ποκρισας.
  
στση το γου ντωνου ναντι τν αρετικν, πρτυπο μμησης γι λους σήμερα.
Ατ πο πιθυμομε τρα ν κνουμε δ εναι ν παρουσισουμε πς ντιμετπισε γιος ντνιος τν αρεση το ρεου, ποα πειλοσε σωτερικ τν κκλησα, χουσα τν ποστριξη ατοκρατρων, γεμνων, πατριαρχν κα πισκπων, πως συμβανει κα σμερα μ τς παναιρσεις το Παπισμο κα το Οκουμενισμο, πο εναι πολ πι πικνδυνες, γιατ ναιρον τ σνολο τν δογμτων τς πστεως κα μεταβλουν τν θεϊκ διδασκαλα το Εαγγελου σ συνθη νθρπινη διδασκαλα, ποσρουν τν Θενθρωπο Χριστ, τος γους κα τος Πατρας, κα γκαθιστον τν λθητο ππα τς Ρμης κα τν πανσπερμα τν αρσεων το Παγκοσμου Συμβουλου τν δθεν κκλησιν. παρουσαση ατ εναι πολ διδακτικ κα γι σους καμνονται πς δν βλπουν τν κνδυνο, γι "σοβαρος" πνευματικος πο παρασρουν φρνουν σ πολ δσκολη θση τ πνευματικ τους παιδι, πο βλπουν καλτερα μ τ μτια τν γων κα ρχζουν ν μφιβλλουν γι τν ξιοπιστα τς πνευματικς καθοδγησης. Κα σφαλς ο γιοι εναι πι ξιπιστοι π τος οποιουσδποτε Γροντες κα πνευματικος, ταν δν ργζονται γι τν αρεση κα δν γωνζονται ν τν φανερσουν κα ν τν ποδιξουν.
Μ. Αντνιος, πως μς παραδδει «Βος» του, κα στ θματα τς πστεως «πνυ θαυμαστς ν κα εσεβς». Δν εχε καμμα κοινωνα μ τος σχισματικος Μελιτιανος, γιατ γνριζε π τν ρχ τν πονηρα κα τν ποστασα τους. λλ κα μ τος Μανιχαους κα λλους αρετικος δν μλησε ποτ φιλικ, παρ μνο γι ν τος νουθετσ κα ν τος μεταβλ σ εσεβες κα ρθοδξους. Πστευε κα δδασκε τι φιλα κα συναναστροφ μαζ τους εναι βλβη κα πλεια τς ψυχς. σιχανετο κα τν αρεση τν ρειανν κα παργγελε σ λους οτε ν τος πλησιζουν οτε ν δχονται τν κακ τους πστη. ταν τν πισκφθηκαν κποτε κτι φανατικο ρειανο, φο συζτησε μαζ τους κα κατλαβε πς εναι σεβες, τος διωξε π τ ρος πο σκτευε, λγοντας τι τ λγια τους εναι χειρτερα κα π τ δηλητριο τν φιδιν.
Τ κεμενο ατ ποτελε θ λγαμε καννα, ποος λοκθαρα μς παρουσιζει, ψευδστατα κα πλανστατα, πς πρπει ν γνονται ο διλογοι μ τος αρετικος, κα πς πρπει νθρπινα κα κοινωνικ ν ρυθμζουμε τ σχση μας μαζ τους, λλ συγχρνως δεχνει πς σμερα γκρεμζονται λα τ ρια πο θεσαν ο Πατρες π τος Οκουμενιστς, ο ποοι γκαλιζουν τος αρετικος κα τος σπζονται ς εσεβες.

Φοβερ πτασία το γου ντωνου γι τος αρετικος: λογα κτνη γρω π τν γα Τρπεζα.
Εναι ντως φοβερ τ ραμα πο εδε γιος ντνιος σχετικ μ τν παρουσα αρετικν μσα σ ρθδοξους ναος. Τ ραμα ατ ατιολογε, ξηγε παραστατικ γι ποι λγο ο γιοι Πατρες παγορεουν μ συνοδικος καννες τν εσοδο αρετικν σ καθαγιασμνους χρους, τν συμμετοχ τους σ κολουθες κα λειτουργες, τς συμπροσευχς κα τ συλλετουργα. Ο αρετικο μ δεχμενοι τν διδασκαλα τς κκλησας, τν ποστλων κα τν γων, πηρεζονται π τος δαμονες κα τν πατρα τους τν διβολο, στν προβολ πλανεμνων πψεων.
Συγκλονσθηκε λοιπν, κα τρμαξε γιος ντνιος, ταν πτρεψε Θες ν δ στ ραμ του τος ρειανος ν περικυκλνουν τ γιο Θυσιαστριο ς μονοι (= μουλρια), ν τ λακτζουν κα ν τ μιανουν. Τση ταν λπη κα στεναχρια του, στε βαλε τ κλμματα, πως πικρθηκαν κα κλαυσαν πολλο εσεβες, ταν εδαν τν αρεσιρχη ππα ν εσγεται μσα στν να το γου Γεωργου στ Φανρι, τν ποο μλιστα γιο κατργησε τ Βατικαν, κα ν τν μολν. Εμαστε ββαιοι πς, ν διαβσουν κα μθουν ατ τ ραμα το γου ο πατριρχες, ο ρχιεπσκοποι κα ο πσκοποι, ν ββαια ξακολουθον ς ρθδοξοι ν σβονται κα ν κολουθον τν ζω κα τν διδασκαλα τν γων, θ διακψουν τς λειτουργικς μοιβαες φιλοξενες κα πισκψεις, τς βδομδες συμπροσευχς κα τς ποστολς ντιπροσωπειν στς θρονικς ορτς. Γιατ διαφορετικ θ συμπεριλαμβνονται κα ατο ς συνεργο στ φρικτ ραμα το Μ. ντωνου.
Τρα βλπουμε ν μολνονται ο ναο κα τ θυσιαστρια π συμπροσευχς κα συλλετουργα μ τος «λγους» αρετικος κα νισχουμε τν μλυνση κα τν παινομε, συλλακτζοντες κι μες μσα ες τ για τν γων. Μνη λπδα γι ν πανερ κκλησα τν μορφι της εναι σσταση κα συμβουλ το Μ. ντωνου: «Μνον μ μινετε αυτος μετ τν ρειανν». Μνο ν μ μιανθομε π τν κοινωνα μας μ τν Παπισμ κα Οκουμενισμ, μ τος φιλοπαπικος κα οκουμενιστς ρθοδξους. πειδ μχρι τρα δν τ πρξαμε δυναμικ κα ποφασιστικ, γι' ατ παρατενει Θες π τη τν ργ του, τν αχμαλωσα τν ρθοδξων στν παναρεση το Οκουμενισμο. Μχρι πτε πσκοποι, ερες, μοναχο κα λαϊκο θ πιτρπουμε τ λογα κτνη, τος αρετικος, ν λακτζουν κα ν μιανουν τ ερ κα τ για τς ρθοδοξίας; σο πρακτομε κα βρσκουμε διφορες προφσεις πνευματικοφανες, τ βδλυγμα τς ρημσεως θ σταται ν τπ γίῳ
Περιοδικ "Θεοδρομα", τος Θ, Τεχος 1, ανουριος - Μρτιος 2007  

Ὅλο τὸ κείμενο ἐδῶ.