Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ, Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

«Καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28)
Δὲν ἔλειψαν, ἀγαπητοί μου, οὔτε θὰ λείψουν ποτὲ οἱ πιστοὶ στὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστάντα Κύριο. Αὐτοὶ θ᾿ ἀποτελοῦν τὴν ἐκλεκτὴ μερίδα, θὰ εἶνε «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» καὶ «τὸ ἅλας τῆς γῆς» (Ματθ. 5,14,13), θὰ κρατοῦν ἀ­ναμμένη τὴ λαμπάδα τῆς πίστεως, ἕτοιμοι καὶ γιὰ ἕνα γιῶτα νὰ θυσιαστοῦν. Αὐτοὶ θὰ νικήσουν, ἔστω κι ἂν ἀποτελοῦν μικρὴ μει­οψηφία. Τὸ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ



Ο µφανίσεις το Χριστο µετά τν νάστασή Του ταν πολλές. Μία π τς πι πίσηµες ταν µφάνιση το ησο στος µαθητές Του κα µάλιστα στ Θωµ. παρουσία το Χριστο φέρνει µι ταραχ κι ναν φόβο στος τροµαγµένους κα κρυµµένους στ περο µαθητές. Κύριος λύει τν φόβο λέγοντας «ερήνη µν» (ωαν. 20,21 κα 26). Χριστς «ν µέσ στη, ερήνην παρέχων ατος», λέγει να τροπάριο τς ορτς.
Θεοφάνης Κεραµες κάνει τν ξς παρατήρηση πάνω στ φράση ατ το Κυρίου. Δυ φορς πευθύνει τ χαιρετισµ τς ερήνης στος µαθητές Του. Μι φορ πρν ν τος δείξει τς πληγς το σώµατός Του κι λλη µιά φορ µετ τν πίδειξη, «να κα τς διττς γωνίας παλλάξ ατούς», δηλαδ γι ν τος παλλάξει π τ διπλ γωνία. µία γωνία τους ταν µήπως πέσουν στ χέρια τν ουδαίων κι λλη ταν φοβία µήπως βλέπουν κάποιο φάντασµα κι χι τ Διδάσκαλό τους.
Χριστς εναι ερήνη µας.
Δν εναι µιά φηρηµένη δέα ερήνη.  λες ο κδηλώσεις τς ερήνης στιάζονται στ πρόσωπο το Κυρίου. «Ατός γρ στν ερήνη µν, ποιήσας τ µφότερα ν» (φεσ. 2,14), θ τονίσει πόστολος Παλος. Μέσα στν κκλησία δν πάρχει κοινωνία δεν, λλ κοινωνία προσώπων. Χριστς παυσε τν χθρα πού φίστατο νάµεσα στ Θε κα στν νθρωπο, µέ τ ν προσφέρει τν αυτ Του θυσία. Ερηνοποίησε τ πίγεια κα τ οράνια «δι το αµατος το σταυρο ατο» (Κολ. 1,20). Φυσικ κα πρ το θανάτου κα τς ναστάσεως το Χριστο Θες δν κρατοσε χθρα στν νθρωπο. Θες εναι ερηνικς µέ λα τ πλάσµατά Του πάντοτε. « Θες οδέποτε χθραίνει», λέγουν ο Πατέρες. Μ τν µαρτία πού διαπράττουν ο νθρωποι, εναι χθρο τς θείας θελήσεως, «διότι τ φρόνηµα τς σαρκς χθρα ες Θεόν» (Ρωµ. 8,7). Ατς μέ τήν θυσία Του φιλίωσε κα οκειοποίησε τος νθρώπους.
Πρτα πρτα ν πενθυµίσουµε τν ποστολικ λόγο πς Βασιλεία το Θεο δν εναι βρώση κα πόση «λλ δικαιοσύνη κα ερήνη κα χαρ ν Πνεύµατι γίω» (Ρωµ. 14,17). Πράγµατι, συνάφεια το Θεο κα το νθρώπου δν βασίζεται σ λικ πράγµατα, σο στος καρπος το γίου Πνεύµατος πού εναι δικαιοσύνη, χαρ κα ερήνη. Χωρς ατς τς προϋποθέσεις δν µπορούµε ν χουµε ζωνταν σχέση µέ τ Θεό.
πίσης, Θες δν εναι θες καταστασίας, λλ ερήνης (Α΄ Κορ. 14,33). σύγχυση γύρω π τ ζητήµατα τς πίστεως κα τς ζως, ταραχ τν παθν, ναίδεια τν µαρτωλν πιθυµιν, λλειψη γάπης, δυσκολία ν συγχωρέσουµε τν λλο, δείχνουν µία σωτερικ καταστασία το νθρώπου κα δν µπορε ν συνυπάρχει µέ ατ τ ερηνικ πνεµα το Θεο. κόµη νθρωπος πού χει τν ερήνη το Χριστο, γίνεται ερηνοποις στος λλους κα µακαρίζεται. «Μακάριοι ο ερηνοποιο τι ατο υο θεο κληθήσονται» (Ματθ. 5,9), θ σηµειώσει Χριστός.
πόστολος Παλος µς προτρέπει ν συµφιλιωθοµε µέ τ Θεό. Τ διάφορα µαρτήµατα κα πάθη µας κα φυσικ φιλαυτία κα γωισµός µας γίνονται µπόδιο ν συµφιλιωθοµε µ τ Θεό. ργ κα χθρα, τ µσος κα φθόνος, µνησικακία κα ποκρισία, λλειψη γάπης κα µπάθεια µς κάνουν ν ζοµε µέσα στν ταραχ κα τ σύγχυση. διάβολος εναι πνεµα ταραχς, ν Χριστς εναι Θες τς ερήνης. Δν µποροµε ν προσευχηθοµε, ν συµµετάσχουµε στ θεία Λειτουργία, ν κοινωνήσουµε, ν χουµε γαθς σχέσεις µ τος λλους, ἐὰν δν πικρατήσει στν καρδιά µας ερήνη το Χριστο. Μπορε ν γωνίζονται ο νθρωποι, γι ν πικρατήσει ερήνη πάνω στ γ κα γιά ατ τ λόγο συνάπτονται κα συνθκες κα συµφωνίες, λλ’ µως, φ’ σον ερήνη ατ εναι φηρηµένη κα δν εναι τ πρόσωπο το ησο Χριστο, εναι καταστάσεις πο δν διαρκον γι πολ µεγάλο χρονικ διαστηµα.
  Χριστς µς δωσε τ δική Του ερήνη (ωάν. 14,27). Ατν ς πιδιώξουµε ν ποκτήσουµε, γι ν ερηνεύσουµε, µέ τν αυτό µας ρχικ χοντας συµφωνία στ νο κα τν καρδιά µας, κατόπιν µ τ Θεό, στε ν τηροµε τς ντολές Του, κα τέλος ν ερηνεύσουµε µέ τος συνανθρώπους µας, γιά ν ζήσουµε µαζί τους κα ν ποφύγουµε τς χθρες κα τς ριδες. μήν.

Οι Ποιμένες δέχονται το λύκο να ...φυλάει τα πρόβατα!

Πηγή: http://fanarion.blogspot.gr

Δεν αισθάνονται, άραγε, αυτή τη δυσωδία οι Επίσκοποι και οι ιερείς, που εκπέμπει ο αρχηγός του Οικουμενισμού;



Όταν ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης αισθάνθηκε στην προσευχή του δυσωδία για τον οικουμενισμό!

Πηγή: "orthodoxia-ellhnismos.gr"




Απόσπασμα από το βιβλίο: 
«Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης»
έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου

Ὁ Γέροντας φραίμ,
«Συχνά έλεγε ότι ορισμένες βαριές αμαρτίες τις αισθανόταν σαν δυσοσμία. Η αμαρτία έχει αποφορά.
 Έτσι διηγείτο ότι ο γερο-Ιωσήφ ο ησυχαστής είχε αισθανθεί δυσωδία, όταν τον πλησίασε κάποιος δαρβινιστής, και με τη συζήτηση αποδείχθηκε του λόγου το αληθές.
Αλλά και ο ίδιος ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης απορούσε πως δεν αισθάνεται αποφορά από κάποιον που δήλωνε βουδιστής.
“Κάποια στιγμή επίτηδες κάθισα δίπλα του. Πω! βρώμα που αισθάνθηκα”, έλεγε κάνοντας τον χειρότερο μορφασμό.
Όταν δε κάποιος επίσκοπος τον ρώτησε με κάποιον τρίτο για τον οικουμενισμό, έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός.
Μία δυσωδία με γεύση ξυνή, αλμυρή, πικρή… Να! αυτό ήταν το αποτέλεσμα”, έλεγε με αποτροπιασμό».
_____________________

«Π. Π.»:  Ἂν ὁ ἅγιος Γέροντας Ἐφραὶμ αἰσθανόταν τὴν δυσωδία αὐτή γιὰ κάποιο Οἰκουμενιστή, πόση δυσωδία καὶ μπόχα ἔπρεπε νὰ αἰσθάνονται οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ πνευματικοὶ ποὺ περιτριγυρίζουν τὸν ἀρχηγὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο;
Ἀλλὰ δὲν τὴν αἰσθάνονται, γιατὶ ἔχουν ἐξομοιωθεῖ μὲ αὐτόν. Ἀνήκουν στὴν Νέα κκλησία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Κι αὐτὴ τὴν δυσωδία, αὐτὸ τὸ μόλυσμα μεταφέρουν «ὡς εὐλογία» στοὺς πιστούς!
Ὅσοι πιστοὶ ἀποδέχονται τοὺς Γέροντες, καὶ «πίνουν νερὸ» στ’ ὄνομά τους, καὶ δὲν πείθονται ἀπὸ τοὺς προηγούμενους Ἁγίους (ποὺ μᾶς διδάσκουν νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ ὅλους τοὺς αἱρετικούς –καὶ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές) οὔτε αὐτὴ ἡ μαρτυρία τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ τοῦ Κατουνακιώτη τοὺς συνταράσσει; 
Προτιμοῦν νὰ ἀπολαμβάνουν τὴν δυσωδία, τὴν μπόχα καὶ τὸν μολυσμὸ ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι -καὶ ὅσοι κοινωνοῦν μαζί τους-  κουβαλοῦν καὶ μεταφέρουν στοὺς πιστούς; Τί λέγουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες ποὺ "ἄχρι καιροῦ" κοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές; Τί λέγουν τὰ χριστιανικὰ ἱστολόγια -ἐκεῖνα μάλιστα ποὺ βάπτισαν τὴν αἵρεση "ἀσχήμια", γιατὶ δὲν θέλουν νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν δυσωδία; Συνήθισαν, ἂν καὶ "Χριστοΰφαντα", νὰ συμβιώνουν μ' αὐτὴ τὴν μπόχα;
Αὐτοί, ἀντὶ γιὰ δυσωδία αἰσθάνονται "Ἀναστάσιμη χαρά"!
Ὁ Θεσσαλονίκης, ὁ Σύρου, ὁ Κερκύρας, ὁ ...πρώην Θεσσαλιώτιδος κ.ἄ. στὶς Σέρρες, στὴν ὑποδοχὴ τοῦ αἱρεσιάρχη κ. Βαρθολομαίου! Ἀνυπόφορη δυσωδία!