Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ, ΑΛΛΑ ΞΕΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!


ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού

«Οι ιεροί κανόνες μιλάνε καθαρά για καθαίρεση των κληρικών που τολμούν να τους καταπατούν γυμνή κεφαλή, συμπροσευχόμενοι μετά του εσμού των κακοφρόνων αιρετικών»!     νδρέας Κυριακοῦ


ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====
Κατά την Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου πραγματοποιήθηκαν στον πατριαρχικό ναό δύο συμπροσευχές Ορθοδόξων και αιρετικών, Παπικών κι όχι μόνον. 

Η πρώτη συνέβηκε κατά τον Εσπερινό, δηλαδή την Κυριακή 29.11. το απόγευμα. Κατ’ αυτήν ήταν παρών στον ναό  του Αγίου Γεωργίου ο παπικός καρδινάλιος του Μονάχου Ράινχαρντ Μαρξ, «επίσκοποι» άλλων αιρετικών μορφωμάτων, εν οις και οι Αγγλικανοί με τα ευδιάκριτα πορφυρά τους άμφια, αλλά και λαϊκοί, όπως μέλη της παπικής Κινήσεως των «Φοκολάρι». 

Όσον αφορά τη δεύτερη συμπροσευχή κατά την Δευτέρα 30η Νοεμβρίου κατά τη Θεία Λειτουργία, προεξάρχων της αιρετικής ομηγύρεως ήταν ο Ελβετός παπικός καρδινάλιος Κουρτ Κώχ, ο καρδινάλιος Φράνσις Ξαβιέ Κρίγκζακ, ο καρδινάλιος Μίλοσλαβ Βαλκ κι ο παπικός «επίσκοπος» της Πόλεως Λουί Πελάτρ. Ο Κουρτ Κωχ ήταν περιβεβλημένος άπασαν την στολήν του καρδιναλίου, μάλιστα μίλησε μετά την πατριαρχική ομιλία. Ιδού μία «αρμονική συνύπαρξη» οικουμενιστικών συγκρητιστικών προδιαγραφών. 

Πώς να μην ενθυρρυνθεί ο εξοχότατος Υπουργός  Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νικόλαος Φίλης, που ήταν παρών στη Θεία Λειτουργία, μάλιστα επί θρόνου υψηλού και επηρμένου, στη συγκρητιστική του πορεία ώστε να μετατρέψει το μάθημα των Θρησκευτικών, από ομολογιακό σε θρησκειολογικό, με άλλα λόγια σε συγκρητιστικό; Μήπως ο Παναγιότατος άνοιξε το στόμα του για να του κόψει τη φόρα ή τουλάχιστον να διαμαρτυρηθεί για τα τεκταινόμενα εν Ελλάδι στον τομέα της παιδείας; 

Η σκέψη του Παναγιότατου ήταν αλλού. Στους εκ Ρώμης κακόδοξους συνεταίρους του στην οικουμενιστική πορεία, την οποία το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακολουθεί αταλάντευτα επί των ημερών μας. Κι όμως! Οι ιεροί κανόνες μιλάνε καθαρά για καθαίρεση των κληρικών που τολμούν να τους καταπατούν γυμνή κεφαλή, συμπροσευχόμενοι μετά του εσμού των κακοφρόνων αιρετικών.

Η εκκοσμίκευση, ρίζα κάθε αιρέσεως και ψευδοδιδασκαλίας. Και πρωτίστως του Οικουμενισμού, με τους ηγέτες του οποίου "κοινωνούν" και οι Ποιμένες που επισημαίνουν την αλληλοπεριχώρηση Οικουμενισμού και εκκοσμίκευσης!

         Η αίρεση της εκκοσμίκευσης 

Του Χρυσοστόμου Μαϊδώνη
(Πρωτοσύγκελλου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ)

(αποσπάσματα)

 ἐκκοσμίκευση εἶναι  ρίζα κάθε αἱρέσεως 
καὶ ψευδοδιδασκαλίας.
 πτώση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους εἶναι ἐκκοσμίκευση. 
Ἔτσι καὶ κάθε ἐκκοσμίκευση εἶναι πτώση.
 κόσμος ἀπορροφᾶ τὴν Ἐκκλησία,
δὲν μεταμορφώνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. 
 ἐκκοσμίκευση δρᾶ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, θέλει νὰ ἔχει λόγο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τῆς «θολώνει» τὴν αὐτοσυνειδησία, τὴν ἀποπροσανατολίζει καὶ μετατοπίζει τὸ κέντρο ἀπὸ τὸ Χριστὸ στὸν ἄνθρωπο. […] Ἔτσι  θρησκεία τῆς πλειοψηφίας τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων φαίνεται νὰ εἶναι  θρησκεία τῆς ἐκκοσμίκευσης,  θρησκεία τῆς καλυμμένης φιλαυτίας καὶ ὄχι τῆς ἀποκαλυμμένης ἀληθείας.
 θρησκεία τοῦ βολέματος.
Τι εἶναι  ἐκκοσμίκευση;
α. Στὴν ἐκκοσμίκευση βρίσκεται  Ἐκκλησία, 
ὅταν παύει  Ἐκκλησία νὰ εἶναι τὸ ἁλάτι τῆς γῆς
καὶ γίνεται γήινη. Καταπατεῖται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, ἀπορροφείται ἀπὸ τὸν κόσμο.
Γίνεται τὸ παιδὶ γιὰ ὅλα τὰ θελήματα τῆς δέσποινας  φιλαυτίας, τῆς ἐκκοσμίκευσης. 
Ἐγκλωβίζεται στὴ λογικὴ ὄχι τί θέλει  Θεός, ἀλλὰ τί θέλει  κόσμος. Καθαρὰ ἐγκλωβισμὸς στὴ φθορὰ καὶ στὸ θάνατο. Ἔτσι  ἐκκοσμίκευση εἶναι μία κατάσταση ἀνυπαρξίας καὶ θανάτου.  ἐκκοσμίκευση θέλει τὴν Ἐκκλησία νὰ ἀσπάζεται καὶ νὰ ἀκολουθεῖ, ὅ,τι εὔκολο, μέτριο, ἁπλὸ καὶ πρόχειρο ἀγαποῦν, θέλουν οἱ ἄνθρωπο καὶ ὄχι τί θέλει  Θεός. 
Κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἄγευστοι τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος μετατρέπουμε τὴν Ἐκκλησία σὲ ἀνθρώπινο ὀργανισμό, ταμεῖο κοινωνικῆς πρόνοιας, πολιτικὸ δραστήριο γραφεῖο, ποὺ δίνει συνεχῶς συνεντεύξεις κάνοντας δηλώσεις ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, χαμογελώντας πρὸς πάντας, ὥστε ὅλοι νὰ μᾶς συγχαίρουν καὶ νὰ μᾶς ἐπευφημοῦν. 
Πνεῦμα τελείως ἀντιευαγγελικό. 
β.  ἐκκοσμίκευση δεν ἐμφανίζεται σὰν ἀπ’ εὐθείας ἄρνηση τοῦ Θεοῦ, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τὴν κάνει δυσδιάκριτη.
Δὲν βάλλει κατὰ μέτωπον.
Δὲν ἀρνεῖται τὰ δόγματα, ἀρνεῖται ὅμως τὸν ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς. 
Ἰδεολογικοποιεῖ τὰ δόγματα καὶ δὲν τὰ θεωρεῖ προτάσεις ζωῆς.
Ἀποκόβει τὴ ζωὴ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως. 
Καὶ ζεῖ ὅπως θέλει καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. 
Αὐτὸ συνεπάγεται ἀλλαγὴ θρησκείας, χωρὶς ἐξωτερικὴ ἀλλαγὴ τοῦ δόγματος. 
γ. H ἐκκοσμίκευση εἶναι  ἀπώλεια τοῦ πνεύματος
 τῆς ἀληθινῆς μετανοίας, ὁπότε  ἄνθρωπος παραμένει
στὸ ἐνταῦθα καὶ δὲν προχωρεῖ στὸ ἐκεῖ, στὴν ἀλλαγὴ ζωῆς. Χάνεται τὸ ἡσυχαστικὸ πνεῦμα τοῦ ἀσκητικοῦ μόχθου,
τοῦ πένθους, τῶν δακρύων καὶ τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν κάθαρση. 
δ. Στὴν ἐκκοσμίκευση  ἄνθρωπος δὲν φλέγεται ἀπὸ τὸν πόθο ὁράσεως τοῦ Θεοῦ. Δὲν ζητάει κάτι ὑψηλότερο καὶ βαθύτερο, εὐχαριστεῖται στὸ κατώτερο, στὸ λιγότερο.
ε. Ἡ αἵρεση τῆς ἐκκοσμικεύσεως ἀξιολογεῖ τὴν λατρεία καὶ τελικὰ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία, ὡς ἕνα φορέα μεταξὺ τῶν ἄλλων, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση εἰδικῶν ἀναγκῶν. Ἀξιολογεῖ μὲ τὸ μέτρο τῆς κοινωνικῆς χρησιμότητας σὲ σύγκριση μὲ τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς παιδείας, τῶν σωφρονιστικῶν συστημάτων  τῆς ἀστυνομίας. 
Παραποιεῖ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ νοθεύει τὰ ἐκκλησιαστικὰ κριτήρια.
 ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ δὲν εἶναι τότε «μωρία καὶ σκάνδαλο», ἀλλὰ «in».
Καταντᾶ μιὰ ἐξωτερικὴ φαρισαϊκὴ συμμόρφωση σὲ ἠθικὰ πρότυπα, ἔνταξη στὸ «κλὰμπ» τῶν καλῶν παιδιῶν, τῶν τακτοποιημένων, παράγοντας ὁμαλότητος, δηλ. ὑποκρισίας. 
 λόγος τοῦ Χριστοῦ: «οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ἡμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν» τοὺς φαίνεται ἀκατανόητος.
Οἱ ἐκκοσμικευμένοι χριστιανοὶ εἶναι οἱ χριστιανοὶ τοῦ Ντοστογιέφσκι, οἱ ὁποῖοι ἂν ξαναρχόταν  Χριστὸς, θὰ τὸν σταύρωναν πάλι.
Εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μολονότι εἶναι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας,  Χριστὸς εἶπε γι’ αὐτοὺς «οὐκ οἶδα ἡμᾶς»[….]

 ἐκκοσμίκευση ἐχθρός τῆς εὐσέβειας
Ἔτσι εἶναι.  κοσμικότητα δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν εὐσέβεια, μὲ τὴν πίστη, μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Εἶναι μᾶλλον ἀσέβεια, ὑποκρισία καὶ ἐμπαιγμός.
Εἶναι ἄρνηση τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι τὰ τερτίπια ποὺ χρησιμοποιεῖ  κοσμικὸς ἄνθρωπος
 γιὰ νὰ μὴν τὸν ἐγγίσει  χάρι τοῦ Θεοῦ. 
α. Ἀπόρριψη τῆς Θεοφάνειας, τῆς σάρκωσης τοῦ Θεοῦ. Βόλεμα στὴ φυσικὴ πίστη καὶ ὄχι στὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.
 κόσμος δὲν ἐμπιστεύεται τὴ σωτηρία του στὸ Χριστό, ἀλλὰ στὸν ἑαυτό του, μέσα ἀπὸ τὴν γνώση καὶ τὰ ἐπιτεύγματά του. 
Ἀνθρωπισμὸς= ἀθεΐα. 
β. Ὑποτίμηση τοῦ μοναχισμοῦ, ἄρνηση τῆς θεώσεως, τοῦ πολέμου κατὰ τῶν παθῶν. γ. «Ἄρνηση τοῦ μαρτυρίου, ἄρνηση τοῦ προσωπικοῦ μαρτυρίου
στὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν.
δ. «Ἄρνηση τῆς ἀγάπης στὸν ἁμαρτωλό. 
Ἀπολυτοποίηση τῆς ἠθικῆς.
ε. «Ἄρνηση τοῦ συνοδικοῦ συστήματος καὶ  δημιουργία παπικοῦ πνεύματος μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ακούμε τον ιατρό και δεν ακούμε τον Χριστό

20151130-2
      Αν ο ιατρός μας βάλει μία δίαιτα, για το καλό της υγείας μας, με θρησκευτική ευλάβεια θα την εφαρμόσουμε. Τι είναι η δίαιτα; Νηστεία είναι και μάλιστα αποχή, από πολλά φαγητά. Την νηστεία όμως που θέσπισε ο Θεός, δεν την εφαρμόζουμε. Ακούμε τον ιατρό και δεν ακούμε τον Χριστό. Ο ιατρός έχει, για εμάς, μεγαλύτερη άξια από τον Χριστό!
Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας