Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

Ο ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ της ΑΣΤΟΡΙΑ επανέρχεται γράφων: Ο χαρτοπόλεμος των "αντι-Οικουμενιστών" αποτελεί "μεγάλη ἐπιτυχία" καὶ κατόρθωμα, αφού έχει φέρει σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ τους Οικουμενιστές!!!

Εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴν Ἀστόρια τῆς Ν. Ὑόρκης δραστηριοποιεῖται ὁ ψευδόμενος ἀσυστόλως στὸ περὶ τῆς Ἀποτειχίσεως ζήτημα, ὁ «ἀντι-Οἰκουμενιστὴς» ἱστολόγος καὶ «ἀφελὴς» χαρτοπολεμιστὴς Τελεβάντος, τοῦ ὁποίου τὶς συκοφαντίες καὶ τὰ ψεύδη ξεσκεπάσαμε (ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ  κι ἐδῶ  χωρὶς νὰ ψελλίσει λόγον ἕνα! 
Ὁ κ. Τελεβάντος τὶς τελευταῖες μέρες, μόλις εἶδε ὅτι ἡ ἀντι-Πατερικὴ στάση του κατὰ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου -ποὺ χρόνια προπαγανδίζει- ἄρχισε νὰ ἀμφισβητεῖται ἀπὸ σοβαροὺς ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως, ἐπενέβη ἀποπροσανατολιστικά. Ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τῆς Ἀστόριας, λοιπόν, ἔρχεται νὰ παραπληροφορήσει καὶ λασπολογήσει γιὰ νὰ ἀποτρέψει ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀντελήφθησαν ὅτι ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ τὴν χαρτοπολεμικὴ στάση τῶν λεγομένων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, ΟΧΙ μόνο δὲν ὑποχωρεῖ, ἀλλὰ ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται καὶ ἐπικρατεῖ, καὶ καθίσταται πραγματικότητα. Ἐκείνους ποὺ ἕως χθὲς κρατοῦσαν ἐπιφυλακτικὴ στάση καὶ τώρα, διακινδυνεύοντας γνωριμίες, θέσεις καὶ ἄλλα ἀγαθά, διακηρύσσουν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς πράκτορες τῶν διεθνῶν καὶ ἐγχώριων Οἰκουμενιστῶν, σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.
 χουμε πολλὲς φορὲς καὶ μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα ἀπαντήσει καὶ ἀποδείξει στὸν κ. Τελεβάντο τὸ λανθασμένο τῶν κακόδοξων θέσεών του, ἀλλὰ αὐτὸς ἀνταπαντᾶ μὲ ἀνόητες δοκησισοφίες.
Δὲν θὰ προσθέσουμε λοιπὸν κάτι δικό μας στὶς ἀντι-ευαγγελικὲς θέσεις του, ἀλλὰ θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ παραθέσουμε λίγες γραμμὲς ἀπὸ κείμενο τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου (ποὺ ὁ Τελεβάντος τὸν θεωρεῖ πνευματικὸ του πατέρα καὶ καυχιέται πὼς στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως ἀκολουθεῖ τὶς θέσεις του!!!).
Μὲ τὶς παρακάτω γραμμὲς ὁ π. Ἐπιφάνιος ραπίζει τὸν οἰηματία Τελεβάντο καὶ ἀποδεικνύει πὼς εἶναι ἕνας ἐπίμονος καὶ μεγάλος διαστρεβλωτὴς ὄχι ΜΟΝΟ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Ἐπιφάνιου, καὶ ὅτι στὸ θέμα αὐτὸ ψεύδεται ἀσύστολα. Ὁ κ. Τελεβάντος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι σχίσμα, ἐνῶ ὁ π. Ἐπιφάνιος λέγει (πρὸς ἐντροπὴ τοῦ Τελεβάντου κι ὄχι σήμερα ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς ὀργιάζουν, ἀλλὰ τὴν δεκαετία τοῦ 1970 ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν ἀκόμα νήπιο) ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι ἐφαρμογὴ Ἱ. Κανόνος καὶ ὅποιος ἐπιλέξει νὰ τὴν ἐφαρμόσει πράττει καλά!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. πιφάνιου Θεοδωρόπουλου «Τ Δύο κρα»:
«Αρετικο (πίσκοποι) εναι ...κα κενοι οτινες οτε καταδικάσθησαν κόμη π τς κκλησίας οτε ξλθον ατοβούλως ξ ατς, λλ διατελοσιν κόμη ντς τς κκλησίας. Μία τοιαύτη ενε περίπτωσις το Πατριάρχου. Πατριάρχης θηναγόρας χει κηρύξει αρετικ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μλλον πατρ. Βαρθολομαος!)... ν συνείδησίς τινος δν νέχηται ν μνημονεύ το νόματος αὐτο, χει τ δικαίωμα, προβαίνων τι περαιτέρω, νπαύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο μως ενε τ σχατον βμα, ες δύναται νὰ προχωρήσῃ, ν θέλ ν μ ερεθ ες σχίσματα κα ες νταρσίας" (σελ. 89).
 Ἡ ποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Ο ερο Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου το αρετικς διδασκαλίας κηρύσσοντος πισκόπου Πατριάρχου... ν τις, χρησιμοποιν τ δικαίωμα ατο, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιε!» (ὅπ. παρ. σελ. 90).
Στ σελ. 75 το δίου βιβλίου, βαπτίζει μν π. πιφάνιος τν ΙΕ΄ Κανόνα ς δυνητικόν ( γνωστή του θέση πο μφισβητεται), λλ’ μως δέχεται, σ ντίθεση μ τν κ. Τελεβάντο πο συκοφαντε ὡς σχισματικούς (ὅσους ἀποτειχίζονται σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου), τι διακόπτων τ Μνημόσυνο το πισκόπου «"πρ συνοδικς διαγνώσεως", οδαμς παρανομε, δι κα δν πόκειται ες πιτίμησιν, λλ μλλον ξιος παίνου ενε». Κα στν πομένη σελίδα 76, γράφει: « παύων τ μνημόσυνον το οκείου πισκόπου Κληρικός, ρκεται ες τοτο, ποφεύγει ν μνημονεύει τέρου κα ναμένει ν ρεμί συνειδήσεως τν κρίσιν τς Συνόδου» ( ραίωση τν γραμμάτων το π. πιφανίου).

Δημοσιεύουμε τὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ κ. Τελεβάντου (ἐδῶ) στὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἐξωπραγματικὴ θέση ὅτι ὁ χαρτοπόλεμος τῶν "ἀντι-Οἰκουμενιστῶν" (καὶ τῆς ἀφεντιᾶς του βέβαια) ἀποτελεῖ "μεγάλη ἐπιτυχία" καὶ κατόρθωμα!

  Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Οι ηγέτες του αντιοικουμενιστικού κινήματος υιοθέτησαν -μετά από κάποιες αρχικές προ ετών αμφιταλαντεύσεις- την ορθή στρατηγική στο θέμα της αποτείχισης. Ως αποτέλεσμα έδεσαν τα χέρια των οικουμενιστών οι οποίοι αισθάνονται ιδιαίτερα δύσκολα. 
Οι οικουμενιστές περίμεναν ότι οι παραδοσιακοί πιστοί θα προχωρούσαν σε αποτείχιση. Αν οι παραδοσιακοί πιστοί ακολουθούσαν μια τόσο λανθασμένη στρατηγική, οι οικουμενιστές θα απαντούσαν με καθαιρέσεις και αφορισμούς και θα τους έβγαζαν εντελώς εκτός του παιγνιδιού.
Τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Να παραγνωρίσουν τις ελεγκτικές φωνές των αντιοικουμενιστών δεν μπορούν επειδή μεταξύ τους υπάρχουν σπουδαίοι θεολόγοι οι οποίοι καταφέρουν ανελέητα χτυπήματα εναντίον τους. Αν, όμως, οι αντιοικουμενιστές έκαναν το λάθος να προχωρήσουν στη διακοπή του μνημοσύνου τότε θα έδιναν τη λαμπρή ευκαιρία στους οικουμενιστές να τους καταφέρουν καίρια πλήγματα.
Τώρα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο λαός του Θεού συνεχώς ενημερώνεται, και όλο και περισσότεροι κληρικοί, λαικοί και μοναχοί αγωνιούν για τις οικουμενιστικές ασχημίες. Παράλληλα οι διεκδικήσεις της αυτοπροσιοδιοριζόμενης ως “Τρίτη Ρώμη” έδεσαν τα χέρια των Οικουμενιστών οι οποίοι είναι ανίσχυροι να επιβάλουν ουνιτική ένωση με τους Παπικούς.
Ιδιαίτερα τώρα, που οι αντιοικουμενιστές ετοιμάζουν Ημερίδα με την οποία θα αναλύσουν σε βάθος τα προβλήματα της Πανορθόδοξης Συνόδου, οι Οικουμενιστές επείγονται να δουν τους αντιοικουμενιστές να κάνουν το τεράστιο -το ασυγχώρητο- λάθος στρατηγικής να προχωρήσουν σε αποτείχιση για να έχουν την τύχη όσων υιοθέτησαν την ασύνετη τακτική που ακολούθησε ο πρώην Ράσκας Αρτέμιος στη Σερβία και ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς στην Ελλάδα.
Προσοχή, λοιπόν, από τις σειρήνες της αποτείχισης. Υπάρχουν κάποιοι -ευτυχώς ελάχιστοι- που προσπαθούν να μας εξωθήσουν σε ασύνετες επιλογές οι οποίες θα βγάλουν τους οικουμενιστές από τη δύσκολη θέση που βρίσκονται σήμερα. Ορισμένοι από όσους μας παρακινούν σε αποτείχιση είναι μεν ανιδιοτελείς αλλά με υπερβάλλοντα ζήλο χωρίς επίγνωση. Ορισμένοι άλλοι είναι παγκοίνως γνωστοί για τη φιλοχρηματία και την ιδιοτέλειά τους και ενεργούν κατ' εντολήν. 
Αμετάθετος στόχος μας είναι υποσκάψουμε προκαταβολικά το κύρος της μέλλουσας να συνέλθει Πανορθόδοξης Συνόδου. Όχι να αποτειχιστούμε για να γίνουμε θύματα των οικουμενιστών και παίγνιο του Σατανά.

Πότε θα καταλάβουμε το τριπλό σφάλμα; Ότι δηλ. με τον Οικουμενισμό "αμφισβητείται η μοναδικότητά της Εκκλησίας"."Καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία";... Στεργίου Σάκκου.

Αυτοαδικούμαστε  και  αδικούμε

Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου

Πότε επιτέλους, θα το καταλάβουμε ότι δεν είναι φανατισμός και μισαλλοδοξία η αποστροφή προς την οικουμενιστική κίνηση; Στο όνομα της αγάπης και της ενότητος επιχειρείται η αλλοίωση της ποιότητος και της ίδιας της οντότητος της Εκκλησίας. Αμφισβητείται η μοναδικότητά της.
Αλλά για ποιο Χριστό θα μιλήσουμε και σε ποια σωτηρία θα καλέσουμε τον κόσμο, όταν θα έχουμε αλλοιώσει την ίδια την υπόσταση της Εκκλησίας; Με τέτοιες τακτικές μπορεί να αρέσουμε στους ανθρώπους, αδυνατούμε, όμως, να τους προσφέρουμε αυτό που μόνο η Εκκλησία διαθέτει. Το χειρότερο, καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία, διότι εν ονόματι της απατηλής οικουμενιστικής αγάπης δημιουργούμε στους αιρετικούς την ψευδαίσθηση ότι η πλάνη τους δεν διαφέρει από τη δική μας αλήθεια, άρα δεν υπάρχει λόγος να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους καταδικάζουμε, λοιπόν, να μείνουν για πάντα εκτός σωτηρίας.
Χαρακτηριστική επί του προκειμένου είναι η ομολογία του μεταστραφέντος πρώην προτεστάντη F. Schaeffer:
«Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι οι χιλιάδες προτεστάντες, οι οποίοι έχουν πρόσφατα μεταστραφεί στην Ορθοδοξία… δεν ήρθαν στην Ορθοδοξία από την Ορθόδοξη μαρτυρία στις οικουμενιστικές συναντήσεις, αλλά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το κύμα των προσφάτων προτεσταντών προσηλύτων ήρθε μέσα στην Εκκλησία… εξ αιτίας της αιώνιας πατερικής κι αποστολικής μαρτυρίας. Σ΄ αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί και η μαρτυρία εκείνη, η οποία διακηρύττει με δύναμη την αποκλειστική φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της αληθινής Εκκλησίας» (Χορεύοντας μόνος, μτφρ. Αρχιμ. Αυ. Μύρου, σελ. 508-509).
Πότε επιτέλους εμείς, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, που δίνουμε την εντύπωση ότι εξισώνουμε την Ορθόδοξη πίστη μας με τις μύριες αιρετικές παραφυάδες, θα αντιληφθούμε το τριπλό σφάλμα μας έναντι του ίδιου του εαυτού μας, ότι:
Δυσαρεστούμε και πικραίνουμε τον ίδιο τον Χριστό,
περιφρονούμε τη διδαχή των αποστόλων,
και μιμούμενοι τους αιρετικούς διαγράφουμε όλους τους αγίους πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι αγωνίσθηκαν μέχρις αίματος γι΄ αυτή τη διδαχή;