Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

"Εξ ημισείας ορθόδοξοι"!

Επιστολή Πειραιώς Σεραφείμ προς το Μητροπολίτη Ουκρανίας Ονούφριο για τη Μεγάλη Σύνοδο

  Ὁ κ. Σεραφεὶμ ἀποδεικνύει πληθώρα Κανονικῶν παραβάσεων καὶ κακοδοξιῶν στὰ κείμενα τῆς Συνόδου καὶ στὸν τρόπο συγκλήσεώς της, ἀλλὰ «πέρα βρέχει»!
     Δὲν καταδικάζει τοὺς ἡγέτες της, δὲν ἀπομακρύνεται ἀπὸ αὐτούς, οὔτε μᾶς λέγει τί θὰ κάνει, ἐφ’ ὅσον (ὅπως σαφέστατα ἔχει διαγνώσει) συνεχίσουν οἱ ἡγέτες τῆς Παναιρέσεως νὰ ἁλώνουν τὸ σῶμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τὶς πλάνες τους.
      Ἁπλὰ συνεχίζει τὸν καταγγελτικὸ χαρτοπόλεμο!



Ἀριθμ. Πρωτ. 486
 Ἐν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Μαΐου 2016

Πρὸς
τὸν Σεβασμιώτατον
Μητροπολίτην Κιέβου
καὶ Πάσης Οὐκρανίας
κ.κ. Ονούφριον
Εἰς Κίεβον.

    Σεβασμιώτατε  Ἅγιε ἐν Χριστῷ  Ἀδελφέ,


     …Εἰς μίαν ἐποχὴν εἰς τὴν ὁποία κυριαρχεῖ ἡ παντοειδὴς ἀποστασία καὶ ὁ θρησκευτικὸς συγκρητισμός, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δοκιμάζεται διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν ἀπὸ μία πρωτοφανῆ πρόκληση, κατὰ τὴν δισχιλιετὴ πορείαν της, τὴν λεγόμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», ἡ ὁποία θὰ συνέλθει ἐκτὸς ἀπροόπτου, τὸν προσεχῆ Ἰούνιο στὴν Κρήτη. Ἐν ὄψει τοῦ κορυφαίου αὐτοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γονότος, ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἱερὰ Μητρόπολις ἐν συνεργασία μετὰ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Γλυφάδας, Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, καὶ Κυθήρων, ὡς καὶ τῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, συνδιοργάνωσε Θεολογικὴ - Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα, μὲ θέμα: «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ: Μεγάλη προετοιμασία, χωρὶς προσδοκίες», ἡὁποία ἔλαβε χώρα τὴν Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016, στὸ Στάδιο Εἰρήνης καὶ Φιλίας, στὴν αἴθουσα «Μελίνα Μερκούρη», στὸ Νέο Φάληρο Πειραιῶς. Ἰδιαιτέρως εὐχαριστοῦμεν τὴν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα διότι μὲ τὴν σύμφωνο γνώμη σας παρέστη καὶ ἐτίμησε μὲ τὴν παρουσία του τὴν ἐν λόγω Ἡμερίδα ὁ Ἐπίσκοπος Μπαντσὲν κ. Λογγίνος, ὁ ὁποῖος καὶ ἀπηύθυνε χαιρετισμό.

Τὴν Ἡμερίδα ἐτίμησαν ἐπίσης μὲ τὴν παρουσία τους Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς, Καθηγούμενοι καὶ Γερόντισσες Ἱερῶν Μονῶν, ἁγιορεῖτες Πατέρες, κληρικοί, πρόεδροι Χριστιανικῶν Σωματείων καὶ Ὀργανώσεων, Καθηγητὲς Θεολογικῶν Σχολῶν καὶ Θεολόγοι καὶ γύρω στοὺς χίλιους πιστούς….
Ἀπὸ τὶς εἰσηγήσεις καὶ τὸν ἐπακολουθήσαντα διάλογο προέκυψε καὶ ἐγκρίθηκε ὁμοφώνως τὸ παρακάτω Ψήφισμα-Πόρισμα:
1) Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καρπὸς τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως, ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς. Δὲν νοεῖται Ἐκκλησία χωρὶς Θεολογία καὶ δὲν νοεῖται Θεολογία ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ἐξέφρασαν οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες καὶ οἱ ἅγιες Σύνοδοι. Ὅταν μία Σύνοδος δὲν θεολογεῖ ὀρθοδόξως, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι γνήσια Ὀρθόδοξη Σύνοδος, ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβεῖ, ὅταν οἱ συμμετέχοντες στὴ Σύνοδο δὲν ἔχουν τὴν πείρα τῶν θεουμένων Πατέρων, ἡ τουλάχιστον δὲν ἀκολουθοῦν αὐτούς, χωρὶς νὰ τοὺς παρερμηνεύουν. Στὴν περίπτωση αὐτὴ τὰ συνοδικὰ μέλη διατυπώνουν κακόδοξες διδασκαλίες, ἢ ἐπηρεάζονται ἀπὸ πολιτικές, ἢ ἄλλες σκοπιμότητες. Ἡ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα ἀπέδειξε ὅτι σήμερα πολλὰ ὑψηλὰ ἱστάμενα πρόσωπα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας ἐπηρεάζονται, ὡς μὴ ὄφειλε, ἀπὸ πολιτικοὺς παράγοντες. Σὲ πολλές, ἐπίσης, περιπτώσεις δημιουργοῦνται, στὶς ἐνδοεκκλησιαστικὲς σχέσεις, ἀντιπαλότητες, ἢ κυριαρχοῦν ἐθνικιστικὲς καὶ πολιτικὲς σκοπιμότητες.
2) Μετὰ ἀπὸ μιὰ μακρὰ ἱστορία προετοιμασίας τῆς συγκλήσεως τῆς «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», ἐνενήντα τριῶν ἐτῶν, διαπιστώνουμε, ἀπὸ τὴν θεματολογία, τὰ προσυνοδικὰ κείμενα καὶ τὶς δηλώσεις τῶν διοργανωτῶν, ὅτι ὑπάρχει μεγάλο ἔλλειμμα Συνοδικότητος, ἔλλειμμα θεολογικῆς πληρότητος, σαφήνειας καὶ ἀκρίβειας τῶν πρὸς συζήτηση κειμένων καὶ ἀκόμη μεγαλύτερο ἔλλειμμα ὡς πρὸς τὴν θεολογικὴ ὀρθότητα, μὲ τὴν ὁποία αὐτὰ εἶναι διατυπωμένα. Πιὸ συγκεκριμένα:
3) Ἡ μὴ συμμετοχὴ ὅλων τῶν ἐπισκόπων στὴν μέλλουσα νὰ συγκληθεῖ Σύνοδο, ἀλλὰ μόνο εἰκοσιτεσσάρων ἀπὸ κάθε Τοπικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, εἶναι ξένη πρὸς τὴν Κανονικὴ καὶ Συνοδική μας Παράδοση. Τὰὑπάρχοντα ἱστορικὰ στοιχεῖα μαρτυροῦν, ὄχι ἀντιπροσώπευση, ἀλλὰ τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ συμμετοχὴ ἐπισκόπων ἀπὸ ὅλες τὶς ἐπαρχίες τῆς ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην Ἐκκλησίας. Ἐπίσης, ὁ μὴ χαρακτηρισμός της ὡς Οἰκουμενικῆς, μὲ τὸν ἀπαράδεκτο ἰσχυρισμὸ ὅτι δὲν μποροῦν νὰ συμμετάσχουν σ’ αὐτὴν οἱ «χριστιανοὶ τῆς Δύσεως», ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τοὺς ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦσαν τὶς Ἅγιες Συνόδους ἐρήμην τῶν αἱρετικῶν. Κατ’ ἀκολουθίαν εἶναι ἀπαράδεκτο οἱ διοργανωτές της νὰ ἔχουν τὴν ἀξίωση τὸ κύρος της νὰ εἶναι ἰσοδύναμο καὶ ἰσάξιο μὲ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ἀλλά, οὔτε καὶ Πανορθόδοξος μπορεῖ νὰ ἀποκληθεῖ ἡ ἐν λόγω Σύνοδος, διότι προφανῶς ἀποκλείεται ἡ συμμετοχὴ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων.
Ἐξ ἴσου ἀμάρτυρο στὴν Ἐκκλησιαστικὴ καὶ Κανονική μας Παράδοση, καὶ γι’ αὐτὸ ἀπαράδεκτο, εἶναι τὸ σχῆμα: μία ψῆφος-μία Ἐκκλησία, μὲ ἀπαραίτητη τὴν ὁμοφωνία ὅλων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Ὁ κάθε ἐπίσκοπος δικαιοῦται νὰ ἔχει δική του ψῆφο καὶ στὶς ἀποφάσεις τῶν μὴ δογματικῶν θεμάτων νὰ ἰσχύσει ἡ ἀρχή: «ἡ ψῆφος τῶν πλειόνων κρατείτω». Ἀπαράδεκτο θεωροῦμε, ἐπίσης, τὸ νὰ προαποφασίζονται τὰ θέματα καὶ ὁ τρόπος ὀργανώσεως τῆς Συνόδου, χωρὶς τὸ κυρίαρχο σῶμα τῶν κατὰ τόπους Ἱεραρχιῶν τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν νὰ ἔχει ἐκφράσει συνοδικῶς τὴν ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν τοποθέτησή του.
4) Οἱ μέχρι τώρα γενόμενοι Διαχριστιανικοὶ Διάλογοι τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν Ἑτεροδοξία κατέληξαν σὲ τραγικὴ ἀποτυχία, τὴν ὁποία ὁμολογοῦν σήμερα καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι οἱ πρωτεργάτες τους. Ἡ δῆθεν προσφερομένη βοήθεια μέσω τῶν Διαλόγων γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Ἑτεροδόξων στὴν ἐν Χριστῷ ἀλήθεια καὶ τὴν Ὀρθοδοξία διαψεύδεται καὶ ἀποδεικνύεται ἀνύπαρκτη. Τελικά, οἱ Διάλογοι ἐξυπηρέτησαν καὶ προώθησαν τοὺς στόχους τῆς ἀντιχρίστου λεγομένης «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς Παγκοσμιοποιήσεως. Ἕνα σημαντικὸ κενό, ποὺ παρουσιάζουν τὰ πρὸς συζήτηση στὴ μέλλουσα Σύνοδο προσυνοδικὰ κείμενα, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι παραδόξως ἀπουσιάζει σ’ αὐτὰ ἡ κριτικὴ ἀξιολόγηση τῆς μέχρι σήμερα πορείας τόσο τῶν διμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων μεταξύ της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῶν λοιπῶν χριστιανικῶν κοινοτήτων, ὅσο καὶ τῆς συμμετοχῆς της στὴν Οἰκουμενι(στι)κὴ Κίνηση καὶ τὸ λεγόμενο «Π.Σ.Ε.», ἡ ὁποία ὑπῆρχε στὰ κείμενα τῆς Γ΄ Προσυνοδικῆς Διασκέψεως.
5) Τὸ προσυνοδικὸ κείμενο μὲ τίτλο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον» παρουσιάζει κατὰ συρροὴ τὴν θεολογικὴ ἀσυνέπεια, ἢ καὶ ἀντίφαση. Ἔτσι, τὸ ἄρθρο 1 διακηρύσσει τὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξου Ἐκκλησίας, θεωρώντας τὴν –πολὺ σωστά– ὡς τὴν «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ ἈποστολικὴἘκκλησία». Ὅμως, στὸ ἄρθρο 6 παρουσιάζει μία ἀντιφατικὴ πρὸς τὸ παραπάνω ἄρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικὰὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν μὴ εὐρισκομένων ἐν κοινωνία μετ' αὐτῆς». Ἐδῶ γεννᾶται τὸ εὔλογο θεολογικὸ ἐρώτημα: Ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ΜΙΑ», κατὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας (ἄρθρ. 1), τότε, πῶς γίνεται λόγος γιὰ ἄλλες Χριστιανικὲς Ἐκκλησίες; Εἶναι προφανὲς ὅτι αὐτὲς οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες εἶναι ἑτερόδοξες. Οἱ ἑτερόδοξες, ὅμως, «Ἐκκλησίες» δὲν μποροῦν νὰ κατονομάζονται καθόλου ὡς «Ἐκκλησίες» ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐπειδή, δογματικῶς θεωρούμενα τὰ πράγματα, δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται λόγος γιὰ πολλότητα «Ἐκκλησιῶν», μὲ διαφορετικὰ δόγματα καὶ μάλιστα σὲ πολλὰ θεολογικὰ θέματα. Κατὰ συνέπεια, ἐνόσο οἱ «Ἐκκλησίες» αὐτὲς παραμένουν ἀμετακίνητες στὶς κακοδοξίες τῆς πίστεώς τους, δὲν εἶναι θεολογικὰ ὀρθὸ νὰ τοὺς ἀναγνωρίζουμε –καὶ μάλιστα θεσμικὰ– ἐκκλησιαστικότητα, ἐκτός της «Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας».[1]
Στὸ ἴδιο ἄρθρο (6) ὑπάρχει καὶ δεύτερη σοβαρὴ θεολογικὴ ἀντίφαση. Στὴν ἀρχὴ τοῦἄρθρου αὐτοῦ σημειώνεται τὸἑξῆς: «Κατὰ τὴν ὀντολογικὴν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νὰ διαταραχθῆ». Στὸ τέλος, ὅμως, τοῦ ἴδιου ἄρθρου γράφεται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, μὲ τὴν συμμετοχή της στὴν Οἰκουμενι(στι)κὴ Κίνηση, ἔχει ὡς «ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρὸς τὴν ἑνότητα». Ἐδῶ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ἐφόσον ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεδομένη, τότε τί εἴδους ἑνότητα Ἐκκλησιῶν ἀναζητεῖται στὸ πλαίσιο τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως; Μήπως ὑπονοεῖται ἡ ἐπιστροφὴ τῶν δυτικῶν

ΟΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΟ ΣΤΥΛΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Στό φῶς οἱ ἀλήθειες γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο γιά πρώτη φορά σέ βιβλίο μαζί μέ τό Στύλο Ὀρθοδοξίας πού κυκλοφορεῖ τό Σάββατο 14 Μαΐου.
Ποιές σκοπιμότητες καί ποιούς κινδύνους ἐγκυμονεῖ γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη;
Γιατί θά καταγραφεῖ στήν ἱστορία ὡς ληστρική καί ψευτοσύνοδος;
Γιατί ὑπηρετεῖ τόν νοσηρό οἰκουμενισμό, γιατί διχάζει τό πλήρωμα  καί ἀποτελεῖ τορπίλη στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας;
Οἱ εἰσηγήσεις Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν, ἁγιορειτῶν πατέρων καθώς καί τά πορίσματα τῆς ἡμερίδας πού

ΟΧΙ της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για συμμετοχή του Μητροπολίτη Εδέσσης στην αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου στη Μεγάλη Σύνοδο

Στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο εκλήθη από τον Οικουμενικό Θρόνο ο Μητροπολίτης Εδέσσης


Στην επίσημη 24μελή Αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Θρόνου για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο συμπεριελήφθη, σύμφωνα με πληροφορίες, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και ο σεβάσμιος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Ιωήλ, ως εκπρόσωπος των Ιεραρχών των Μητροπόλεων των λεγομένων «Νέων Χωρών».
Υπενθυμίζεται ότι οι Μητροπόλεις της Βορείου Ελλάδος, της Ηπείρου, της Θράκης και

Οι "ασχήμιες" των αντι-Οικουμενιστών: Ασχημονούν, κοινωνούντες με τους "ασχημονούντες" που καταγγέλλουν!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ


Ο ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΙΘΙΟΠΙΑΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΤΑΤΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΕΝ ΛΕΓΕΙ ΝΑ ΚΟΠΑΣΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. 

ΠΟΤΕ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΟΙΡΑΖΕΙ "ΙΕΡΑ ΚΟΡΑΝΙΑ" ΕΝΩ ΞΑΝΑΒΑΛΕ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΣΤΟ ΠΣΕ.




ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΧΑΤΑΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ


Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Με ιδιαίτερη θλίψη διαπιστώσαμε ότι οι οικουμενιστικές ασχημίες στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Μανχάταν συνεχίζονται παρόλον ότι τις επισημάναμε και τις δημοσιοποιήσαμε.

Συγκεκριμένα το πορτραίτο με τη φωτογραφία του Πάπα εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσα στα εικονίσματα του ναού.

Είναι πολύ λυπηρόν το ότι ο π. Δημήτριος Κορδάρης -ο εφημέριος του ναού- δεν αντιλαμβάνεται ότι καμία φωτογραφία -ακόμη και ορθόδοξου ιεράρχη- δεν έχει θέση στο εικονοστάσι. Πολλώ μάλλον δεν έχει θέση η φωτογραφία του Πάπα.

Η φωτογραφία του οικείου ιεράρχη μπορεί να αναρτηθεί στο Γραφείο του ναού ή στην κοινοτική αίθουσα αλλά σε καμιά περίπτωση και σε κανένα χώρο του ναού η φωτογραφία του Πάπα ή του Αγγλικανού Πριμάτου ή οποιουδήποτε άλλου ετερόδοξου ή αλλόθρησκου θρησκευτικού ηγέτη.

Αλίμονον αν χρειάζεται να συζητούμε τόσο αυτονόητα πράγματα.

Θα παρακαλέσουμε τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Αμερικής να υποδείξει καθηκόντως στον π. Δημήτριο την ανάγκη να απομακρύνει το κάδρο με τη φωτογραφία του Πάπα από το εικονοστάσι. Ο π. Δημήτριος Κορδάρης είναι από τους πιο στενούς συνεργάτες του Σεβ. κ. Δημήτριου και επομένως είναι πολύ εύκολο να του δώσει τις κατάλληλες οδηγίες.

Πώς η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ» θα ήταν ΕΓΚΥΡΗ!

ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΥΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ
Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ
Ή ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ»
ΘΑ ΜΠΟΥΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΗ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ
Η Ορθόδοξης Ακαδημίας Κρήτης στο Κολυμπάρι Κρήτης, όπου θα γίνει η Σύνοδος

Υπό τις ακόλουθες τρεις (3) προϋποθέσεις η λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη ή Πανορθόδοξη Σύνοδος» θα μπορούσε να είναι έγκυρη (και άρα να γίνει δεκτή από όλο το Χριστεπώνυμο Πλήρωμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής, δηλαδή της Ορθόδοξης Εκκλησίας) και όχι ανύπαρκτη εκκλησιολογικώς και κανονικώς (και άρα να απορριφθεί από το ίδιο Χριστεπώνυμο Πλήρωμα ως Ψευδο-σύνοδος):
1 – Να καταδικάσει -όπως οι Αγίες και Μεγάλες ή Οικουμενικές Σύνοδοι κατεδίκαζαν τις αιρέσεις της εποχής τους-  την Παναίρεση, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, του Εωσφορικού Συγκρητιστικού Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Οικουμενισμού και όχι να εισαγάγει την εν λόγω Παναίρεση, όπως πράγματι το προσυνοδικό κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» το πράττει παραπλανητικά,
2 – Να αναγνωρίσει τυπικά ως Οικουμενικές Συνόδους τις ήδη αναγνωρισμένες στη συνείδηση του Χριστεπωνύμου Πληρώματος, ήτοι του Σώματος της Εκκλησίας, Η΄ Οικουμενική Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και Θ΄ Οικουμενική επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως έπρατταν οι Αγίες και Μεγάλες ή Οικουμενικές Σύνοδοι σε σχέση με τις προηγηθείσες, και
3 – Να ανακληθεί ο αντίθετος προς την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και Κανονικό Δίκαιο Κανονισμός της, ως προς τις εξής διατάξεις του:
3. Α. Οι αποφάσεις της επί των έξι (6) προσυνοδικών κειμένων, τα οποία υιοθετήθηκαν από τη Σύναξη των Προκαθημένων του Ιανουαρίου 2016 στο Σαμπεζύ της Ελβετίας, να ψηφιστούν με ατομικές αποφασιστικές ψήφους από όλους του Συνοδικούς Επαρχιούχους Αρχιερείς, τους 14 Προκαθημένους και 24 Επαρχιούχους Αρχιερείς από καθεμία από τις 24 Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, δηλαδή από τους 350 Συνοδικούς Αρχιερείς μείον τους ελλείποντες αριθμούς Αρχιερέων από τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες που διαθέτουν κατώτερο των 25 αριθμό Αρχιερέων, και
3.Β. η απόφασή της επί του προσυνοδικού κειμένου με τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», το οποίο αφορά σαφώς σε θέματα πίστεως, να μην υποχρεωτική για τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες από την ψήφισή της από τη λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη ή Πανορθόδοξη Σύνοδο», αλλά από 1) την έγκριση ή την απόρριψή της από τους Επαρχιούχους Αρχιερείς όλων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών οι οποίοι δεν είναι Συνοδικά Μέλη της και 2) από την αποδοχή ή την απόρριψή της από τους λοιπούς κληρικούς, τους μοναχούς και τους λαϊκούς, όπως απαιτείται από την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και Κανονικό Δίκαιο.
         
   Ειδικότερα:
           
Ως προς την 1η από τις ανωτέρω προϋποθέσεις, επισημαίνονται τα εξής:
Δεν ευσταθεί καθόλου η άποψη του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εκφράστηκε στην επιστολή του προς

Ο Οικουμενισμός στην πράξη, στο χώρο της Ποιμαντικής: Υποβάθμιση του Μυστηρίου και χρήση των υποπροϊόντων της άθεης "θεραπευτικής" ψυχοθεραπείας της Δύσεως



Τά φροϋδικά δόγματα, ἀταλάντευτο κριτήριο

καί ἐργαλεῖο ἔρευνας καί θεραπευτικῆς

 τῶν ὀρθοδόξων «ψυχοθεραπευτῶν».

ἤ: καημένε μου Οἰδίποδα τί σοῦ  ‘μελλε νά πάθεις!


Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Φωτόπουλος


(μέ ἀφορμή τό βιβλίο Ἕλξη καί Πάθος

τοῦ π. Β. Θερμοῦ)

Εἶναι γνωστή ἀπό τά μαθητικά μας χρόνια ἡ ἱστορία τοῦ Οἰδίποδα.  Ἄς τή θυμηθοῦμε περιληπτικά.  Τό μωρό Οἰδίποδας ἐγκαταλείπεται δεμένο στό δάσος ἀπό τούς γονεῖς του, τό βασιλιᾶ τῆς Θήβας Λάϊο καί τή σύζυγό του Ἰοκάστη, γιά φαγωθεῖ ἀπό τά θηρία. Αὐτό γίνεται γιά νά μήν ἐπαληθευθεῖ ὁ δελφικός χρησμός ὅτι τό παιδί πού θά γεννοῦσε ἡ Ἰοκάστη θά σκότωνε τόν πατέρα του.  Τό μωρό τό βρίσκει κάποιος βοσκός, τό πηγαίνει στήν Κόρινθο, ὅπου τό υἱοθετεῖ ὁ βασιλιᾶς Πόλυβος.  Ὅταν μαθαίνει ὁ Οἰδίποδας ὅτι δέν εἶναι γνήσιο παιδί  τοῦ Πόλυβου φεύγει ἀπό τήν Κόρινθο.  Καθ΄ ὁδόν πρός τή Θήβα φιλονεικεῖ καί σκοτώνει τόν Λάϊο, ἀγνοώντας ὅτι εἶναι ὁ πατέρας του.  Στή συνέχεια, ὡς ἀμοιβή γιά τήν ἀπαλλαγή τῆς Θήβας ἀπό τήν ἀπειλή τῆς Σφίγγας πού κατάφερε ὁ