Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Ιερείς που αποδεικνύονται «Κοπέλια» του Οικουμενισμού και διαστροφείς της Παραδόσεως, υβρίζουν τους αγωνιζόμενους κατά της Παναιρέσεως!


Ἀναφορὰ στὴν κατάπτυστη «Ανοιχτή επιστολή» τοῦ π. Σωτηρίου Παρδάλη.

    Δυστυχῶς ἡ θεολογικὴ κατάρτηση τῶν ἱερέων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι δραματική. ναπαράγουν τὸν Ἐπισκοποκεντρισμὸ τῶν Δεσποτάδων τους, ὡς κάτι φυσιολογικό, μὴ διανοούμενοι ὅτι ὁ Ἐπισκοποκεντρισμὸς ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀκρογωνιαίους λίθους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ εἶναι κι αὐτὸς μιὰ ἐπὶ μέρους αἵρεση τῆς …παναιρέσεως!
   Μὲ αὐτὲς τὶς ἀ-θεολόγητες προϋποθέσεις ἕνας κληρικὸς τῆς Μητροπόλεως Φλωρίνης ( ὁ π. Σωτήριος Παρδάλης) ἐπιτέθηκε κατὰ τοῦ διακόψαντος τὸ Μνημόσυνο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Παΐσιου Παπαδόπουλου (ἀκολουθώντας τὶς ἀ-νοησίες Τελεβάντου, ὁ ὁποῖος μόλις πρὶν λίγες μέρες -μὲ τὶς ἴδιες ἀ-θεολόγητες προϋποθέσεις- ἔδωσε τὸ σῆμα ἐπίθεσης κατὰ τοῦ π. Παϊσίου). Κι ὄχι μόνο ἐπιτέθηκε, ἀλλὰ ταυτόχρονα συκοφαντεῖ τὸν π. Παΐσιο, γιὰ τάχα …προσβλητικὴ στάση κατὰ τοῦ ἁγίου Φωτίου! Περιμένουμε νὰ δοῦμε ἄν, ὅσοι τὸν συμβούλεψαν νὰ συκοφαντήσει τὸν π. Παΐσιο, θὰ τὸν συμβουλέψουν καὶ πάλι νὰ ζητήσει συγγνώμη καὶ νὰ τὸν ἀποκαταστήσει;
   Δὲν γνωρίζουμε ἂν ὁ π. Παΐσιος θὰ ἀπαντήσει ἐπὶ προσωπικοῦ. Ἐμεῖς ὅμως θεωροῦμε ὅτι εἶναι μιὰ ἀκόμα εὐκαιρία, αὐτὲς τὶς μέρες τῆς συγχύσεως καὶ τῆς παραποιήσεως τῆς Πατερικῆς μας παραδόσεως, νὰ παρουσιάσουμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια ποὺ κακοποιεῖται ἀπὸ ἱερεῖς –θύματα ἀλλὰ καὶ συνειδητοὺς ὑπηρέτες τῆς Δεσποτοκρατίας– σὲ ἕνα τουλάχιστον σημεῖο, ποὺ βάναυσα παραποιεῖ ὁ ἄγνωστός μας π. Σωτήριος. Μιὰ συνολικὴ ἀπάντηση δόθηκε ἀπὸ τὸν  Σύλλογο "ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (ἐδῶ).
   Παρουσιάζουμε, λοιπόν, τὸ τμῆμα τῆς «Ἀνοικτῆς Ἐπιστολῆς» (ὁλόκληρη ἐδῶ), στὸ ὁποῖο ὁ π. Σωτήριος παραποιεῖ τραγικὰ τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὸν Δεσπότη του. Τὴν ἀπάντηση παίρνουμε ἀπὸ μελέτη τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ συνέταξε πρὶν ἀπὸ 5 περίπου χρόνια, ὅταν καὶ πάλι τότε κυκλοφόρησαν παρόμοιες πλανημένες θέσεις.

        Γράφει ὁ π. Σωτήριος:
      «...Ο Φλωρίνης Θεόκλητος, αγαπητέ π. Παΐσιε, έχει θερμές φιλοφρονήσεις προς τον Πατριάρχην και τον μνημονεύει... Ο Επίσκοπός μας κατ’ οικονομία ανέχεται άχρι καιρού. Τούτο έπραξε και ο Μ. Φώτιος. Όπως γνωρίζεις π. Παΐσιε τα πρωτεία και το Filioque Πάπα δεν εμφανίστηκαν ούτε κατά το 1054, ούτε και τα δύο προηγούμενα έτη 1053, 1052, αλλά στη δύση διδάσκονταν αιώνες πριν. Και όμως η Εκκλησία κάνοντας χρήση την οικονομία ανέχονταν και τον Πάπα και τις κακοδοξίες αυτού. Ο Μ. Φώτιος, που γιορτάσαμε σήμερα, όχι μόνο ανέχονταν επί μακρόν να μνημονεύει στα Δίπτυχα του κακοδόξου Πάπα, αλλά το έτος 855 έγραψε εγκωμιαστικά για τον πριν τριετίας αποθανόντος Πάπα Ιωάννου Η΄. “Ούτος τοίνυν ο Ιωάννης ημέτερος ο τον νουν ανδρείος δε την ευσέβειαν… Ούτος ο κεχαριτωμένος της Ρώμης Αρχιερεύς…” («Περί της του Αγίου Πνεύματος μυσταγωγίας, κεφ. 89). Αν ζούσες τότε π. Παΐσιε δεν θα δίσταζες μετά από αυτές τις εκφράσεις φιλοφροσύνης, να ρίξεις κατά πρόσωπο του αγίου Πατρός την “ρετσινιά” του προδότου!».

Τὸ ἀπόσπασμα ποὺ ἀπαντᾶ στὸν π. Σωτήριο, εἶναι ἀπὸ παλαιότερη μελέτη τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ πρὸς κάποιον ἁγιορείτη πατέρα:


Ἐδῶ, πάτερ, βλέπω ἐμφανῶς ὅτι δέν χρησιμοποιεῖς μόνον ἐπιχειρήματα τά ὁποῖα καθημερινῶς διαδίδουν οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλά χρησιμοποιεῖς τά ἐπιχειρήματα τῶν ἰδίων τῶν Παπικῶν.  Διότι ἀπό τούς Οἰκουμενιστές καί τούς Παπικούς ἀκοῦμε αὐτές τίς περί τοῦ «Filioque» θεωρίες.  Καί αὐτοί μέν τά ἀναφέρουν προκειμένου νά στηρίξουν τήν σημερινή μεταξύ των ἀλληλοαναγνώρισι καί ἀλληλοπεριχώρησι. Ἐσύ ὅμως, γιατί τά ἀναμασᾶς καί τά ἀναφέρεις καταδεικνύοντας ἐμφανῶς ὅτι συμπορεύεσαι μέ αὐτούς ἤ τουλάχιστον δικαιολογεῖς ἱστορικῶς τόν ἐκτροχιασμό των; Καί ἔτσι δηλαδή, νά εἶναι ἱστορικά τά πράγματα, δέν θά ἔπρεπε νά τά ἰσχυριζώμεθα, διότι προφανῶς ὑποβοηθοῦμε εἰς τήν ἐξάπλωσι καί ἐπικράτησι τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς μας, ἡ ὁποία οὐσιαστικά δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ἀθώωσι, ἀλληλοπεριχώρησι καί ἀναγνώρισι τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν. Τώρα ὅμως πού καί ἱστορικά δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα τί γίνεται; Ποῦ εὑρισκόμεθα; Ποῦ βαδίζομε; Ποίους καλύπτομε καί ἀθωώνομε;
Διάβασε λοιπόν μία ἱστορική θεώρησι τῆς περί «Filioque»
ὑποθέσεως, ἡ ὁποία κατά τήν γνώμη μου συμφωνεῖ ἀπολύτως μέ τήν ὀρθόδοξο Παράδοσι, τήν Ἁγία Γραφή κ.λπ. Εἶναι ἐρανισμένη ἀπό τό δίτομο ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη «Δογματική καί Συμβολική Θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας». Ἀναφέρει ὁ π. Ἰωάννης τά ἑξῆς ἱστορικά ἐπί τοῦ θέματος τούτου στοιχεῖα:
«Κατά τάς Φραγκικς πηγάς τό θέμα περί FILIOQUE κινήθη πό τινος μοναχο νόματι ωάννου τν εροσολύμων. Ες τό Ὄρος τν λαιν πῆρχε μοναστήριον τν Φράγκων, που, κατά τό μόλις τότε τ 808 εσαχθέν κε φραγκικόν θιμον, ψάλλετο τό Σύμβολον μετά τς προσθήκης. Ο Ρωμαοι (Ἕλληνες) μοναχοί κατηγόρησαν τούς Φράγκους ς αρετικούς. Ο Φράγκοι πετάθησαν ες τόν Πάπαν Λέοντα Γ', στις νημέρωσε δεόντως καί τόν Κάρολον τόν ν τ Δύσει λεγόμενον Μέγαν. Τ 809 Κάρολος συνεκρότησε μεγάλην Σύνοδον ν κυϊσγράνω τς εραρχίας τν Φράγκων, τις θέσπισεν ς δόγμα τήν γενομένην περί τ 780 προσθήκην το FILIOQUE καί φώρισε τούς μή συμφωνοντας. Παραδόξως τά πρακτικ δέν σώζονται. πό τά λεχθέντα μως τν ποκρισαρίων το Καρόλου πρός Λέοντα Γ' φαίνεται τι περί το FILIOQUE συζήτησις ν τ ν λόγ Συνόδ το θυελώδης. "Συχνας γάρ καί λλεπαλλήλοις συζητήσεως βάλλεται προσβολας καθ' μς κκλησία...". Τ 809 πεστάλη τριμελής πιτροπή, να νημερώσῃ τόν Πάπαν περί τν πεπραγμένων καί, ς φαίνεται, να ποσπάσ τήν σύμφωνον γνώμην του.
»Περί τς πισκέψεως ταύτης σζονται δύο νδιαφέροντα πρακτικά, τό μέν δημοσιευμένον ες τήν συλλογήν τν πρακτικῶν τν Ρωμαϊκν Συνόδων, τό δέ το μοναχο Σμαράγδου, νός τν τριν Φράγκων ποκρισαρίων το Καρόλου, στις κράτησε λεπτομερές πρακτικόν τν περί τς προσθήκης συζητήσεως μεταξύ το Πάπα καί τν ποκρισαρίων. Παρά τήν Φραγκικήν προέλευσιν τν πρακτικν φαίνεται σαφς δογματικά Ὀρθόδοξος θέσις το Πάπα» (Τόμ. Α΄, σελ. 316, 317). λίγον δέ κατωτέρω ναφέρει: «δη Κάρολος τ 794 πεκήρυξε τούς Ρωμαίους, ς αρετικούς, διά τς ν τ Συνόδ τς Φραγκφούρτης καταδίκης τς Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου, τε μετ' πιμονς διεκήρυξαν ο Φράγκοι τ FILIOQUE ες ντίδρασιν πρός τά γραφόμενα το Κωνσταντινουπόλεως γίου Ταρασίου περί κ μόνου το Πατρόςκπορεύσεως, τό ποον εχεν ποστηρίξει καί Πάπας δριανός Α'» (σελ. 317).
Τό Filioque λοιπόν διεκηρύχθη ὡς δόγμα περί τά τέλη τοῦ Η΄ αἰῶνος ἤ ἀρχάς τοῦ Θ΄ καί μάλιστα μετά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική. Τά περί Συνόδου λοιπόν τοῦ Τολέδο (589) πού ἀναφέρεις εἶναι προφανῶς παραπλανητικά καί μόνον οἱ Παπικοί καί κάποιοι Οἰκουμενιστές τά ἰσχυρίζονται καί τά ἐπικαλοῦνται. Ὁ ἅγ. Νικόδημος ἐν προκειμένῳ εἰς τό Πηδάλιο ἀναφέρει τά ἑξῆς ἱστορικά: «Ἀλλά γάρ καί πρό τοῦ Ἰωάννου τούτου ἡ ἐν Τολήτῳ συγκροτηθεῖσα Γ΄ Σύνοδος ἐπί Ῥικάρδου Βασιλέως Ἰσπανίας, ἐν ἔτει φπθ΄. ἄνευ τῆς προσθήκης ἐπρόσταξε νά ἀναγιγνώσκεται τό ἅγιον Σύμβολον εἰς τήν Ἰσπανίαν καί Γαλλίαν, ἀπαραλλάκτως, καθώς Ἰουστῖνος ὁ Βασιλεύς πρῶτος διέταξε τοῦτο νά ἀναγιγνώσκεται πρό τῆς Κυριακῆς εὐχῆς τοῦ Πάτερ ἡμῶν εἰς ὅλας τάς Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολῆς ἐν ἔτει φμε΄. Καί ὁ Ῥώμης δέ Λέων ὁ γ’. ἐν τῇ ἀρχῇ τοῦ θ’. αἰῶνος, Συνόδου ἐν Ἀκυϊσγράνοις γενομένης, καί ἐν αὐτῇ Ἰωάννου Μοναχοῦ Ἱεροσολυμίτου γενναίως κατά τῆς ἐν τῷ Συμβόλῳ προσθήκης ἠγωνισμένου, ἐρωτηθείς ἀπό τόν μέγαν Κάρολον τί περί τούτου φρονεῖ, ὄχι μόνον τήν προσθήκην ἀπεκήρυξεν, ἀλλά καί ὅλον τό ἅγιον Σύμβολον, ἄνευ ταύτης, ἐνέγλυψεν εἰς δύω πλάκας ἀργυρᾶς, εἰς τήν μίαν μέν ἑλληνικά, εἰς τήν ἄλλην δέ λατινικά, τάς ὁποίας καί ἀπέθετο εἰς τά μνημεῖα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ὑπό ἀνάθεμα ποιήσας ἐκείνους ὁποῦ ἤθελαν τολμήσουν νά προσθέσουν, ἤ νά ἀφαιρέσουν ἀπό αὐτό, κατά τόν Καρδινάλην Βαρώνιον, καί Ἰησουΐτην Πετάβιον. Ἴδε καί τήν ἐν Φλωρεντίᾳ Σύνοδον ἀπό τῆς γ’. μέχρι ιζ΄. Συνελεύσεως, ὅπου τήν κακίστην ταύτην προσθήκην γενναιότατα οἱ καθ’ ἡμᾶς Ἕλληνες ἀπεσκοράκισαν, οἱ δέ Λατῖνοι μεμενήκασιν ἄφωνοι. Ταῦτα πάντα εἴπομεν περί τοῦ κοινοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως» (Ζ΄ Καν. τῆς Γ΄ Οἰκουμ. ὑποσ). Σαφῶς λοιπόν ἀναφέρεται ἀπό τόν ἅγ. Νικόδημο ὅτι ἡ ἐν Τολέδῳ Σύνοδος ἐδέχθη τό Σύμβολο ἄνευ τῆς προσθήκης.
Ὁ π. Ἰωάννης ὁ Ρωμανίδης, ἐπίσης, ἀναφέρει στό προμνημονευθέν ἔργο του: «Πάντως ἡ συνήθης ἐκδοχή ὅτι τό FILIOQUE  παρεισήχθη εἰς τό Σύμβολον ἤδη εἰς τήν Ἰσπανίαν κατά τήν ἐν Τολέδῳ Σύνοδον τῷ 589, διότι ἡ διπλή ἐκπόρευσις ἀναφέρεται εἰς τόν τρίτον ἀναθεματισμόν καί εἰς τήν πρός τήν Σύνοδον ὁμολογίαν πίστεως τοῦ ἡγεμόνος τῶν Γότθων Ρηκαρήδου, δέν εὐσταθεῖ διότι εἰς τά διασωθέντα πρακτικά τό Σύμβολον τῆς Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως ὑπάρχει ἡ χωρίς τήν προσθήκην ἢ μετ' αὐτῆς προστεθείσης ὅμως ὑπὸ μεταγενεστέρου χειρός, ὡς ἀνέπτυξεν ἐν ἄρθρῳ τοῦ ὁ A. E. Burn τῷ 1908» (Τόμ. Α΄, σελ. 326).
Εἶναι λοιπόν ἄξιον ἀπορίας πῶς αὐτά πού ἀπορρίπτουν ὡς ἀναληθῆ καί πλαστογραφημένα οἱ ἴδιοι οἱ Δυτικοί, ἀποτελοῦν γιά μᾶς ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα μάλιστα ὑποβοηθοῦν τήν ἐξάπλωσι τῆς αἱρέσεως.
Οἱ Πάπες λοιπόν τῆς μετά τήν Ζ’ Οἰκουμενική περιόδου εἶχαν σχίσμα μέ τούς Φράγκους ἐξαιτίας τοῦ Filioque, τό ὁποῖο αὐτοί ἐδέχοντο, καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς τήν ὁποία ἀπέρριπτον. Τήν ἱστορική αὐτή πραγματικότητα ἀναφέρει πάλι ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: «Συντελε ες τήν ν λόγ σύγχυσιν ταύτην τν Δυτικν στορικν, α) κατά καιρούς βιαία κατάληψις το θρόνου το Πάπα Ρώμης πό φραγκοφίλων Φράγκων πισκόπων, τούς ποίους ο Δυτικοί στορικοί μφανίζουν ς σωτήρας τς κκλησίας πό τήν κυριαρχίαν τν Ρωμηῶν  Λατίνων τς Μέσης ταλίας ἤ τς Ρώμης.
Πρέπει, λοιπόν, νά τονισθῇ τι πί Μεγάλου Φωτίου ὑπῆρχε μόνιμον σχίσμα καί συγχρόνως δέν γινε δογματικόν σχίσμα. Δηλαδή πρέπει νά ξεχωρίσωμεν σαφς τούς Φράγκους πό τούς Λατίνους. διάκρισις λησμονεῖται συνήθως, διότι μεταξύ λλων χρησιμοποίουν ο Φράγκοι ς πίσημον γλσσαν των τήν Λατινικν καί, ς ποτέλεσμα τς π αἰῶνας προπαγάνδας των, πεκράτησεν νιστόρητος παράδοσις ατν τι εναι οὗτοι συνέχεια τς Λατινικῆς Παραδόσεως.
Μεταξύ Φράγκων καί ρθοδόξων πῆρχεν πί Μεγάλου Φωτίου μόνιμον δογματικόν σχίσμα ξ ατίας το FILIOQUE κα τς Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου.
λλά μεταξύ Λατίνων καί Ἑλλήνων  Ρωμαίων οτε πῆρχεν οτε γινεν πί Μεγάλου Φωτίου δογματικόν σχίσμα, φο ες τά θέματα τατα το FILIOQUE καί τς Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου ὑπῆρχεν πόλυτος συμφωνία.
Ο Λατίνοι καί ο Ἕλληνες μέχρι το 1009 θεώρουν λλήλους ς μοδόξους καί μοεθνες καί τούς Φράγκους ς τεροδόξους καί τερογενες, ς φαίνεται σαφς πό τάς κατά τν Φράγκων ποφάσεις καί τά πρακτικά τς πί Μεγάλου Φωτίου Η' Οκουμενικῆς Συνόδου περί εκόνων καί FILIOQUE καί, ς φαίνεται τόσον σαφς πό τό ργον τν Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, ο ποοι κήρυξαν τό ρθόδοξον Σύμβολον ν ντιθέσει πρός τό φραγκικόν, ς πηρέται καί ντιπρόσωποι τν Ὀρθοδόξων Παπῶν τς Πρεσβυτέρας Ρώμης.
Σημειωτέον τι πό τς κκλησίας τς Ρώμης ναγνώρισις, ς Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως το γνατίου καί μή ναγνώρισις το Φωτίου, εχε χαρακτρα κανονικόν καί οχί δογματικόν, ς κριβς συμβαίνει μέ τήν ν συνεχεί ναγνώρισιν το Φωτίου π τς Ρώμης.
περί FILIOQUE καί Ζ' Οκουμενικῆς Συνόδου γών το Φωτίου γένετο κατά τν ν Βουλγαρίᾳ Φράγκων εραποστόλων καί τν φραγκοφίλων Λατίνων, λλ' οχί κατά τς κκλησίας τς Ρώμης, ν τήν μεγίστην πλειοψηφίαν καί κυριαρχίαν εχον ο φιλέλληνες Λατίνοι (λατινόφωνοι Ρωμηοί), οτινες θεώρουν αυτούς φυσικά, ς Ρωμαίους, δηλαδή Ρωμῃούς, μέ ατοκράτορα ν Κωνσταντινουπόλει ἤ Νέ Ρώμ.
Οτως ν τ γκυκλίῳ πιστολ του πρός τούς τς νατολς ρχιερατικος θρόνους Μέγας Φώτιος καταγγέλλει τούς ν Βουλγαρίᾳ Φράγκους εραποστόλους καί τούς φραγκοφίλους λατινόφωνας Ρωμαίους πί αρέσει, λλά διαχωρίζει π' ατούς τόν φραγκόφιλον Πάπαν Νικόλαον τόν Α' διά τόν ποον ρκεται ες τήν κατ' ατο περί τυρανίδος καί νατροπς κκλησιαστικν θεσμν κατηγορίαν, τις φθασεν ες Κωνσταντινούπολιν ξ ταλίας» (Τόμος Α΄ σελ. 77).
Ἄν  λοιπόν, ἔτσι ἔχουν ἱστορικά τά πράγματα, ποῖο εἶναι τό πρόβλημα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν μετά τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, τήν στιγμή πού  κατά τήν χρονική αὐτή περίοδο ἡ Ρώμη ἦτο Ὀρθόδοξη καί εἶχε σχίσμα μέ τούς Φράγκους ἐξ αἰτίας τοῦ Filioque καί τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς;

Ἄν πάλι ἡ ἱστορία δέν εἶναι ἔτσι, σέ παρακαλοῦμε, πάτερ, νά μᾶς διορθώσης, ἀρκεῖ οἱ πηγές πού θά ἀντλήσης τά ἱστορικά στοιχεῖα νά μήν εἶναι παπικές ἤ δυτικές, διότι ὅπως εἶναι γνωστόν οἱ Παπικοί εἶναι ἄριστοι ἐπιστήμονες στήν πλαστογραφία καί στήν δολιοφθορά. Ἀρκεῖ νά σοῦ θυμίσω τίς Ἰσιδώριες διατάξεις τοῦ Μ. Κων/νου καί τά πρακτικά τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς πού ἐπαρουσίασαν οἱ Παπικοί στήν Σύνοδο τῆς Φλωρεντίας, ἔχοντας τό Σύμβολο τῆς Πίστεως μέ τό Filioque, τό ὁποῖο, ὅπως ἀναφέρει ὁ Σίλβεστρος Συρόπουλος στά ἀπομνημονεύματά του, ἐπροξένησε γέλωτα στούς Ἀνατολικούς. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το περιεχόμενο των επώνυμων άρθρων ενδέχεται να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.